28
Οκτ.
15

Το Νέο Κόμμα της Αριστεράς: τα υλικά του 1ου συνεδρίου της Ε.ΑΡ. (άνοιξη 1987)

1osynedrioEARΤην άνοιξη του 1987 εκδόθηκαν σε μπροσούρα τα υλικά για το ιδρυτικό συνέδριο ενός νέου κόμματος της Αριστεράς με βάση τις αποφάσεις του 4ου και τελευταίου συνεδρίου του ΚΚΕ Εσωτερικού το 1986. Η διαδικασία οδήγησε στην ίδρυση της Ελληνικής Αριστεράς (Ε.ΑΡ.) από την ηγεσία του Λεωνίδα Κύρκου με τη συμμετοχή και στήριξη των πρωταγωνιστών του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος. Η μειοψηφία σχημάτισε το ΚΚΕ εσ.-Ανανεωτική Αριστερά υπό την ηγεσία του Γιάννη Μπανιά τελευταίου γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Εσ., η οποία μετεξελίχτηκε σε ΑΚΟΑ το 1992 και το 2013 αυτοδιαλύθηκε στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Ε.ΑΡ. στο γενικότερο κλίμα που διαμόρφωσε η φθορά του ΠΑΣΟΚ και ο εκφυλισμός του οράματος της για Αλλαγής, καθώς και η Περεστρόικα στην ΕΣΣΔ του Γκορμπατσόφ, εκπροσώπησε μια κατεύθυνση αποκομμουνιστικοποίησης της Αριστεράς δίνοντας τέλος στη συζήτηση περί κομμουνιστικής ανανέωσης και παράλληλα στην προσπάθεια του ευρωκομμουνισμού για γέφυρες με τη σοσιαλδημοκρατία έδωσε ένα τέλος με ουσιαστική προσχώρηση σε αυτή, κρατώντας όμως αποστάσεις από την εργατική κληρονομιά της. Παράλληλα ήταν σημαντική η επίδραση νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, όπως συναίνεση, η κριτική στον «κρατισμό» και η επίκληση της ανάγκης για «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Η ΕΑΡ έφερε μια έντονα διαχειριστική αντίληψη στην Αριστερά, με βασική πλευρά την αποδοχή των συσχετισμών, τον κυβερνητισμό, την επίκληση του άμεσου αποτελέσματος και την απαξίωση της επαναστατικής ρήξη ως ουτοπίας. Στη φθορά του ΠΑΣΟΚ απαντούσε με τη διεκδίκηση από την Αριστερά του ρόλου της σοσιαλδημοκρατικής δύναμης αστικής διακυβέρνησης.

Η συγκρότηση της ΕΑΡ επέδρασε, ως ένα είδος πειράματος, στη συζήτηση για τη μετεξέλιξη το 1989 της μεγάλης δύναμης του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, του Ιταλικού ΚΚ, σε ένα κόμμα της Αριστεράς (Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς) και στη συνέχεια της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς, το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα.

Αν και η πρωτοβουλία αυτή, που είχε τη σφραγίδα του Λ. Κύρκου, αποδιάρθρωσε οργανωτικά το χώρο της κομμουνιστικής ανανέωσης, η ΕΑΡ παρά τις μικρές της δυνάμεις άσκησε και ασκεί μεγάλη επίδραση στην Αριστερά. Θα αποτελέσει και το όχημα για τη μετατόπιση του ΚΚΕ σε λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού και σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις, μέσα από τη συμμαχία στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου το Δεκέμβρη του 1988 στη βάση του Κοινού Πορίσματος ΚΚΕ-ΕΑΡ. Η εγκατάλειψη του «Κ»  που σήμανε παραίτηση από τη διεκδίκηση της κληρονομιάς του κομμουνιστικού κινήματος από το ΚΚΕ και η Περεστρόικα έκαναν αποδεκτή ή ανεκτή από το χώρο του ΚΚΕ μια τέτοια επιλογή. Η ηγεμονία των αντιλήψεων που διαπερνούσαν το πλαίσιο ΕΑΡ ήταν ευρύτερη από την αποδοχή της σαν συμμάχου για ένα συνασπισμό αριστερών δυνάμεων, για αυτό συναίνεσε και η πτέρυγα της ηγεσίας του ΚΚΕ που ήρθε σε ρήξη με τους «ανανεωτικούς» όταν συμμάχησαν το  1991 με την ΕΑΡ ώστε να διαχυθεί το ΚΚΕ στο Συνασπισμό. Η συμμετοχή στις κυβερνήσεις Τζανετάκη με τη ΝΔ και την Οικουμενική υπό τον Ζολώτα με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιτάχυναν και επισφράγισαν τη στροφή. Η Ανταρσία της ΚΝΕ το 1989, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού που εξαφάνισε το κύρος της Περεστρόικα και η αντίδραση της βάσης του ΚΚΕ οδήγησαν στη διάσπαση το ΚΚΕ και το Συνασπισμό. Στα επόμενα χρόνια η αυτοτελής πορεία του ΣΥΝ σαν ενιαίου κόμματος των ευρωκομμουνιστών της ΕΑΡ και της διαχειριστικής πτέρυγας του ΚΚΕ, καθορίστηκε από ιδέες που η ΕΑΡ έφερε στο προσκήνιο, από τον κυβερνητισμό και τον ευρωπαϊσμό μέχρι τον οργανωτικό φιλελευθερισμό και την εργαλειακή αντίληψη για το μαζικό κίνημα, αλλά κυρίως την επιμονή για άρνηση της επαναστατικής τομής σαν προϋπόθεση για κοινωνικές ανατροπές.

Σε ένα βαθμό η εξέλιξη και κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το βάρος και την ισχυρή επίδραση των ιδεών της ΕΑΡ.

Η μπροσούρα περιείχε τις προτάσεις για Προγραμματική Διακήρυξη και Καταστατικές Αρχές, τη διαδικασία και το χρονοδιάγραμμα του ιδρυτικού συνεδρίου, τη σύνθεση της Κεντρικής Πολιτικής Οργανωτικής Επιτροπής και μια δήλωση στήριξης από ανένταχτες προσωπικότητες του χώρου:

Προγραμματική Διακήρυξη

Καταστατικές Αρχές

Διαδικασίες Ιδρυτικού Συνεδρίου
23-26 Απριλίου: ΙΔΡΥΤΙΚΟ Συνέδριο της Άνοιξης

Στις 23-26 Απριλίου (του 1987), πραγματοποιείται το Ιδρυτικό Συνέδριο του νέου κόμματος της Αριστερός. Ενός νέου πολιτικού οργανισμού που επιδιώκει να συσπειρώσει ευρύ φάσμα αριστερών, προοδευτικών δυνάμεων, συνθέτοντας δημιουργικά τις μέχρι τώρα προσπάθειες και τάσεις για την ανανέωση της ελληνικής Αριστερός.

Σε τούτο το φυλλάδιο παρατίθενται: α) τα κείμενα Προγραμματικής Διακήρυξης και Καταστατικών Αρχών του νέου κόμματος, τα οποία θα συζητηθούν στις ιδρυτικές, προσυνεδριακές συνελεύσεις και, στη συνέχεια, στο κυρίαρχο σώμα του Συνεδρίου, που θα αποφασίσει την τελική τους διαμόρφωση· β) το κείμενο που αναφέρεται στο χαρακτήρα και τους στόχους του Ιδρυτικού Συνεδρίου, καθώς και στους συγκεκριμένους κανόνες και τις εγγυήσεις δημοκρατικής διεξαγωγής του.

Τα κείμενα αυτά τα επεξεργάστηκε η Κεντρική Πολιτική Οργανωτική Επιτροπή (Κ.ΠΟΕ) που ανέλαβε και την πλήρη ευθύνη των διαδικασιών προς το Ιδρυτικό Συνέδριο.

Στα κείμενα Προγραμματικής Διακήρυξης και Καταστατικών Αρχών, που αποτελούν σχέδια για συζήτηση, η Κ.ΠΟΕ διατυπώνει εκτιμήσεις, ιδέες και προτάσεις με την αίσθηση ότι δεν απαντά σε όλα τα προβλήματα που θέτει η εποχή μας, η κρίση της ελληνικής κοινωνίας και της Αριστερός. Τα κείμενα αυτά θα εμπλουτιστούν μέσα από ένα δημιουργικό διάλογο στις συνεδριακές διαδικασίες, καθώς και στις εκδηλώσεις-συζητήσεις που έχουν προγραμματιστεί, πριν το συνέδριο, για καίρια κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Η πρωτοβουλία που πήρε το ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με άλλες πολιτικές και κοινωνικές κινήσεις του σοσιαλιστικού και ευρύτερου αριστερού χώρου για την ίδρυση του νέου κόμματος απευθύνεται προς τις δυνάμεις της εργασίας, του πολιτισμού, της οικολογίας, των γυναικών, των νέων και φιλοδοξεί να εκφράσει τους ριζοσπαστικούς προσανατολισμούς τους, ανανεώνοντας τις ιδέες και τα προγράμματα της Αριστεράς.

Η πρωτοβουλία αυτή στηρίζεται, τελικά, στην αυτοοργάνωση των αριστερών και δημοκρατικών πολιτών και στοχεύει στη δημιουργική σύνθεση των εμπειριών και των αγώνων τους, της συλλογικής προσφοράς και στράτευσής τους, για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα στο σοσιαλισμό μέσα από τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αυτοδιαχείριση των εργαζομένων.

Καλούμε τους αριστερούς και δημοκρατικούς πολίτες να συνιδρύσουμε το νέο κόμμα στο Συνέδριο της Άνοιξης. Τους καλούμε να συμμετάσχουν στις ΠΟΕ που συγκροτούνται στους χώρους κατοικίας και εργασίας. Τους καλούμε να πάρουν μέρος στις ιδρυτικές συνελεύσεις που θα εκλέξουν απευθείας τους αντιπροσώπους για το συνέδριο. Τους καλούμε να ενισχύσουν οικονομικά τις προσπάθειές μας.

Για ενημέρωση και συντονισμό, μπορούν να απευθύνονται στην Κ.ΠΟΕ (Πατησίων 61, Αθήνα, τηλ. 8225380).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Πρόταση της Κεντρικής Πολιτικής και Οργανωτικής Επιτροπής προς τις ιδρυτικές συνελεύσεις και το τελικό σώμα του Συνεδρίου της Άνοιξης

ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΕΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Οργανώνουμε το Συνέδριο της Άνοιξης για να ιδρύσουμε το νέο κόμμα της αριστερός που θα απευθύνεται και θα αγωνίζεται να εκφράσει τις δυνάμεις της εργασίας, του πολιτισμού, της οικολογίας, των γυναικών, των νέων· για να συνεχίσουμε την επαναστατική, ριζοσπαστική και δημοκρατική παράδοση της αριστεράς ανανεώνοντας τις ιδέες και τα προγράμματα της· για να αναδείξουμε όλες εκείνες τις αξίες που συνθλίβονται από το κεφάλαιο και τον κρατισμό· για να αλλάξουμε την καθημερινότητα.

Αντλώντας την έμπνευσή μας από τους μακρούς αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος, την Εθνική Αντίσταση, τους αγώνες του 114 και του Πολυτεχνείου, ανοίγουμε το δημοκρατικό δρόμο για έναν πλουραλιστικό πολυκομματικό σοσιαλισμό με ελευθερία και αυτοδιαχείριση. Σ’ αυτήν την πορεία συναντιόμαστε: ευρωκομμουνιστές που ανέλαβαν το 1968 το εγχείρημα της ανανέωσης του κομμουνιστικού κινήματος· σοσιαλιστές που στοχεύουν στο ριζικό μετασχηματισμό του καπιταλιστικού συστήματος· γυναίκες που ζητούν τη συνάντηση των ιδεών της αριστερός με το κίνημα για την απελευθέρωση της γυναίκας· οικολόγοι που επιδιώκουν τη σύζευξη του οικολογικού κινήματος με τη θεωρία και πράξη της αριστεράς· ανέντακτοι αριστεροί που δημιουργεί η κρίση των παλαιών σχημάτων. Συνθέτοντας δημιουργικά τις πολιτικές και ιδεολογικές μας απόψεις, με αφετηρία το μαρξισμό αλλά και τις νέες ιδέες που πλουτίζουν την κοινή μας πρακτική, παλεύουμε για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα του μέλλοντος, αυτά που υποθηκεύει η σημερινή οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας.

Το εγχείρημά μας ανταποκρίνεται στην επιταγή των καιρών: εκφράζει την ανάγκη προγραμματικής ανανέωσης της αριστεράς, την ανάγκη να απαντήσει στα νέα προβλήματα που θέτει η εποχή μας μέσα από καινούργιες μορφές οργάνωσης και πάλης. Στο κατώφλι του 21ου αιώνα οι κυρίαρχες τάξεις — κάτω από την απειλή του πυρηνικού πολέμου και τη ς οικολογικής καταστροφής — υπόσχονται σε μας ένα μέλλον ανεργίας, αλλοτρίωσης, κενού καταναλωτισμού, εξοντωτικού ανταγωνισμού και αβεβαιότητας· στον Τρίτο Κόσμο ένα μέλλον εξάρτησης, πείνας, τοπικών πολέμων και επιδημιών. Η Αριστερά συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι τα προβλήματα της εποχής μας δεν αντιμετωπίζονται με ξεπερασμένες αναλύσεις και παλιές φόρμουλες. Για να ηγεμονεύσει η Αριστερά σ’ έναν κόσμο που αλλάζει, πρέπει να αλλάξει η ίδια.

Οι εξελίξεις στη χώρα μας ιδιαίτερα πείθουν ότι η βαθιά κρίση της ελληνικής κοινωνίας αγγίζει πια το πολιτικό σύστημα και τον τρόπο διακυβέρνησης. Γι’ αυτό και οι αριστερές δυνάμεις αναζητούν μια νέα πολιτική· αναζητούν τους ορίζοντες που βρίσκονται πέρα από τα αδιέξοδα της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της πολιτικής του ΚΚΕ, ώστε να μπορέσουν να αποκρούσουν τη συντηρητική στροφή στην κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία.

Το ΠΑΣΟΚ, συσπειρώνοντας και ριζοσπαστικές-αριστερές δυνάμεις, έφτασε στην εξουσία στηριγμένο σε ελπίδες και οράματα του δημοκρατικού λαού τα οποία ξεπερνούσαν τον εκσυγχρονισμό που επιχείρησε η ΝΔ μετά τη μεταπολίτευση. Όμως ο δυναμισμός του εξαντλήθηκε γρήγορα και σήμερα το ΠΑΣΟΚ, αυτονομημένο από τις λαϊκές δυνάμεις που το έφεραν στην εξουσία, δεν αποτελεί προωθητική δύναμη από τη σκοπιά του κοινωνικού μετασχηματισμού. Τις αιτίες γι’ αυτή την εξέλιξη πρέπει να τις αναζητήσουμε στις εγγενείς αδυναμίες του: στην πολυσυλλεκτική στρατηγική των «μη προνομιούχων» που δημιουργεί στους κόλπους του αντιτιθέμενα συμφέροντα, στον αρχηγικό-αυταρχικό του χαρακτήρα, στην εμμονή του στη λογική της αυτοδυναμίας και του δικομματισμού, στην υποτίμηση της δημοκρατικής συμμετοχής και συναίνεσης, στην αδιάκοπη μετατόπιση από διακηρυγμένες αρχές, στην αγεφύρωτη απόσταση λόγων και έργων. Οι δειλές θεσμικές αλλαγές, οι παροχές που γρήγορα πήρε πίσω, έδωσαν πλέον τη θέση τους στη συντηