24
Φεβ.
15

2η Συνδιάσκεψη ΝΑΡ: Εισήγηση της μειοψηφίας της Συντονιστικής Επιτροπής

Έντεκα σημεία για την επανασυσπείρωση των αγωνιστών του ΝΑΡ

Εισήγηση της μειοψηφίας της Συντονιστικής Επιτροπής στη Β’ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Το κείμενο κατάθεσαν οι Κώστας Θύμης, Κώστας Κάππος και Κώστας Μπατίκας

1. Η κατάσταση στον κό­σμο σήμερα

Το πέρασμα στην τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα σημαδεύτηκε από συ­νταρακτικά γεγονότα. Η κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώ­πης, η ανοιχτή υποταγή της ηγεσίας της περεστρόικα στις επιλογές του ιμπερια­λισμού άλλαξαν δραματικά την όψη του κόσμου. Στο παγκόσμιο Εργατικό και Κομμουνιστικό Κίνημα η σοβούσα επί δεκαετίες κρίση έφτασε στην κορύφωση της καθώς επικράτησαν σ’ αυτό πλήρως οι οπορτουνιστικές και φιλοαστικές δυ­νάμεις, οι δυνάμεις της ανοιχτής συνερ­γασίας με το διεθνές μονοπωλιακό κε­φάλαιο και τον ιμπεριαλισμό.

Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση, η έκρηξη της επιστήμης και της τεχνικής δεν οδήγησε, όπως θα μπορούσε κάτω από άλλες προϋποθέσεις, την ανθρωπό­τητα σε μια άνετη, ευτυχισμένη και ειρη­νική ζωή.

Ο σημερινός κόσμοςσυνταράσσεταιαπό εκρηκτικές αντιθέσεις Συγκέντρω­ση του πλούτου σε μια χούφτα ιμπερια­λιστικές χώρες από τη μια και πείνα, υ­περχρέωση, χρεοκοπία, εξαθλίωση στις χώρες του τρίτου κόσμου.

Στις ίδιες τις ιμπεριαλιστικές χώρες όπου απ’ τη μια ο πλούτος και η χλιδή περισσεύουν, από την άλλη, εκατομμύ­ριο εργαζομένων που έχασαν τη δου­λειά τους. πέρασαν στο περιθώριο, ζουν σε συνθήκεςνέας φτώχειας και εξα­θλίωσης στις λεγόμενες κοινωνίες των δυο τρίτων.

Η καταστροφή του φυσικού περιβάλ­λοντος παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, τα ναρκωτικά και οι αρρώστιες θερίζουν κυριολεκτικά εκατομμύρια ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο. Οι τεράστιοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί δεν κατασπαταλούν μόνο υλικά μέσα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ειρηνικούς σκο­πούς, απειλούν την ανθρωπότητα με ο­λική καταστροφή.

Ο σημερινός κόσμος δεν είναι ένας κόσμος ειδυλλιακός, ένας κόσμος όπου κάποιο υπερμονοπώλιο ή κάποιος δήθεν υπεριμπεριαλισμός εξαφάνισε τις αντι­θέσεις και τους κινδύνους για την αν­θρωπότητα.

1.1 Η σύγχρονη καπιτα­λιστική αναδιάρθρωση

Η μαζική καπιταλιστική χρησιμοποίη­ση της επιστήμης και της τεχνικής στην παραγωγή, είχε σαν αποτέλεσμα την αύ­ξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Μαζί με τη σχετική υπεραξία, που προέρχεται αποκλειστικά από την αύξη­ση της παραγωγικότητας της εργασίας, συνυπάρχουν και οι μορφές σχηματι­σμού απόλυτης υπεραξίας (εντατικο­ποίησης της δουλειάς κ.λπ.).

Η αύξηση της παραγωγικότητας οδη­γεί στη μείωση του αναγκαίου χρόνου εργασίας και στην αύξηση της υπερεργασίας, στην αλλαγή της σχέσης υπερα­ξία – αξία της εργατικής δύναμης δηλ. στην αύξηση του ποσοστού υπεραξίας. Έχουμε να κάνουμε δηλ. με μια διαδικα­σία απαξίωσης της εργατικής δύναμης, με πτώση της αξίας της εργατικής δύνα­μης. Η έκρηξη στην άνοδο του ποσο­στού υπεραξίας και η αύξηση της μάζας υπεραξίας οδηγεί στην απότομη αύξηση του κοινωνικού πλούτου που ιδιοποιούνται οι καπιταλιστές και στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου.

Αυτή ήταν η απάντηση των καπιταλιστών στην κρίση που πήρε απειλητικές διαστάσεις.

Αυτή είναι η βάση της σύγχρονης λε­γόμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρω­σης. Η ουσία της βρίσκεται στην αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης με στόχο την ισορρόπηση της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού του κέρδους και την προσωρινή διάσωση του καπιταλιστικού συστήματος.

Είναι η ευρέως διαδομένη μέθοδος της παραγωγής σχετικής υπεραξίας που κατά τον Μαρξ «επαναστατικοποιεί πέρα για πέρα τα τεχνικά προτσές της εργασίας και τους κοινωνικούς συσχετι­σμούς».

Αυτή η κατάσταση οδηγεί στη συνεχή χρησιμοποίηση νέων τεχνολογιών. Οι γοργές ανακαλύψεις και η χρησιμοποίη­ση στην παραγωγή νέας τεχνικής, η πα­ραγωγή νέων προϊόντων σχεδόν σε κα­θημερινή βάση αποτελούν το έδαφος για την αναδιάρθρωση όλων των σχέσε­ων εκμετάλλευσης. Η ανάγκη να μετα­φερθεί γρήγορα στο νέο προϊόν η αξία του πάγιου κεφαλαίου ωθεί τους καπιτα­λιστές στην τελειοποίηση των μεθόδων εκμετάλλευσης, προωθεί σημαντικές αλλαγές στην οργάνωση της παραγω­γής, απαιτεί συνεχή λειτουργία των πα­ραγωγικών εγκαταστάσεων σε 24ωρη βάση. Αυτό είναι που οδήγησε και οδη­γεί στην ελαστικοποίηση των εργασια­κών σχέσεων, στην τέταρτη βάρδια και στα ελαστικά ωράρια που αναστατώνουν τη ζωή των μισθωτών. Με τα διάφορα συ­στήματα πληρωμής, τη σύνθεση του μι­σθού με την παραγωγικότητα επιδιώκε­ται μαζί με την αύξηση της παραγωγικό­τητας και η εντατικοποίηση της εργα­σίας.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση αναπροσαρμό­ζονται, αναδιαρθρώνονται και όλες οι σχέσεις στο εποικοδόμημα, στην κοινω­νία, την ιδεολογία και την πολιτική. Στο βωμό της αύξησης των κερδών περικό­πτονται δραστικά οι κοινωνικές δαπάνες με την καταλήστευση του κοινωνικοποιη­μένου μέρους του μισθού των εργαζομέ­νων που πήγαινε για κείνες τις πλευρές και τις ανάγκες της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν ατομικά (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση), μέσω της κατάργη­σης ή της δραστικής μείωσης της κοινω­νικής λειτουργίας του κράτους και την παράδοση αυτών των λειτουργιών στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Η αλματώδικη αύξηση της παραγωγι­κότητας της εργασίας με τη χρήση των νέων τεχνολογιών που οδήγησε στην έ­κρηξη του ποσοστού υπεραξίας δηλ. στην έκρηξη της εκμετάλλευσης της ερ­γατικής τάξης έδωσε μια ανάσα στον κα­πιταλισμό αλλά δεν τον απάλλαξε από τις αντιθέσεις του, αντίθετα γέννησε και­νούργιες.

Όξυνε στο έπακρο τη βασική αντίθε­ση κεφαλαίου – εργασίας, η «εκρηκτική» ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνι­κής, η ανάπτυξη των εργαλείων της πα­ραγωγής, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων συνοδεύεται στις μέρες μας από μια πρωτοφανή χωρίς προηγούμενο στην ιστορία αυτού του συστήματος κα­ταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. «αϊ ιδιαίτερα καταστροφή της βασικής παραγωγικής δύναμης που είναι η εργα­τική τάξη.

Η χρήση νέας τεχνικής στις συνθήκες της ιδιωτικής ιδιοκτησίας καταδικάζει έ­να μεγάλο ποσοστό της εργατικής τάξης στην έξοδο από την παραγωγή, στην α­νεργία που παίρνει πιο μόνιμο χαρακτή­ρα. Εκατομμύρια μισθωτοί στις χώρες του κεφαλαίου καταδικάστηκαν στη μό­νιμη ανεργία, στη νέα φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Πίσω από τη βιτρίνα της χλιδής υπάρ­χει στις χώρες αυτές ο κόσμος της φτώ­χειας και ανέχειας, της πείνας και της ε­ξαθλίωσης. Και ενώ στις μητροπόλεις του καπιταλισμού τυφλώνει ο φανταχτε­ρός πλούτος για ένα μέρος της κοινω­νίας, η τεράστια πλειοψηφία των χωρών του κόσμου οδηγείται στην καταστροφή του παραγωγικού της δυναμικού, στην α­ποδιάρθρωση των οικονομικών τους δο­μών, στην υπερχρέωση, στη χρεοκοπία.

Η πείνα, η αθλιότητα και ο θάνατος εί­ναι μόνιμος συνοδός σ’ αυτές τις χώρες.

Όλα αυτά δείχνουν ότι οι παραγωγι­κές δυνάμεις δεν χωρούν πλέον στα στε­νά πλαίσια των παραγωγικών σχέσεων της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Αυτές οι παρα­γωγικές σχέσεις σήμερα όχι μόνο δεν ε­πιτρέπουν την ανάπτυξη της προσωπικό­τητας του εργάτη (δηλ. της συντριπτικής πλειοψηφίας πάνω από 90% του ενεργού πληθυσμού στις βασικές καπιταλιστικές χώρες), αλλά τον καταστρέφουν, τον κα­ταδικάζουν στην περιθωριοποίηση και την πείνα.

Η επαναστατική ανατροπή αυτών των κοινωνικών σχέσεων, η σοσιαλιστική ε­πανάσταση είναι γι’ αυτό όσο ποτέ άλλο­τε άμεση κοινωνική ανάγκη και προϋπό­θεση για την ανάπτυξη της προσωπικό­τητας του εργάτη, για την απρόσκοπτη και ολόπλευρη ανάπτυξη των παραγωγι­κών δυνάμεων. Ανατροπή της καπιταλι­στικής αναδιάρθρωσης σημαίνει γι’ αυ­τό ανατροπή του καπιταλισμού γενικά.

1.2 Τα μονοπώλια, ο ιμπε­ριαλισμός

Η χρησιμοποίηση νέας τεχνολογίας κατέστρεψε ολόκληρους κλάδους της παραδοσιακής παραγωγής, επιτάχυνε τη διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου και της πα­ραγωγής, διαδικασία που πριν 100 χρό­νια είχε οδηγήσει στη δημιουργία των μο­νοπωλίων. Τα σημερινά μονοπώλια γιγα­ντώθηκαν μέσα απ’ αυτές τις διαδικασίες συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, η διεθνοποίηση του κεφαλαίου έφτασε σε νέα επίπεδα, ως τις περιφερειακές καπι­ταλιστικές ολοκληρώσεις.

Σήμερα μια χούφτα μονοπώλια διεθνι­κά ή υπερεθνικά που έχουν τη βάση τους στις βασικές ιμπεριαλιστικές χώρες δια­φεντεύουν τον κόσμο.

Μια χιλιάδα γιγάντων μονοπωλιακών ενώσεων (κάθετοι και οριζόντιοι συνδυα­σμοί κοντσέρν, γιγάντια τραστ και πολυ­κλαδικά με επιχειρήσεις χωρίς καμία πα­ραγωγική σχέση μεταξύ τους) ελέγχουν το 1/3 της παραγωγής στο σημερινό κα­πιταλιστικό κόσμο.

Η τεραστίων διαστάσεων συγκέντρω­ση και συγκεντροποίηση δεν οδηγεί ω­στόσο στο υπερμονοπωλιο. Ητάση για το υπερμονοπωλιο δεν ολοκληρώθηκε ούτε πρόκειται να ολοκληρωθεί. Ο αντα­γωνισμός που γέννησε τα μονοπώλια δεν αναιρείται, ούτε και η γιγάντωσή τους και η τελειοποίηση των μορφών οργάνωσης τους σήμερα μπορεί να εξαφανίσει τον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Το κυνηγητό του μονοπωλιακού υπερκέρδους οδηγεί τις διάφορες μονοπωλιακές ενώσεις σε συγκρούσεις, στην καταλήστευση των ε­ξαρτημένων χωρών, στην κοινωνική και πολιτική αντίδραση.

Τα σύγχρονα μονοπώλια με την τερά­στια δύναμη που διαθέτουν μπορούν σή­μερα περισσότερο απ’ ό,τι προηγούμε­να να παρακάμπτουν τις κυβερνήσεις ο­λόκληρων χωρών επιβάλλοντας τη θέλη­ση τους, αυτό όμως δεν μπορούν να το κάνουν όταν πρόκειται για τις κυβερνή­σεις των βασικών ιμπεριαλιστικών χω­ρών ή τις υπερεθνικές τους ενώσεις τύ­που ΕΟΚ.

Μ’ αυτές τις κυβερνήσεις βρίσκονται σε προσωπική ένωση και η σχέση τους με τα ξεχωριστά ιμπεριαλιστικά κράτη ή τις ιμπεριαλιστικές υπερεθνικές ενώσεις τύπου ΕΟΚ, είναι σχέσεις στα πλαίσια της συνένωσης της δύναμης τους με τη δύ­ναμη του ιμπεριαλιστικού κράτους. Το πέ­ρασμα από τα ξεχωριστά ιμπεριαλιστικά στις υπερεθνικέ!: ιμπεριαλιστικές ενώ­σεις κρατών στα πλαίσια των καπιταλι­στικών ολοκληρώσεων ρύθμισης δεν α­ναιρούν τα βασικά χαρακτηριστικά του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού.

Το καπιταλιστικό μονοπώλιο είναι και σήμερα η οικονομική βάση του ιμπερια­λισμού. Οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, η δημιουργία των ιμπεριαλιστικών κέ­ντρων δεν οδηγεί στον υπεριμπεριαλισμό. Οι περιφερειακές ολοκληρώσεις α­ποτέλεσμα της διεθνοποίησης και υπε­ρεθνικής συγκέντρωσης αποτελούν μια αντιφατική διαδικασία, προωθούν αλλά και εμποδίζουν την παραπέρα προώθη­ση της διεθνοποίησης.

Δεν σταμάτησε η διαπάλη και οι αντα­γωνισμοί ανάμεσα στα διάφορα ιμπερια­λιστικά κέντρα, αντίθετα, οι παραπέρα διαδικασίες διεθνοποίησης συνοδεύτη­καν και θα συνοδεύονται από σοβαρές συγκρούσεις και ανακατατάξεις.

Η κατάσταση ασταθούς ισορροπίας που τα χαρακτηρίζει στο μεταξύ τους α­νταγωνισμό συντελεί σε μια διαδικασία συνεννοήσεων και συγκλήσεων ταυτό­χρονα με τους ανταγωνισμούς και τις συ­γκρούσεις τους. Ούτε οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, ούτε η σχετική κυριαρχία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού μπορεί να οδηγήσουν σε συμπεράσματα για δή­θεν σταμάτημα των συγκρούσεων ανά­μεσα στους ιμπεριαλισμούς.

Τα γεγονότα στον Κόλπο, όπου οι Α­μερικάνοι ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν τη στρατιωτικοπολιτική τους υπεροχή για να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους, δείχνουν μόνο την ανειρήνευτη α­ντίθεση και τους ανταγωνισμούς που βρί­σκονται στην αρχή μιας νέας όξυνσης.

Ιδιαίτερα αν η προσπάθεια καπιταλι­στικής παλινόρθωσης στην Σ.Ε. δεν α­νατραπεί, τότε, λόγω εξαφάνισης αντί­παλου δέους θα απελευθερωθούν και θα οξυνθούν οι αντιθέσεις και οι συγκρού­σεις για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Έτσι, είτε αλλιώς, αυτή η κατάσταση oδηγεί στο δυνάμωμα των ανισομετριών στην ανάπτυξη όχι μόνο στον τρίτο κόσμο σε σχέση με τις μητροπόλεις, αλλά και ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και μέσα στις ίδιες τις καπιταλιστικές ο­λοκληρώσεις. Οι θεωρίες για μια δήθεν ειρηνική εξέλιξη στερούνται από κάθε επιστημονική τεκμηρίωση. Η «οικονομία της ειρήνης» στις συνθήκες κυριαρχίας των υπερεθνικών μονοπωλίων, και του ι­μπεριαλισμού αποτελούν επικίνδυνη αυ­ταπάτη και βρίσκεται σε κατάφωρη αντί­θεση με τη ζωντανή σκληρή πραγματι­κότητα.

Όλα τα χαρακτηριστικά του ιμπερια­λισμού όπως περιγράφτηκαν από τους μαρξιστές στις πρώτες δεκαετίες του αι­ώνα και ιδιαίτερα από τον Λένιν επιβε­βαιώνονται σήμερα στον υπέρτατο βαθ­μό. Ο ιμπεριαλισμός είναι και στο τέλος του αιώνα ο καπιταλισμός της εποχής μας, ο καπιταλισμός που σαπίζει και θα πεθάνει με την ανατρεπτική δράση του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Α­ποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για την ανθρω­πότητα. Η ανατροπή του, η ανατροπή του καπιταλισμού γενικά, αποτελεί άμεση κοινωνική ανάγκη.

Η σοσιαλιστική επανάσταση που θα γκρεμίσει τον ιμπεριαλισμό, τον καπιτα­λισμό γενικά και θα εγκαθιδρύσει τη με­ταβατική περίοδο για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, την περίοδο της δικτα­τορίας του προλεταριάτου, αντικειμενι­κά είναι πιο κοντά από ό,τι ποτέ ως τώρα. Η παράταση της ζωής αυτού του εκμε­ταλλευτικού κοινωνικοπολιτικού συστή­ματος για μικρότερο ή μεγαλύτερο διά­στημα εξαρτάται αποκλειστικά από την πορεία ανασυγκρότησης του παγκό­σμιου εργατικού και επαναστατικού κινή­ματος από τη δική του επαναστατική δρα­στηριότητα.

Γι’ αυτό η πάλη ενάντια στον ιμπερια­λισμό για να είναι αποτελεσματική πρέ­πει να συνοδεύεται απαραίτητα με την πάλη ενάντια στο ρεφορμισμό, τον οπορ­τουνισμό και τον αναθεωρητισμό, για το ξερίζωμα κάθε αστικής επιρροής στο ερ­γατικό κίνημα για την επιτυχία της μεγά­λης προσπάθειας για την επαναστατική του ανασυγκρότηση.

2. Οι εξελίξεις στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στη Σοβιετική Ένωση

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 κατέρ­ρευσαν τα καθεστώτα της Αν. Ευρώπης και στις χώρες αυτές συντελείται η παλι­νόρθωση του καπιταλισμού. Η εγκατάλει­ψη των καθεστώτων από το παραδοσια­κό τους στήριγμα, την Σ.Ε., τα οδήγησε στην πτώση με τις πρώτες λαϊκές αντι­δράσεις. Η γραφειοκρατική δομή και η αποξένωση τους από τις πλατιές μάζες της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων ήταν η βασική αιτία της κα­τάρρευσης τους. Στις περισσότερες ω­στόσο περιπτώσεις, η συνεργασία της η­γεσίας της περεστρόικα με τον ιμπερια­λισμό νια την πτώση τους είναι πασιφα­νής, και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην κατάρρευση τους.

Σε αυτές τις χώρες πνέει τώρα ένας αντεπαναστατικός άνεμος που μπορεί να σαρώσει όλες τις κατακτήσεις της ε.τ. Ο ίδιος άνεμος πνέει και στην (δια τη Σ.Ε.,

όπου η αντεπανάσταση τιτλοφορούμενη ψευδεπίγραφα «περεστρόικα» απειλεί να καταστρέψει όλες τις κατακτήσεις της 0-οχτωβριανής σοσιαλιστικής επανάστασης και να πισωγυρίσει τη χώρα στον καπι­ταλισμό.

Με την Οχτωβριανή σοσιαλιστική επα­νάσταση η εργατική τάξη της Ρωσίας κα­τάργησε το καπιταλιστικό καθεστώς, α­φαίρεσε την ιδιοκτησία των καπιταλι­στών στα μέσα παραγωγής, εγκαθίδρυ­σε την εργατική εξουσία, τη δημοκρατία των Σοβιέτ, προχωρώντας έτσι στη με­ταβατική περίοδο για την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού και του Κομμουνισμού. Η εργατική δημοκρατία, η δημοκρατία της συντριπτικής πλειοψηφίας, δημοκρα­τία ασύγκριτα πιο πλατιά από το στενό ορίζοντα του αστικού κοινοβουλευτι­σμού καθιέρωσε τον εργατικό έλεγχο και την εργατική διαχείριση στην παραγω­γή και την οικονομία, άρχισε το έργο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, την προ­σέλκυση της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών στο έργο της δια­κυβέρνησης.

Με την εργατική δημοκρατία που λει­τούργησε στην επαναστατημένη χώρα η εργατική τάξη της Σ.Ε. κατόρθωσε να συ­ντρίψει τους ιμπεριαλιστές επιδρομείς και να περιφρουρήσει τη νικηφόρα επα­νάσταση της. Ο επαναστατικός ενθουσια­σμός και η προωθητική δύναμη της επα­νάστασης οδήγησε στη δημιουργία τερά­στιων έργων, στη γρήγορη εκβιομηχάνι­ση της κατεστραμμένης χώρας και στην κολεχτιβοποίηση της αγροτικής οικονο­μίας που ήταν αποφασιστικής σημασίας για το μετέπειτα τιτάνιο έργο της συντρι­βής του φασισμού από τους λαούς της Σ.Ε.

Όλα αυτά έγιναν σε συνθήκες έντο­νης ταξικής πάλη που δεν εξαλείφθηκε με την επανάσταση αλλά συνεχίστηκε με άλλες μορφές.

Το γεγονός ότι η επανάσταση δεν νί­κησε σε άλλες βασικές χώρες του καπι­ταλισμού, το ότι αφέθηκε μόνη της η προ­λεταριακή οικοδόμηση της νέας κοινω­νίας σε μια χώρα που είχε, όπως αποδεί­χτηκε, τις μεγαλύτερες προϋποθέσεις για τη νίκη της επανάστασης, αλλά τις λιγότερες για το έργο της οικοδόμησης ^υ σοσιαλισμού, βάρυνε στην όλη προσπάθεια.

Η γραφειοκρατία σαν έκφραση αστικών συμφερόντων ήταν πάντα παρούσα, δεν εξαφανίστηκε με τη νίκη της επανά­στασης. Η αστική τάξη στην επαναστα­τημένη χώρα ηττήθηκε, συντρίφτηκε, μα δεν εξαφανίστηκε, είχε στα χέρια της τη γνώση, είχε τα διεθνή της στηρίγματα, τον ιμπεριαλισμό του οποίου αποτελού­σε τμήμα.

Οι τεράστιες δυσκολίες εκφράστηκαν και στη συνειδητή πρωτοπορία με τις δια­φορετικές εκτιμήσεις και απόψεις για την αντιμετώπιση τους που εμφανίστηκαν στο ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα και ή­ταν αντανάκλαση των αντιφάσεων της προσπάθειας της σοσιαλιστικής οικοδό­μησης.

Η διαπάλη για το ξεκαθάρισμα τους δεν έγινε με ανοιχτούς όρους, με όρους κοινωνίας, με την πλατιά συμμετοχή της ε.τ. Η αντιμετώπιση των διαφορετικών ε­κτιμήσεων και απόψεων — λαθεμένων εί­τε σωστών δεν έχει σημασία — με τη φυ­σική εξόντωση των φορέων τους οδήγη­σε σε ακρωτηριασμό της εσωκομματικής δημοκρατίας.

Αυτό συνοδεύτηκε από ανακοπή της προσέλκυσης των μαζών στη διακυβέρ­νηση πράγμα που είχε, σαν συνέπεια να ατονίσουν τα λαϊκά όργανα εξουσίας. 1-1 σταδιακή γραφειοκρατικοποίηση του με­ταβατικού κράτους σήμαινε την ανακο­πή της πορείας μετάβασης στο σοσιαλι­σμό, τη μετατροπή του σε αποξενωμένο όργανο πάνω από την κοινωνία. Η ε.τ. πε­ριθωριοποιούνταν πολιτικά, αποπολιτικοποιούνταν. Η γραφειοκρατικοποίηση του προλεταριακού κράτους και του κόμ­ματος ήταν μια διαδικασία επικράτησης αστικών αντιλήψεων. Αυτή ευθύνεται για την αντικατάσταση της επαναστατικής στρατηγικής από τον οικονομισμό. Αυτή οδήγησε μέσα από μια μακρόχρονη πο­ρεία στη σημερινή ανοιχτή νίκη της αστι­κής αντίληψης, στην περεστρόικα που α­ποτελεί ολοκλήρωση της γραφειοκρατικοποίησης και πλήρη υποταγή στις επι­λογές του ιμπεριαλισμού.

Σε αυτή την πορεία, στην ανακοπή της πορείας μετάβασης στο σοσιαλισμό, ση­μαντικό ρόλο έπαιξε η τεράστια πίεση του ιμπεριαλισμού και ο εξαναγκασμός της Σ.Ε. σε υπέρογκες στρατιωτικές δα­πάνες που αποδείχτηκαν δυσβάσταχτες.

Ανεξάρτητα από τη σημερινή κατά­σταση και από την τελική έκβαση της ε­πιχείρησης καπιταλιστική παλινόρθωση, η ύπαρξη της Σ.Ε. αποτέλεσε τεράστια κατάχτηση του παγκόσμιου προλεταριά­του. Οι εργαζόμενοι της Σ.Ε. είχαν σημα­ντικές και πρωτόγνωρες κατακτήσεις σε πολλούς τομείς. Η ύπαρξη της Σ. Ε. συνέ­βαλε στις κατακτήσεις σε πολλούς το­μείς. Η ύπαρξη της Σ.Ε. συνέβαλε στις κατακτήσεις και σε μια καλύτερη διαβίω­ση της εργατικής τάξης των καπιταλιστι­κών χωρών, όπου οι καπιταλιστές κάτω από το φόβο να χάσουν την ιδιοκτησία και την εξουσία τους προχώρησαν σε πα­ραχωρήσεις. Συνέβαλε στην απελευθέ­ρωση των λαών από την αποικιοκρατία, αποτέλεσε στήριγμα των καταπιεζομέ­νων όλου του κόσμου. Με την κατάργη­ση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας αποδείχτη­κε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να ζήσει χωρίς τους καπιταλιστές, ότι η εξάλειψη της ανεργίας είναι δυνατή.

Η εβδομηντάχρονη προσπάθεια οικο­δόμησης του σοσιαλισμού θα αποτελέ­σει για την παγκόσμια και την ελληνική εργατική τάξη αστείρευτη πηγή γνώσης και εμπειρίας, η αξιοποίηση της οποίας μπορεί να συμβάλει στην αποφυγή λα­θών στις νέες προσπάθειες, στις νέες ε­ξορμήσεις για τον κομμουνισμό.

Σημερινό διεθνιστικό χρέος μας είναι η διαφώτιση των εργαζομένων της χώρας μας για το αντεπαναστατικό έργο της περεστρόικα και η εκδήλωση έμπρακτου διεθνισμού σε εκείνες τις δυνάμεις που παλεύουν ενάντια στην καπιταλιστική πα­λινόρθωση, για τη διατήρηση της ιστορι­κής κατάχτησης της ε.τ., που ήταν η κα­τάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, που παλεύουν για την αποκατάσταση της ερ­γατικής δημοκρατίας για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

3. Η σύγχρονη εξέλιξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα και η θέση του στο σύστημα του ιμπερια­λισμού

Στη μεταπολεμική περίοδο καθώς πα­ραμερίστηκαν και τα τελευταία φεουδαρ­χικά υπολείμματα στη χώρα μας οι καπι­ταλιστικές σχέσεις παραγωγής έφτασαν στην πλήρη κυριαρχία τους. Η βιομηχα­νία καταλάμβανε την πρώτη θέση στην υλική παραγωγή και ο καπιταλισμός αναπτύχτηκε και στην αγροτική οικονομία εκτοπίζοντας τα μικρομεσαία νοικοκυριά. Εντάθηκαν οι διαδικασίες προλεταριο­ποίησης της αγροτιάς και συντελέστηκαν διαρθρωτικές αλλαγές στη γεωργία.

Με την παραπέρα συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και της παραγωγής γιγαντώθηκαν τα ντόπια μο­νοπώλια που προπολεμικά δρούσαν σε εμβριώδη μορφή, δημιουργήθηκαν νέα και συνδέθηκαν πιο στενά με το ξένο μο­νοπωλιακό κεφάλαιο που επέκτεινε τη δράση του στη χώρα.

Η διαδικασία αυτή οδήγησε στην κυ­ριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε όλους τους τομείς της ελληνικής οικονο­μίας, στις τράπεζες, στη βιομηχανία και στην αγροτική οικονομία. Το χρηματιστι­κό κεφάλαιο που συνδέθηκε στενά με τα ξένα μονοπώλια έλεγξε όλους τους το­μείς της οικονομίας και επεξέτεινε την κυριαρχία του στην πολιτική, στην ιδεο­λογία, σε όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Η συνύφανση της δύναμης των μονο­πωλίων με τη δύναμη του κράτους οδή­γησε στη δημιουργίας του ΚΜΚ. Το κρά­τος της μονοπωλιακής ολιγαρχίας ανα­λαμβάνει αυξανόμενο ρόλο στις διαδικα­σίες αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Μέ­σω του δημοσίου τομέα της οικονομίας, με την ανακατανομή του εθνικού εισοδή­ματος υπέρ των μονοπωλίων μέσα από τον κρατικό προϋπολογισμό, με τις χαρι­στικές, συμβάσεις και παροχές προς αυ­τά, με τις δημόσιες επενδύσεις, τις κρα­τικές παρεμβάσεις στην πίστη, στη νομι­σματική κυκλοφορία, στη βιομηχανία και στην αγροτική οικονομία, στις τιμές και στο εξωτερικό εμπόριο, στις αποδοχές των εργαζομένων, στην εργατική νομο­θεσία και με την κοινωνική πολιτική, το κράτος παρεμβαίνει για την εξυπηρέτη­ση των συμφερόντων των μονοπωλίων και για τη διατήρηση και εδραίωση του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Οι κρατικομονοπωλιακές ρυθμίσεις στόχο έχουν τον έλεγχο των κοινωνικών διαδικασιών, την άμβλυνση των κοινωνι­κών συγκρούσεων, τη διεύρυνση των κερδών και τη διαφύλαξη των συνολικών συμφερόντων του μονοπωλιακού κεφα­λαίου.

Το κράτος αυτό, στις συνθήκες της Ελ­λάδας σε συνδυασμό με τις παραδοσια­κές πελατειακές σχέσεις και ρουσφετο­λογικές ανάγκες του αστικού κομματικού συστήματος διατηρεί έναν υπερτροφικό γραφειοκρατικό μηχανισμό. Λόγω της υ­ποταγμένης στον ιμπεριαλισμό φύσης της αστικής τάξης της Ελλάδας οι υπέ­ρογκες στρατιωτικές δαπάνες το χαρα­κτηρίζουν, και συνοδεύονται από έναν πολυδαίδαλο καταπιεστικό μηχανισμό ε­νάντια στους εργαζόμενους. Το κράτος αυτό ήταν και είναι ο καταπιεστικός μη­χανισμός των κυρίαρχων τάξεων, μηχα­νισμός διατήρησης της κυριαρχίας της μονοπωλιακής ολιγαρχίας. Οι εκσυγχρο­νισμοί που έγιναν και επιχειρούνται και σήμερα, στόχο έχουν να εξυπηρετήσουν καλύτερα το κεφάλαιο και να εκσυγχρο­νίσουν τις σχέσεις εκμετάλλευσης. Η φι­λολογία του νεοσυντηρητισμού για το λι­γότερο κράτος αποτελεί συγκάλυψη της ενδυνάμωσης της κατασταλτικής του λει­τουργίας σε βάρος της κοινωνικής.

3.1. ΕΟΚική ολοκλήρωση και ελληνικός ΚΜΚ

Με την επέκταση των διεθνών οικο­νομικών σχέσεων της χώρας, τη μεγαλύ­τερη διείσδυση του ξένου κεφαλαίου και την αλληλοδιαπλοκή του με το ντόπιο μο­νοπωλιακό κεφάλαιο η Ελληνική οικονο­μία διεθνοποιούνταν όλο και περισσότε­ρο και οδήγησε στη σύνδεση της χώρας με την ΕΟΚ και τώρα στην πλήρη ενσω­μάτωση της στην ΕΟΚική ολοκλήρωση.

Η σύνδεση με την ΕΟΚ δεν ήταν απλά μια πολιτική επιλογή της ε.τ. Σήμερα σε συνθήκες ένταξης στην ΕΟΚ με την αλ­ληλοδιαπλοκή των ντόπιων με τα υπερε­θνικά μονοπώλια ενισχύθηκε απόλυτα η εξάρτηση, και η οικονομία της χωράς ο­δεύει προς την πλήρη ενσωμάτωση της στα πλαίσια της ΕΟΚ. Η χώρα αναπτύσ­σεται κάτω από τις επιλογές του υπερε­θνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου που ε­πεκτείνει τη διείσδυση του και τη δράση του στη μουσική, στο θέατρο, τον αθλη­τισμό, τη ραδιοτηλεόραση, την παιδεία και την υγεία.

Η ελληνική ολιγαρχία μετατρέπεται σήμερα όλο και περισσότερο λόγω της αλληλοδιαπλοκής με το υπερεθνικό κε­φάλαιο σε ενεργό συμμέτοχο στην ιμπε­ριαλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση άλλων χωρών ενώ η συνολική της θέση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας υπο­βαθμίζεται.

Αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι η πά­λη για την έξοδο της χώρας μας από την ΕΟΚ συνδέεται άμεσα με την πραγματο­ποίηση της προλεταριακής σοσιαλιστι­κής επανάστασης και ότι η εθνική ανε­ξαρτησία είναι δυνατή μόνο σε συνδυα­σμό με την εγκαθίδρυση της εξουσίας της ε.τ. Η πάλη για την έξοδο από την ΕΟΚ δεν μπορεί να αναβληθεί. Η συνερ­γασία και η κοινή δράση με το εργατικό κίνημα των χωρών της ΕΟΚ δεν πρέπει να κατευθύνεται στον εκδημοκρατισμό των υπερεθνικών μηχανισμών αλλά στη συντριβή τους και την ανατροπή του κα­πιταλισμού.

Το μονοπωλιακό κεφάλαιο επιχειρεί και στη χώρα μας να προχωρήσει στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Η εισαγω­γή νέας τεχνολογίας οδηγεί και εδώ σε μια σειρά αλλαγές. Οι αλλαγές αυτές τροποποιούν ορισμένες πλευρές του ΚΜΚ, δεν τον αναιρούν. Οι κρατικομονο­πωλιακές ρυθμίσεις αλλάζουν μορφές, κατευθύνονται στην ενίσχυση της καπι­ταλιστικής και ιδεολογικής σε βάρος της κοινωνικής λειτουργίας του κράτους που περιορίζεται οριστικά υπέρ των κερδών του κεφαλαίου.

Συντελούνται σημαντικές αλλαγές στην παραγωγική διαδικασία, στην οργά­νωση της παραγωγής στις εργασιακές σχέσεις, που ελαστικοποιούνται για να προσαρμοστούν στις σύγχρονες ανά­γκες του κεφαλαίου. Με την αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις και με την αυταρχι­κή παρέμβαση του κράτους επιδιώκεται η εξατομίκευση των συλλογικών συμβά­σεων, η αποδυνάμωση και αποδιάρθρω­ση του συνδικαλιστικού κινήματος. Ανα­διαρθρώσεις δε γίνονται μόνο στη βάση αλλά και στο εποικοδόμημα, γίνονται στην οικονομία αλλά και στην πολιτική και στην ιδεολογία. Ο νεοσυντηρητισμός είναι η ιδεολογική κατεύθυνση, η οικο­νομική πρακτική και η πολιτική που αντι­στοιχεί στις ανάγκες αναδιάρθρωσης των εκμεταλλευτικών σχέσεων. Αλλαγές γίνονται και στην ίδια την εργατική τάξη και την θέση της στην παραγωγή. Η σύγ­χρονη παραγωγή απαιτεί υψηλότερα ει­δικευμένη ε.τ. μεγαλύτερη ευθύνη και μόρφωση. Η σύγχρονη ε.τ. της Ελλάδας είναι η πλειοψηφία του εργαζόμενου λα­ού, είναι πιο μορφωμένη, εντείνονται στις γραμμές της οι διαφοροποιήσεις. Αυτή η σύγχρονη ε.τ. είναι σήμερα αντικειμε­νικά περισσότερο ικανή να εκπληρώσει τον ιστορικό της ρόλο και να αναλάβει τη διεύθυνση της κοινωνικής εξέλιξης. Η συνειδητοποίηση της, η ενότητα όλων των τμημάτων της, η αναδιοργάνωση της, σε τάξη για τον εαυτό της είναι απαραί­τητη προϋπόθεση για την απόκρουση της πρόσδεσης τμημάτων της σε συμμαχία με την αστική τάξη, για την ολόπλευρη προετοιμασία της για τη ματαίωση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, για την κατάργηση του καπιταλιστικού συ­στήματος.

4. Η νεοσυντηρητική επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. εξαπέλυσε μια πρωτοφανή επίθεση για την καταστρο­φή όλων των καταχτήσεων για την αφαί­ρεση δημοκρατικών δικαιωμάτων και ε­λευθεριών της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων.

Για την εξασφάλιση των κερδών των μονοπωλίων προχωρεί στην παράδοση κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων,κρατικών λειτουργιών καθώς και κερδο­φόρων δημοσίων υπηρεσιών στο ιδιωτι­κό κεφάλαιο. Εφαρμόζει πολιτική αρπα­γής του εργατικού εισοδήματος μέσω των πρωτοφανών ανατιμήσεων και της δραστικής μείωσης των μισθών, ημερο­μισθίων και συντάξεων. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την περίθαλψη, την κοινω­νική ασφάλιση και τη σύνταξη περιορί­ζονται δραστικά στην ιδιωτική ασυδοσία.

Με την ουσιαστική κατάργηση του δι­καιώματος της συλλογικής διαπραγμά­τευσης και σύμβασης, την εξατομίκευση του, με την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας, με την ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας, την κατάργηση της μο­νιμότητας, την εφαρμογή ι’ης μερικής ερ­γασίας, τη σύνδεση του μισθού με την πα­ραγωγικότητα, την προστασία της απερ­γοσπασίας, η δικτατορία του επιχειρημα­τία καπιταλιστή γίνεται απόλυτη, αποδυ­ναμώνεται επικίνδυνο η δυνατότητα της εργατικής αντίστασης καθώς απειλού­νται με αποδιοργάνωση οι δομές οργανωμένης αντίστασης δηλαδή το συνδικαλι­στικό κίνημα.

Το πρόβλημα της ανεργίας οξύνεται στο έπακρο και απειλεί να πάρει μόνιμο χαρακτήρα για ένα μεγάλο τμήμα των ερ­γαζομένων που καταδικάζονται έτσι στη νέα φτώχεια και την πείνα.

Με την κατάργηση κάθε ευνοϊκής ρύθ­μισης για τα μεσαία στρώματα της πόλης αυτά οδηγούνται στην παραπέρα υπο­βάθμιση του οικονομικού τους ρόλου, στη χρεοκοπία και την πύκνωση της στρατιάς των ανέργων Μέσα απ’ τη δια­δικασία καταστροφής και συνεχούς εμ­φάνισης νέων, τα μεσαία στρώματα οδη­γούνται με εντατικούς ρυθμούς στην πα­ραπέρα πρόσδεση και υποταγή τους στο μονοπωλιακό κεφάλαιο, στην ανασφά­λεια και το άγχος.

Η μικρομεσαία αγροτιά καθώς οι ΕΟΚικές επιδοτήσεις κατευθύνονται σε έ­να λεπτό στρώμα μεγαλοαγροτών και στο μονοπωλιακό κεφάλαιο εμπορίας και βιομηχανικής επεξεργασίας των αγροτι­κών προϊόντων οδηγείται στην γοργότε­ρη εκτόπιση από την αγροτική παραγω­γή και στην εντονότερη προλεταριοποίη­ση. Οι χαμηλές τιμές των προϊόντων της σε συνδυασμό με τις υψηλές τιμές των γεωργικών εφοδίων και μηχανημάτων που τους επιβάλλουν τα μονοπώλια εντα­τικοποιούν τις διαδικασίες συγκέντρω­σης και συγκεντροποίησης της γης και της παραγωγής και των μηχανημάτων ε­νώ οι μικροαγρότες που καταστρέφονται οδηγούνται στη μόνιμη ανεργία ή στον παρασιτισμό.

Απειλούνται βασικά δημοκρατικά δι­καιώματα και ελευθερίες. Με τους διά­φορους αυταρχικούς νόμους (αντιαπεργιακός, αντιτρομοκρατικός), τελειοποιεί­ται το αυταρχικό κράτος.

Η αντιμετώπιση αυτής της νεοσυντηρητικής λαίλαπας είναι αυτή τη στιγμή πρωταρχικό καθήκον για όλους τους α­γωνιστές, για την εργατική τάξη, για τους εργαζόμενους, την νεολαία.

5. Το κομματικό σύστημα

Τα αστικά κόμματα πάντοτε ακολου­θούν τις κυρίαρχες επιλογές των κεφαλαίων. Η πολιτική τους, άλλων σε μικρό­τερο και άλλων σε μεγαλύτερο βαθμό α­νταποκρίνονται στη βασική αυτή επιλο­γή, που σήμερα είναι ο νεοσυντηρητισμός. Όχι μόνο τα δεξιά αλλά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα αναπρο­σαρμόζουν την τακτική τους για να την αντιστοιχίσουν με τις κυρίαρχες επιλο­γές του κεφαλαίου. Αυτό φυσικά δεν ση­μαίνει ότι εξαλείφονται οι διαφορές. Κά­τι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει γιατί θα κιν­δύνευε το αστικό πολιτικό σύστημα.

Η Νέα Δημοκρατία, το παραδοσιακό κόμμα του μονοπωλιακού κεφαλαίου, εί­ναι σήμερα ο βασικός εκφραστής του νεοσυντηρητισμού. Στην ηγεσία της υπάρ­χουν εκφραστές των διάφορων μονοπω­λιακών ομάδων και ιμπεριαλιστικών συμ­φερόντων. Η ΝΔ την τελευταία δεκαετία προχώρησε σε εκσυγχρονισμούς, δη­μιούργησε φιλολαϊκότερο προφίλ, διαθέ­τει πλέον οργανωμένη επιρροή στην ερ­γατική τάξη και τους άλλους εργαζόμε­νους, στοιχείο που την βοηθάει να διοχετεύει την πολιτική της σε τμήματα των εργαζόμενων και να συγκαλύπτει την τα­ξική της φύση.

Είναι το κόμμα που μπορεί καλύτερα να εφαρμόσει την επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους για την καταλήστευση τους, για την κατεδάφιση των κατακτή­σεων τους, για τη διεύρυνση των κερδών του κεφαλαίου. Από αυτή την άποψη εί­ναι αναντικατάστατη η παρουσία του με τη μια ή την άλλη μορφή στα κυβερνητι­κά σχήματα της δεκαετίας που διανύου­με. Το ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωσε την πορεία του και την μετατροπή του σε ένα κόμμα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, με μεγάλη οργανωμένη παρουσία και στήριξη στην εργατική τάξη και στους άλλους εργα­ζόμενους. Η ανάγκη αναπροσαρμογής του στις κυρίαρχες επιλογές του κεφα­λαίου, η εφαρμογή μιας πολιτικής με ση­μαντικά νεοσυντηρητικά στοιχεία, το έ­φερε σε αντίθεση με τα συμφέροντα της βάσης του. Έχασε προσωρινά την εμπι­στοσύνη των κυρίαρχων κύκλων, οδηγή­θηκε σε κρίση και έχασε την κυβερνητι­κή εξουσία. Την κρίση του την ξεπέρασε προσωρινά σχετικά ανώδυνα μόνο χάρη στο γεγονός ότι η Αριστερά υποτάχτηκε και αυτή στις κυρίαρχες επιλογές του κε­φαλαίου. Στην αντιπολίτευση, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον αυτό που ή­ταν… Είναι υποχρεωμένο να εφαρμόσει πολιτική ηπιότερη η σκληρότερη σε κα­τεύθυνση πάντως νεοσυντηρητική. Απο­τελεί το δεύτερο ισχυρό πόλο στη λει­τουργία του αστικού κομματικού συστή­ματος για τη διαφύλαξη της κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ δημιουργήθηκε για να υλοποιήσει την πολύχρονη προσπά­θεια της άρχουσας τάξης να υποτάξει πλήρως το ΚΚΕ και το εργατικό κίνημα.

Είναι μια συμμαχία του ΚΚΕ με μικροα­στικά στοιχεία και αστούς πολιτικούς υ­πό την ηγεμονία τους. Είναι μια συμμαχία για να συρθεί το εργατικό κίνημα στις κυρίαρχες επιλογές του κεφαλαίου. Η κυ­βερνητική του συνεργασία με την ΝΔ, και με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην Οικουμενι­κή, αποτέλεσε το φροντιστήριο για την αναμόρφωση του σε μια συμπληρωματι­κή δύναμη του κομματικού αστικού κινή­ματος. Η παραδοχή και ενσωμάτωση στην πολιτική του, στοιχείων του νεοσυντηρητισμού μαζί με τις εγγενείς αντιφά­σεις του. μια και την εκλογική του πελα­τεία αποτελούν οι εργαζόμενοι, θα οδη­γούν τον ΣΥΝ από κρίση σε κρίση, θα τον σέρνουν πότε στην ουρά του ΠΑΣΟΚ και πότε της ΝΔ. Η παραπέρα εκλογική του συρρίκνωση και περιθωριοποίηση του θα είναι η συνέπεια χωρίς να αποκλείεται η διάσπαση και διάλυση του. και η μόνιμη προσκόλληση του ενός τμήματος του στο ΠΑΣΟΚ και ενός άλλου στη ΝΔ όταν η αναδιάρθρωση και σταθεροποίηση του α­στικού κομματικού συστήματος ολοκλη­ρωθεί. Όπως και να είναι η συναίνεση ό­λων των κομματικών σχηματισμών είναι δεδομένη και έχει τη βάση της στην υπο­ταγή της Αριστεράς στις επιλογές του κε­φαλαίου. Η παρουσία αντιπολίτευσης από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων αποτελεί αναγκαιότητα και θα υπάρξει. Το ζητούμενο ωστόσο εί­ναι να υπάρξει πραγματική κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση, αντιπολίτευση ε­νάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλι­σμό, ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολο του.

6. Για την επαναδιατύπωση της επαναστατικής στρατηγικής. Η σοσιαλιστική επανάσταση

Ύστερα από την εγκατάλειψη κάθε ε­παναστατικής προοπτικής από το ΚΚ και το πέρασμα τους σε σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, η επαναδιατύπωση της επανα­στατικής στρατηγικής αποκτάει ζωτική σημασία για το εργατικό κίνημα και είναι σημαντικός όρος στην πορεία για την ε­παναστατική του ανασυγκρότηση.

Στη σημερινή Ελλάδα η λύση όλων των προβλημάτων υπέρ των εργαζομέ­νων εξαρτάται από τη λύση της βασικής αντίθεσης, της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας. Καθώς ο αστικοδημοκρατικός μετασχηματισμός στη χώρα ολοκλη­ρώθηκε προ πολλού, κανένα από τα με­γάλα προβλήματα δεν μπορεί να λυθεί αστικοδημοκρατικά. Η λύση τους μπορεί να προκύψει μόνο με ανατροπές σοσια­λιστικού χαρακτήρα. Η σύγχρονη αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή επανά­σταση είναι η προλεταριακή σοσιαλιστι­κή επανάσταση. Μόνο με την πραγματο­ποίηση της είναι δυνατή η θεμελίωση μιας κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης υπέρ των εργαζομένων.

Σοσιαλιστική επανάσταση ανεξάρτη­τα από τις μορφές που θα αναδείξει η τα­ξική πάλη, είναι η βίαιη ανατροπή της κυ­ριαρχίας των μονοπωλίων, του καπιταλι­σμού γενικά. Είναι ο ριζικός μετασχημα­τισμός του κράτους (τσάκισμα του αστι­κού κράτους) η εγκαθίδρυση εργατικής δημοκρατίας, της δικτατορίας του προ­λεταριάτου. Είναι η αφαίρεση της ιδιο­κτησίας στα μέσα παραγωγής από τους καπιταλιστές και το πέρασμα τους στα χέρια του κράτους της εργατικής δημο­κρατίας, είναι δηλαδή η κατάργηση της αστικής ταξικής κυριαρχίας και η επίτευ­ξη της πολιτικής κυριαρχίας της εργατι­κής τάξης.

Είναι στις σύγχρονες συνθήκες η α­ποχώρηση της χώρας από την ΕΟΚ από κάθε οικονομική πολιτική και στρατιωτι­κή ιμπεριαλιστική ένωση και η επίτευξη της εθνικής ανεξαρτησίας.

6.1. Η Εργατική Δημοκρατία

Η εργατική δημοκρατία είναι το κρά­τος της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Η νίκη της Επανάστασης και η επιβεβαίωση της πολιτικής κυριαρχίας της εργατικής τάξης είναι το σημείο έ­ναρξης αυτής της μεταβατικής περιόδου. Η εργατική τάξη με τη νίκη της χρησιμο­ποιεί την εργατική δημοκρατία στην πά­λη της για την επίτευξη του τελικού στό­χου της σοσιαλιστικής επανάστασης που είναι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Σ’ αυτό το στόχο υ­ποτάσσει όλα τα μέτρα που παίρνει. Έρ­γο της εργατικής δημοκρατίας είναι η καταστολή της αντίστασης των καπιταλι­στών, και η έναρξη της διαδικασίας προ­σέλκυσης των πλατιών μαζών των εργα­ζομένων στη διακυβέρνηση που αποτελεί όρο για την επιτυχία της πραγματικής κοινωνικοποίησης των μέσων παραγω­γής και για τη νίκη του σοσιαλισμού.

Το προλεταριακό κράτος που διαχει­ρίζεται αρχικά στο όνομα της κοινωνίας τα μέσα παραγωγής προχωράει στον κε­ντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, παίρ­νει δραστικά μέτρα για την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων, καθιε­ρώνει δωρεάν παιδεία, υγεία, περίθαλψη, παίρνει δραστικά μέτρα για την προστα­σία του φυσικού περιβάλλοντος.

Ενισχύει ολόπλευρα τους μικροπαρα­γωγούς για την ανόρθωση των νοικοκυ­ριών τους, θεσπίζει κίνητρα και τους πα­ροτρύνει να προχωρήσουν εθελοντικά τη συνεταιριστικοποίηση. Απαγορεύει την εκμετάλλευση ξένης εργασίας. Εγγυάται στους μικροπαραγωγούς μακροπρόθε­σμα όχι την μικροϊδιοκτησία τους αλλά την ιδιοποίηση των αξιών που δημιουρ­γούν με την προσωπική τους εργασία, κά­νοντας πράξη την υπόσχεση της εργατι­κής τάξης προς τους συμμάχους μικρο­παραγωγούς ότι θα τους απαλλάξει από την μονοπωλιακή καταπίεση που τους έ­κλεβεένα μέρος αυτής της αξίας.

Εκείνο όμως που διαφοροποιεί ριζικά την εργατική δημοκρατία από το κράτος στον καπιταλισμό είναι τα μέτρα που παίρνει στην κατεύθυνση της αποκέ­ντρωσης του, τοποθετώντας στο κέντρο των αποφάσεων τον εργαζόμενο άνθρω­πο.

Επιβάλλει παντού τον εργατικό έλεγ­χο, όπου οι αιρετοί και ανακλητοί εκπρό­σωποι των εργαζομένων αποφασίζουν για όλα σε καθεστώς διαφάνειας, αφού καταργείται κάθε απόρρητο απέναντι στους εργαζόμενους και τον λαό. Οι α­ποφάσεις τους είναι υποχρεωτικές για τις διοικήσεις των κρατικών επιχειρήσεων και για τις διευθύνσεις των ιδιωτικών (ό­σο καιρό υπάρχουν ακόμα τέτοιες), και μπορούν να αναιρεθούν μόνο από τους ίδιους.

Δημιουργεί επαναστατικούς θεσμούς για την καταπολέμηση της γραφειοκρα­τίας. Καθιερώνει την αιρετότητα, την ά­μεση ανακλητότητα όλων των λαϊκών ορ­γάνων, καθώς και τη λογοδοσία των αι­ρετών μπροστά σ’ αυτούς που τους εξέ­λεξαν μπροστά, στο λαό. Καθιερώνει θε­σμούς και παίρνει κάθε είδους μέτρα για να διευκολύνει την πολιτικοποίηση των μαζών και το τράβηγμα τους στη διακυ­βέρνηση του κράτους.

Καθιερώνει νομικά και στην πράξη, πλήρη δικαιώματα στις μαζικές οργανώ­σεις, την ταξική αυτοτέλεια των συνδι­κάτων και των άλλων μαζικών οργανώ­σεων. Το δικαίωμα της απεργίας. Καθιε­ρώνει την πραγματική ελευθεροτυπία διαθέτοντας τα υλικά μέσα στις οργανώ­σεις των εργαζομένων ώστε να εκδίδουν τις εφημερίδες και τα περιοδικά τους, να δημιουργούν ραδιοσταθμούς. Καθιερώ­νει το δικαίωμα των μαζικών οργανώσε­ων για την τακτή οργάνωση εκπομπών στην κρατική ραδιοφωνία και τηλεόρα­ση και για πλήρη συμμετοχή και έλεγχο στο περιεχόμενο των υπόλοιπων ραδιο­φωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών της κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

Βασικό μέσο για την καταπολέμηση της αστικής ιδεολογίας του σκοταδισμού και του θρησκευτικού μυστικισμού απο­τελεί η οργανωμένη επιστημονική — ι­δεολογική πάλη.

Το κόμμα δεν διοικεί, καθοδηγεί. Πα­λεύει για να αποδείξει την ορθότητα των θέσεων και απόψεων του, για να επιβε­βαιώσει την ηγεμονία του και να κατακτά καθημερινά και στην πράξη τον καθοδη­γητικό του ρόλο. Για να εκλέγονται τα μέλη του στα όργανα των μαζικών οργα­νώσεων και στα τοπικά, περιφερειακά και κεντρικά λαϊκά-κρατικά όργανα που θα αναδείξει και θα καθιερώσει η ταξική πά­λη και η επανάσταση.

Στο βαθμό που το τράβηγμα των ερ­γαζομένων στη διακυβέρνηση θα πλαταίνει ποσοτικά και θα βαθαίνει ποιοτικά θα συντελείται η πλήρης κοινωνικοποίηση και η πλατιά ανάπτυξη της εργατικής δη­μοκρατίας. Σε συνδυασμό με το πέρασμα στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και άλλων χωρών και όταν το πέρασμα αυτό συντελεστεί παγκόσμια, ή τουλάχιστον στις βασικότερες χώρες του κόσμου, το προλεταριακό κράτος, η πολιτική, το κόμ­μα θα προχωρούν στο μαρασμό και την απονέκρωση και οι εργαζόμενοι της χώ­ρας μας θα γνωρίσουν το πέρασμα στην κοινωνία των ελεύθερων συνεταιρισμέ­νων παραγωγών, στο βασίλειο της ελευ­θερίας, στον πλήρη σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Σε όλη αυτή την περίοδο η έκφραση έμπρακτης αλληλεγγύης και διεθνισμού προς τα εργατικά και επανα­στατικά κινήματα άλλων χωρών που πα­λεύουν για παρόμοιους στόχους αποτε­λεί βασικό καθήκον του εργατικού κινή­ματος, του κόμματος και της εργατικής δημοκρατίας.

6.2 Κινητήριες δυνάμεις

Η βασική επαναστατική δύναμη της ε­ποχής μας, το κοινωνικό επαναστατικό υποκείμενο είναι η εργατική τάξη. Αυτή είναι η καθοδηγητική και ηγεμονική δύ­ναμη της σοσιαλιστικής επανάστασης. Για την πραγματοποίηση της επανάστα­σης χρειάζεται ασφαλώς η εργατική τά­ξη για τον εαυτό της. Κανένας άλλος δεν μπορεί να την απελευθερώσει, η απελευ­θέρωση της θα είναι έργο αποκλειστικά δικό της.

Συμφέρον αντικειμενικά για την πραγ­ματοποίηση της σοσιαλιστικής επανά­στασης έχουν και οι άλλοι μισθωτοί (Ν.Μ.Μ.Σ.) οι επιστήμονες και οι τεχνικοί. Έχουν οι μικρομεσαίοι αγρότες και οι επαγγελματοβιοτέχνες, όλοι οι εργαζόμε­νοι, τα παλιά και νέα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού.

Οι εργαζόμενοι αυτοί δεν αποτελούν μια «αντιδραστική μάζα». Για να μετατρα­πεί ωστόσο το αντικειμενικό συμφέρον σε συνειδητή επαναστατικότητα χρειά­ζεται τα στρώματα αυτά να αποβάλουν τις αυταπάτες. Στο βαθμό που θα δε­χτούν την άποψη της εργατικής τάξης τα στρώματα αυτά αποτελούν δυνάμεις της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η συμμαχία της εργατικής τάξης με την μικρή αγροτιά, τους επαγγελματίες και βιοτέχνες και την επιστήμη είναι δυνατή και ανα­γκαία στην πάλη ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, ενάντια στον καπι­ταλισμό γενικά, για την πραγματοποίη­ση της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι νεολαίοι εργαζόμενοι, σαν ειδικές κατηγορίες ερ­γαζομένων καθώς και οι μαθητές και οι σπουδαστές αποτελούν σημαντικό επα­ναστατικό δυναμικό στη στρατιά των δυ­νάμεων της σοσιαλιστικής επανάστασης.

7. Για την επαναστατική ανασυγκρότηση του ελληνικού εργατικού κινήματος

Το εργατικό κίνημα της χώρας μας έ­χει πίσω του μια μακρόχρονη εμπειρία πάλης για τα δικαιώματα των εργαζομέ­νων, για την εθνική ανεξαρτησία, την κοι­νωνική απελευθέρωση και τον σοσια­λισμό.

Συσπείρωσε πολλές φορές γύρω του τα άλλα εργαζόμενα στρώματα, δημιουρ­γώντας πλατιά μέτωπα των εργαζομένων και απείλησε επανειλημμένα την εξουσία της αστικής τάξης. Οδήγησε όλους τους εργαζόμενους στην ηρωική πάλη ενάντια στους κατακτητές χτίζοντας το πλατύ μέ­τωπο της εθνικής αντίστασης το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Έδωσε την κορυφαία ταξι­κή σύγκρουση με την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό στον εμφύλιο πόλεμο 1946-49. Αντιπάλεψε την εξάρτηση, την υπα­νάπτυξη και την μιζέρια που επέβαλε στη χώρα η υποταγμένη στον ιμπεριαλισμό αστική τάξη της Ελλάδας.

Στην πάλη αυτή το εργατικό μας κίνη­μα έχει να επιδείξει σημαντικές κατακτή­σεις, γνώρισε νίκες αλλά και ήττες πι­κρές. Στη σκληρή ταξική πάλη στις ελλη­νικές συνθήκες η αντιδραστική αστική τά­ξη με τη βοήθεια του ιμπεριαλισμού κα­τέφυγε στην ωμή βια και τρομοκρατία και εξανάγκασε το ε.κ. να δρα στην παρανο­μία σε συνθήκες φασιστικών και ημιφασιστικών καθεστώτων που αποτελούσαν συνηθισμένο φαινόμενο στις τελευταίες 7 δεκαετίες. Στην πάλη του το ε.κ. πλήρω­σε βαρύ φόρο αίματος για τις όποιες κα­τακτήσεις του και για την κοινωνική πρό­οδο.

Το συνδικαλιστικό του σκέλος, το ελ­ληνικό συνδικαλιστικό κίνημα γνώρισε την ωμή βία, τις κρατικές παρεμβάσεις, που άρχισαν πολύ νωρίς, ενισχύθηκαν με την εμφάνιση των μονοπωλίων στην ελ­ληνική οικονομία και τελειοποιήθηκαν με τη δημιουργία του ελληνικού ΚΜΚ στις 3-4 τελευταίες δεκαετίες ως τις μέρες μας. Ο οικονομισμός και άλλες ρεφορμιστι­κές αντιλήψεις συμπλήρωσαν το κατα­στροφικό έργο της ωμής κρατικής παρέμβασης στη ζωή και δράση των συνδικά­των.

7.1 Το ΚΚΕ

Το πολιτικό σκέλος του ε.κ. το ΚΚΕ συνέβαλε αποφασιστικά στην οργάνωση των αγώνων της ε.τ. και των άλλων ερ­γαζομένων, η ιστορία του είναι στενά συ­νυφασμένη με τη νεότερη ιστορία του τό­που.

Όσο και αν η αστική επιρροή πάνω στο ΚΚΕ ήταν σε όλη του την ιστορική πορεία παρούσα και συνήθως κυριαρχού­σε μειώνοντας την αποτελεσματικότητα της πολιτικής του παρέμβασης και επη­ρεάζοντας αρνητικά όχι μόνο την πάλη για την τελική απελευθέρωση της ε.τ. της Ελλάδας αλλά και την πάλη για τα άμε­σα ζητήματα, το ΚΚΕ, οι αγωνιστές του. ιδιαίτερα οι αγωνιστές της βάσης του. έ­δωσαν ηρωικές μάχες δημιουργώντας μια αγωνιστική, προλεταριακή, κομμου­νιστική παράδοση. Η αξιοποίηση αυτής της πείρας, της κομμουνιστικής αυτής παράδοσης θα αποτελεί πηγή έμπνευσης και προβληματισμού για τις νεότερες γε­νιές του ελληνικού προλεταριάτου, για τη σύγχρονη ε.τ. και το σύγχρονο ε.κ.

Η ίδρυση του ΚΚΕ απαντούσε σε μια κοινωνική ανάγκη, στην ανάγκη αυτοτε­λούς πολιτικής έκφρασης της ε.τ., στην ανάγκη να συνδεθεί το ε.κ. με το σοσια­λισμό. να οργανωθεί και να προετοιμα­στεί η ε.τ. για την εκπλήρωση του ιστορικού της ρόλου.

Ωστόσο αυτό ο ρόλος του ΚΚΕ δια­στρεβλώθηκε πολλές φορές γιατί στην ηγεσία του επικράτησαν ιδιαίτερα στις κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης οπορτουνιστικές δυνάμεις και αντιλήψεις α­στικής επιρροής, που οδήγησαν το ε,κ. στην υποταγή και την ήττα.

Μια από τις αιτίες αυτής της κατάστα­σης ήταν και η ταξική σύνθεση της ελλη­νικής κοινωνίας, όπου από ποσοτική ά­ποψη κυριαρχούσαν τα μικροαστικά στοι­χεία που σπρώχνονταν στην πάλη από τη βίαιη καταστροφή που επέβαλε η κα­πιταλιστική ανάπτυξη της χώρας. Η ε.τ. μόλις την τελευταία δεκαετία έγινε η πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού.

Το ΚΚΕ αποτελούσε συχνά μια ιδιότυπη συμβίωση πρωτοπόρων εργατών, α­νώριμων στρωμάτων της ε.τ. καθώς και μικροαστικών στοιχείων από τα άλλα εργαζόμενα στρώματα. Μια συμβίωση επαναστατών κομμουνιστών με τους οπορτουνιστές και άλλους μικροαστούς δημο­κράτες. Μια συμβίωση διεθνιστών με ε­θνικιστικά στοιχεία της μικροαστικής δημοκρατίας.

Μέσα σε συνεχή εσωκομματική διά­πλαση επικρατούσαν αντιλήψεις αστικής επιρροής και οι αντίστοιχοι φορείς τους που έβρισκαν στήριξη στην κυρίαρχη α­στική ιδεολογία ιδιαίτερα στις κρίσιμες καμπές.

Γι’ αυτό ακριβώς δεν μπόρεσε ποτέ να κατακτήσει την προλεταριακή κοσμοαντίληψη, να την αφομοιώσει και να την ανα­πτύξει στις ελληνικές συνθήκες, να την κατακτήσει με την έννοια να γίνει σταθερή καθοδήγηση στη δράση του

Η παραμέληση της θεωρητικής δουλειάς, ο πραχτικισμός που επικράτησε πολύ νωρίς στο ΚΚΕ, η αντιγραφή έτοιμων αναλύσεων και η κατανάλωση αναφομοίωτης ξένης εμπειρίας οδήγησαν στο σεχταρισμό και τον αναθεωρητισμό που συνόδευαν το ΚΚΕ σε όλη τ^υ ^­ιστορική πορεία.

Συνήθως δεν είχε ξεκάθαρη διατυπωμένη επαναστατική στρατηγική. Και όταν κατόρθωνε να διατυπώσει αυτή τη στρατηγική, αυτή δεν γινόταν ποτέ κτήμα ο­λόκληρου του κόμματος, σαμποτάρονταν, αναθεωρούνταν, ελαχιστοποιού­νταν και εγκαταλείπονταν τελικά. Η συνεχής αντίφαση ανάμεσα στα πραγματικά συμφέροντα της ε.τ. που έπρεπε \<λ εκφράσει το ΚΚΕ και στην οπορτουνιστική, φιλοαστική πολιτική που εφάρμοζαν τα ηγετικά στελέχη αντιλήψεων αστικης επιρροής ηταν η μόνιμη πηγη και ί·.^ για της αλλεπάλληλες κρίσεις του που εκφράζονταν σαν κρίσεις ηγεσίας. Στις κρίσεις αυτές ο γραφειοκρατικής συγκεντρωτισμός, που αντικατέστησε τις αρ­χές λειτουργίας του δημοκρατικού συ­γκεντρωτισμού, έδινε τη λύση.

Σήμερα το ΚΚΕ οδηγήθηκε ακόμα μια φορά στην υποταγή. Επικράτησαν στα η­γετικά του κλιμάκια αντιλήψεις αστικής επιρροής που οδηγούν το κόμμα αυτό στη σοσιαλδημοκρατικοποίηση, στη μετατροπή του σε κόμμα του συστήματος στην ουρά της αστικής τάξης και των Ε-ΟΚικών υπερεθνικών μηχανισμών.

Η για πρώτη φορά στην ιστορία του κάπως μακριά περίοδος νομιμότητας, η πλατιά ανάδειξη στελεχών από τα νέα μι­σθωτά μεσαία στρώματα από τη διανόη­ση και τους επιστήμονες, η ανάδειξη στε­λεχών από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, οι δυσκολίες στη δουλειά στην ε.τ. και η λόγω των δυσκολιών εγκατά­λειψη της, η έλλειψη έμπειρων και εκπαι­δευμένων ταξικών στελεχών παλιότερων γενιών λόγω της μακρόχρονης απουσίας κομματικών οργανώσεων καθώς και οι κομματικές επιχειρήσεις, η αποδέσμευ­ση των δημοσιογραφικών του οργάνων από την κομματική βάση σε συνδυασμό με την κρίση στο παγκόσμιο ΚΚ συντέλε­σαν αποφασιστικά στην πορεία σοσιαλδημοκρατικοποίησής του.

Έχοντας υπόψη όλα αυτά δεν υπάρ­χει δυνατότητα να μετατραπεί ξανά το ΚΚΕ σε επαναστατικό κόμμα. Το επανα­στατικό δυναμικό που βρίσκεται στις γραμμές του θα κατανοήσει αυτή την α­λήθεια και θα συμβάλει στη δημιουργία του νέου επαναστατικού κόμματος της ε.τ., στην επαναστατική ανασυγκρότηση του ε.κ.

7.2 Επαναστατική ανασυγκρότηση — ανάγκη επαναστατικού κόμματος

Η επαναστατική ανασυγκρότηση είναι μια ανάγκη της εποχής. Είναι μια σύνθε-«τη διαδικασία συνειδητοποίησης, ανα­προσανατολισμού στόχων και οργανω­τικών μορφών στην κατεύθυνση της συ­νειδητοποίησης της ε.τ. και της προετοι­μασίας για την πραγματοποίηση της σο­σιαλιστικής επανάστασης.

Η ανάγκη προσανατολισμού είναι επιταχτική για το συνολικό ε.κ. συνδικα­λιστικό και πολιτικό.

Σε αυτή τη διαδικασία ανασυγκρότη­σης, το ε.σ.κ. είναι ανάγκη να αποκρού­σει όλες τις κρατικές παρεμβάσεις, την επιρροή του ρεφορμισμού και του οικονομισμού, κάθε αστική επιρροή.

Να κατακτήσει σύγχρονες μορφές α-οργάνωσης κατά κλάδο παραγωγής και οικονομίας όπου θα συμμετέχουν όλοι χωρίς εξαίρεση, ασχέτου φύλου, ειδικό­τητας και εργασιακής σχέσης. Είναι ανά­γκη να μετατραπεί σε πραγματικό σχό­λιο της ταξικής πάλης και του σοσιαλι­σμού.

Βασικό στοιχείο της επαναστατικής α­νασυγκρότησης του ε.κ. είναι η αναγκαι­ότητα ύπαρξης επαναστατικού κόμματος της ε.τ:

Ένα κόμμα που θα μπορεί να συμβά­λει αποφασιστικά στην οργάνωση της τα­ξικής πάλης, φτάνοντας την ως τα εσχατα όριά της, στην κατάργηση του καπιτα­λισμού και το χτίσιμο του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Ένα κόμμα για να επαναδιατυπώσει την επαναστατική στρατηγική της ε.τ. Έ­να κόμμα που θα είναι τμήμα του ε.κ. και θα εκπροσωπεί στους αγώνες του σήμε­ρα το μέλλον του κινήματος, θα κατέχει τη γνώση της επιστημονικής εξέλιξης, θα καθοδηγείται από τον επιστημονικό σο­σιαλισμό τον Μ-Λ που θα τον υπερασπί­ζεται αναπτύσσοντας τον παραπέρα μέ­σα από την ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας. Ένα κόμμα που θα α­ποκαταστήσει συντροφικές αγωνιστικές σχέσεις με το σ.κ. και όλες τις κοινωνι­κές οργανώσεις προϋποθέτοντας την τα­ξική τους αυτοτέλεια.
Ένα κόμμα που θα καθοδηγεί, δεν θα διοικεί, που θα οργανώνει τις συμμαχίες της ε.τ. που θα συνδέει την οικονομική, την πολιτική και την ιδεολογική πάλη στα πλαίσια της ενιαίας ταξικής πάλης.
Ένα κόμμα που θα συνδέει τηνεπα­ναστατική στρατηγική με την εσωτερική του λειτουργία και ζωή. Γι αυτό θα είναι πολέμιος της γραφειοκρατικοποίησης, θα αναπτύσσει πλατιά την εσωκομματι­κή δημοκρατία.
Ένα κόμμα του δημοκρατικού και όχι γραφειοκρατικού συγκεντρωτισμού. Έ­να κόμμα που θα αποτελείται από ομοϊ­δεάτες οπαδούς του επιστημονικού σο­σιαλισμού. που θα οργανώνει την πλα­τιά συζήτηση που αποτελεί στοιχείο ζω­ντάνιας και αποτελεί το μόνο δρόμο για την καταπολέμηση της αστικής επιρροής του σεχταρισμού του δογματισμού, του δεξιού αναθεωρητισμού και κάθε οπορ­τουνισμού, τη μόνη δυνατότητα για την υπεράσπιση της Μ-Λ θεωρίας και για την παραπέρα ανάπτυξη της.
Ένα κόμμα γνήσια διεθνιστικό. Πρό­κειται δηλ. για την οργάνωση της συνει­δητής πρωτοπορίας και όχι για κάποια «εργατική» οργάνωση ή για κάποια «πο­λιτική οργάνωση με εργατικά χαρακτη­ριστικά». Η διαφορά αυτής της αντίληψης για το κόμμα, από τους οπαδούς της αυ­θόρμητης συνειδητοποίησης της ε.τ. δεν βρίσκεται στο χρόνο ίδρυσης, βρίσκεται στην αναγνώριση της αναγκαιότητας ύ­παρξης κόμματος ή μη.

8. Ο ρόλος του ΝΑΡ

Ο βασικός όγκος των δυνάμεων που συγκρότησαν το ΝΑΡ προέρχεται από ε­κείνους τους αγωνιστές που εγκατέλει­ψαν το ΚΚΕ μετά την ανοιχτή συνεργα­σία του με την αστική τάξη και το πέρα­σμα του ανοιχτά σε μικροαστικές σοσιαλ­δημοκρατικές θέσεις. Την ανοιχτή υπο­ταγή και τη μετατροπή του σε κόμμα του συστήματος. Μαζί τους στο ΝΑΡ εντά­χθηκαν και οι δυνάμεις που είχαν εγκα­ταλείψει παλιότερα τα κόμματα της Αρι­στεράς ή το ΠΑΣΟΚ.

Όλες αυτές οι δυνάμεις δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες. Είναι η συνέχεια εκείνων των δυνάμεων στο ε.κ., που στη μακρό­χρονη περίοδο αντιπάλεψαν το μικροαστισμό και την αστική επιρροή και συνέ­βαλαν στην ηρωική του ιστορία.

Στα χρόνια της χούντας και στο μεταχουντικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα δια­παιδαγωγήθηκαν και ανδρώθηκαν χιλιά­δες αγωνιστές. Στο ΚΚΕ οι νεότερες γε­νικές συνδέθηκαν με το προλεταριακό κομμάτι που απόμεινε από τις παλιότε­ρες γενιές. Παλιές και νέες δυνάμεις του ΚΚΕ με αναφορά στην εργατική τάξη συ­νέβαλαν στη μεταχουντικη περίοδο σε κάποιες σύγχρονες θεωρητικές επεξερ­γασίες και με την πρακτική τους δράση ενδυνάμωσαν το ε.λ.κ.

Εκείνοι που βρέθηκαν στα καθοδηγη­τικά όργανα του ΚΚΕ μαζί με όλους τους αγωνιστές έδωσαν ως ένα βαθμό τη μά­χη κατά του οπορτουνισμού.

Ωστόσο τα μέλη της ΚΕ και του ΚΚΕ που αποχώρησαν έχουν τεράστιες ευθύ­νες. Δεν οργάνωσαν την ανοιχτή ιδεολο­γική πάλη, πράγμα που θα επέτρεπε στους αγωνιστές να κατανοήσουν έγκαι­ρα τον οπορτουνιστικό κατήφορο και να συμβάλουν στην καταπολέμηση του.Πε­ριόρισαν τη διαπάλη στα καθοδηγητικά όργανα και με την πρακτική τους πολλές φορές έγιναν συμμέτοχοι σε διαγραφές αγωνιστών και το κυριότερο, με τη στά­ση τους εξωράισαν την πολιτική της κυ­ρίαρχης ομάδας της κομματικής ηγεσίας, με το να ερμηνεύουν επί το αριστερότε­ρο τη γραμή, πράγμα που οδηγούσε σε αδικαιολόγητο εφησυχασμό των αγωνι­στών της βάσης.

Δεν κατάγγειλαν ανοιχτά τα διάφορα πραξικοπήματα, π.χ. το θέμα της αυθαί­ρετης αλλαγής της θέσης για την ΕΟΚ. Δεν κατάγγειλαν έγκαιρα και δημόσια την ανοιχτή προσχώρηση του ΚΚΕ στην μικροαστική δημοκρατία με το κοινό πό­ρισμα ΚΚΕ – ΕΑΡ περιοριζόμενοι να εκ­φράσουν τη διαφωνία του στην Κ.Ε. και μόνο. Και όταν τα πράγματα έφτασαν μέ­χρι την κυβερνητική συνεργασία με τη Ν.Δ., πολλοί αγωνιστές δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν το βαθύτερο νόημα αυτήςτης πράξης.

Αλλά και ο τρόπος που διαχώρισαν τη θέση τους τα μέλη της Κ.Ε., κατά δόσεις, έδερνε την έλλειψη προετοιμασίας ενιαί­ας αντίληψης και ταχτικής. Η έξοδος α­πό το ΚΚΕ συνέπεσε με την κατάρρευση των καθεστώτων της Αν. Ευρώπης, πράγ­μα που πρόσθετε καινούριες δυσκολίες.

Όλα τα παραπάνω, αλλά ιδιαίτερα η έλλειψη ενιαίας αντίληψης δυσκόλεψε την προσπάθεια του ΝΑΡ από τη γέννη­ση του, αφού στην πορεία αποδείχνονταν ότι ανάμεσα στις δυνάμεις που το συγκρότησαν υπήρχε ή προκύψαν στην πο­ρεία σημαντικές ιδεολογικές διαφορές. Η απροθυμία ή η ανικανότητα να οργα­νωθεί η συζήτηση για το ξεκαθάρισμα των διαφορών, ορισμένες συνήθειες και πρακτικές αποκτημένες από την πολύ­χρονη παραμονή στο μηχανισμό δεν ε­πέτρεψαν στη Σ. Ε. που εκλέχτηκε το Φλε­βάρη να παίξει κάποιο ρόλο σαν συλλο­γικό όργανο. Η έλλειψη συγκεκριμένης ι-π κατεύθυνσης σε συνδυασμό με την ΚΚΕδολογία και τη συστηματική προβο­λή, ιδιαίτερα από το «ΠΡΙΝ» διάφορων «νεομαρξιστικών» αντιλήψεων και των φορέων τους οδήγησαν σε μια μεγάλης έκτασης αποσυσπείρωση.

Το ΝΑΡ, αν δεν κατορθώσει να απο­κτήσει μια σύγχρονη Μ-Λ ιδεολογικοπο­λιτική βάση, αν δεν κατορθώσει να απο­κρούσει τις «νεομαρξιστικές», «νεοαριστερές» και αυθόρμητες επιρροές, είναι σίγουρο ότι όχι μόνο καμιά συμβολή δεν θα έχει στην κατεύθυνση της επαναστα­τικής ανασυγκρότησης του ε.κ. αλλά και θα συρρικνωθεί παραπέρα και το πολύ να επιβιώσει σαν μια ακόμα αριστερή ομαδούλα.

9. Για μια πολιτική ενότητα της ε.τ., για τη συσπείρωση γύρω της των άλλων εργαζομένων, για το σοσιαλισμό

Στις δυνάμεις του κεφαλαίου οι αρι­στερές ανατρεπτικές δυνάμεις πρέπει να αντιτάξουν την πολιτική της ενότητας της ε.τ. και της συσπείρωσης γύρω της των άλλων εργαζομένων, να αντιτάξουν το μέτωπο των εργαζομένων ενάντια στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό για την εργατική δημοκρατία και το σοσιαλισμό.

Η πολιτική της ενότητας της ε.τ. και της συσπείρωσης όλων των εργαζομέ­νων είναι μια πολιτική που με βάση τα κα­θημερινά ζητήματα, μέσα στην πάλη των εργαζομένων για την απόκρουση των ε­πιθέσεων του μονοπωλιακού κεφαλαίου, για τη βελτίωση της θέσης τους, για την εδραίωση και διεύρυνση των δημοκρατι­κών τους δικαιωμάτων, προβάλλει συνε­χώς με συγκεκριμένους στόχους την α­νάγκη να ανατραπούν τα μονοπώλια και ο ιμπεριαλισμός, να καταργηθεί ο καπι­ταλισμός και να εγκαθιδρυθεί η εργατι­κή δημοκρατία για να μπορεί να αρχίσει «η οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Είναι η οργάνωση της ταξικής πάλης και η συνέ­νωση σε ένα ενιαίο σύνολο της οικονομι­κής, ιδεολογικής και πολιτικής πάλης της ε.τ.

Η δράση του μετώπου των εργαζομέ­νων για το σοσιαλισμό στρέφεται πρώτα και κύρια ενάντια στη μονοπωλιακή ολι­γαρχία και τους πολιτικούς της εκφρα­στές. Ενάντια στο νεοσυντηρητισμό και την καπιταλιστική αναδιάρθρωση για την ανατροπή του καπιταλισμού. Στη σύ­γκρουση του αυτή αντιπαλεύει τη ρεφορ­μιστική και νεορεφορμιστική πολιτική και επιρροή, κάθε αστική και μικροαστική εκ­δοχή της ενσωμάτωσης των εργαζομέ­νων στο σύστημα. Αξιολογεί τις κατακτή­σεις των εργαζομένων από τη σκοπιά του στόχου της κοινωνικής απελευθέρωσης και προβάλλει συγκεκριμένα αιτήματα ό­χι μόνο εκείνα που μπορούν να ικανο­ποιηθούν στα πλαίσια του συστήματος αλλά και άλλα που δείχνουν το σοσιαλι­στικό μέλλον των εργαζομένων. Δεν πα­ραμένει δηλ. στο έδαφος του εφικτού, προβάλλει έμπρακτα τη στρατηγική του κινήματος και αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για περισσότερες κατακτήσεις στα σημερινά πλαίσια.

Δεν είναι δηλ. μια πολιτική των μέσων όρων των σημερινών εξωκοινοβουλευ­τικών δυνάμεων της Αριστεράς, ούτε πο­λύ περισσότερο μια υπόκλιση στον αυ­θορμητισμό.

Είναι μια προσπάθεια για να συνειδη­τοποιήσουν πλατιά στρώματα των εργα­ζομένων τα πραγματικά τους συμφέρο­ντα και τους δρόμους που οδηγούν στην απελευθέρωση τους. Μέσα στην πάλη για την άνδρωση αυτού του μετώπου θα πολλαπλασιαστούν οι δυνάμεις για τη συ­γκρότηση του επαναστατικού κόμματος της ε.τ. πράγμα που θα συμβάλει αποφα­σιστικά στο να κατανοηθεί η πολιτική του μετώπου από τις πλατιές μάζες των ερ­γαζομένων, θα επιτυγχάνεται η ενότητα και η συσπείρωση για την πραγματοποίη­ση της σοσιαλιστικής επανάστασης.

10. Η παρέμβαση στο μαζικό κίνημα

Το μ.λ.κ. είναι ο αποφασιστικός κρίκος, το βασικό πεδίο για την προετοιμασία της ε.τ. να προχωρήσει στο έργο της κοινω­νικής απελευθέρωσης.

Η εργατική τάξη χρειάζεται ένα σ.κ. που θα συγκεντρώνει τις δυνάμεις της, θα τις εκπαιδεύει στην πάλη για τη βελ­τίωση της θέσης της και θα τις διαπαιδα­γωγεί για το σοσιαλιστικό της μέλλον. Στον αναπροσανατολισμό του σ.κ. σε μια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να στοχεύει η παρέμβαση των αγωνιστικών ταξικών δυνάμεων.

Για να απαλλαγεί το σ.κ. από τις κρα­τικές παρεμβάσεις (διοικητικές, δικαστι­κές, οικονομικές) να οργανώσει και να διευρύνει την εσωσυνδικαλιστική δημο­κρατία, να στηρίζεται οικονομικά απο­κλειστικά στη συνδρομή των μελών του. Να απαλλαγεί από τη γραφειοκρατικό-ποίηση και τη δράση των κομματικοσυνδικαλιστικών μηχανισμών που του επέ­βαλαν ένα ασφυκτικό έλεγχο και μια πρα­κτική όπου όλα προαποφασίζονται και οι γ.σ. και τα συνέδρια μετατράπηκαν σε σώματα κοινοβουλευτικής πρακτικής ό­που μιλούν οι αρχηγοί και οι υπόλοιποι χειροκροτούν. Για δημοκρατικές διαδικα­σίες όπου όλες οι απόψεις και τα ιδεολο­γικά ρεύματα θα μπορούν να εκφρα­στούν. Μόνο έτσι είναι δυνατόν η ταξική κατεύθυνση να κυριαρχήσει και να απο­μονώσει το ρεφορμισμό και άλλες κατευ­θύνσειςαστικής επιρροής.

Για να αποκτήσει το σ.κ. σύγχρονες οργανωτικές δομές όπου όλοι οι εργα­ζόμενου κάθε μεγάλου κλάδου παραγω­γής ή οικονομίας θα ανήκουν στο ίδιο συνδικάτο άσχετα από ηλικία, φύλλο, ει­δίκευση, σχέση εργασίας, άσχετα αν εί­ναι εργαζόμενοι ή άνεργοι και το συνδι­κάτο θα είναι διακλαδωμένο στα εργο­στάσια και τους τόπους δουλειάς με πα­ραρτήματα και καταστατικά κατοχυρωμέ­νες δικαιοδοσίες να αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα του επιμέρους χώρου τους.

Ένα τέτοιο σ.κ. μπορεί να καταχτηθεί σε συνδυασμό με την οργάνωση της πά­λης ενάντια στη νεοσυντηρητική επίθε­σηγια την υπεράσπιση και διεύρυνση των κατακτήσεων της ε.τ.

Με την οργάνωση της πάλης για την υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου, για 35 ώρες δουλειάς, μείωση του χρόνου συ­νταξιοδότησης για δημόσια παιδεία και υγεία, για την κοινωνική ασφάλιση.

Για τον έλεγχο των συνθηκών δου­λειάς, ενάντια στα ελαστικά ωράρια και τη σύνδεση του μισθού με την απόδοση.

Για τη διαφύλαξη του φυσικού περι­βάλλοντος, για τα δικαιώματα της εργα­ζόμενης γυναίκας και της νεολαίας.

Για την απόκρουση των ιδιωτικοποιή­σεων και την εθνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής με εργατικό έλεγχο.

Για το εργατικό έλεγχο της παραγω­γής και της οικονομίας.

Για τη διεύρυνση της δημοκρατίας για το δικαίωμα της απεργίας, της συλλογι­κής διαπραγμάτευσης, κατάργηση των κατασταλτικών μηχανισμών του κρά­τους.

Για την έξοδο της χώρας από την Ε­ΟΚ και από κάθε οικονομικό, πολιτικό ή στρατιωτικό ιμπεριαλιστικό οργανισμό.

Η παρέμβαση των αγωνιστικών δυνά­μεων στο σ.κ. πρέπει να αποσκοπεί στο να παίρνονται σωστές αποφάσεις και να εφαρμόζονται στην πράξη. Και σωστές αποφάσεις μπορούν να παίρνονται μόνο όταν διασφαλίζεται η πλατιά συμμετοχή των μελών των συνδικάτων. Η παρέμβα­ση στο συνδικαλιστικό κίνημα της μικρο­μεσαίας αγροτιάς πρέπει να αποσκοπεί στην απαλλαγή του από την επιρροή της μεγαλοαγροτιάς, στην ενότητα και τον εκδημοκρατισμό του.

Στην κατεύθυνση του εκδημοκρατι­σμού και της ενδυνάμωσης του, της ανά­πτυξης, της διάθεσης για συμμαχία με την εργατική τάξη πρέπει να στοχεύει η παρέμβαση στο κίνημα των μικροαστικών στρωμάτων της πάλης και στα διάφορα άλλα κινήματα.

11. Η θέση μας για τον επιστημονικό σοσιαλισμό

Με τη νίκη της αστικής αντίληψης στο παγκόσμιο ε.κ., μια πρωτοφανής ιδεολο­γική εκστρατεία των απολογητών του ι­μπεριαλισμού επιχειρείται ενάντια στην κοσμοαντίληψη της ε.τ, τον επιστημονι­κό σοσιαλισμό. Ο Μαρξ πάλιωσε και ο Λέ­νιν ήταν διαστρεβλωτής του, η θεωρία της εκμετάλλευσης δεν ισχύει πια και οι θεωρίες του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό και την επανάσταση που εφαρμόστηκαν και με την πρακτική των μπολσεβίκων ο­δήγησαν στην Οκτωβριανή επανάσταση, που ήταν το μεγάλο ατύχημα της ιστο­ρίας, είναι η μόνιμη επωδός όλων των α­πολογητών της καπιταλιστικής εκμετάλ­λευσης μέσα και έξω από το ε.κ. Επιτίθε­νται μανιωδώς δήθεν ενάντια στο σταλι­νισμό αλλά στο νου τους έχουν τον λενινισμό που τον μισούν ιδιαίτερα γιατί καθοδήγησε και πραγματοποίησε την Ο­κτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση και απόδειξε έμπρακτα ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένα αιώνιο σύστημα, ότι η ε.τ. μπορεί να νικήσει και η ανθρωπότητα να προχωρήσει χωρίς τους καπιταλιστές. Μισούν ιδιαίτερα το λενινισμό γιατί εί­ναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπερια­λισμού και των προλεταριακών επανα­στάσεων

Άλλοι επιδίδονται σε μια εικονομαχία και οργανώνουν κονταρομαχίες για τους όρους, που «υπέστησαν φθορά». Φυσικά οι συζητήσεις για τους όρους είναι συζη­τήσιμες για την εγκατάλειψη της ουσίας του μαρξισμού και εκεί στοχεύουν και ε­κείνοι που τους επικαλούνται και οι άλ­λοι που τους καταργούν, εφόσον ο μαρ­ξισμός δεν καθοδηγεί την καθημερινή τους δράση και πρακτική.

Ο επιστημονικός σοσιαλισμός, ο Μ-Λ είναι η κοσμοαντίληψη, η κοσμοθεωρία, η ιδεολογία της εργατικής τάξης. Είναι επιστήμη και σαν τέτοια πρέπει να αντι­μετωπίζεται. Δεν ήταν ποτέ και δεν είναι και σήμερα ούτε δόγμα ούτε εικόνισμα, είναι καθοδήγηση για δράση. Δεν ήταν ποτέ κάτι το τελειωμένο, θεμελιώθηκε α­πό τον Μαρξ και τον Ένγκελς, αναπτύχθηκε παραπέρα από τον Λένιν και από άλ­λους μαρξιστές της εποχής του, από το παγκόσμιο εργατικό κίνημα ως τις μέρες μας. Επιταχτικό καθήκον για τους σημε­ρινούς μαρξιστές είναι να υπερασπίσουν τον επιστημονικό σοσιαλισμό, να τον α­παλλάξουν από όλα τα ξένα επιστρώμα­τα. από τις αστικές επιρροές (δογματι­σμό, σεχταρισμό, δεξιό αναθεωρητισμό και κάθε λογής οπορτουνισμό). Να τον χρησιμοποιήσουν για την ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας και την κα­θοδήγηση της ταξικής πάλης και έτσι να τον αναπτύξουν παραπέρα. Η καλύτερη υπεράσπιση του Μ-Λ μπορεί να γίνει μό­νο μέσα από την αντιμετώπιση των σύγ­χρονων προβλημάτων του επαναστατι­κού κινήματος.

Ο μαρξισμός έχει και στην Ελλάδα τη δική του ιστορία. Αποτελεί χρέος μας να απορρίψουμε τις διαστρεβλώσεις που υ­πέστη και να τον αναπτύξουμε παραπέ­ρα στη σημερινές συνθήκες στη χώρα μας.

Advertisements

0 Responses to “2η Συνδιάσκεψη ΝΑΡ: Εισήγηση της μειοψηφίας της Συντονιστικής Επιτροπής”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Διεθνής 3ο συνέδριο ΚΝΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Ενιαίο Μέτωπο Πάλης ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κομμουνιστική Διεθνής Κύρκος Κώστας Κάππος Μικρασιατική Καταστροφή Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ ΝΑΤΟ ΝΔ Νέα Δημοκρατία Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Πόλεμος στον Κόλπο Ρήγας Φεραίος Σπύρος Χαλβατζής Στόχοι του Έθνους Συνασπισμός Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιδικτατορικός αγώνας αντιπολεμικό κίνημα αντισυναίνεση αντιφασιστική πάλη διάσπαση '89 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός καταλήψεις '90-'91 μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα νεοφιλελευθερισμός συνέδρια ΚΚΕ φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 30,374 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 16 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: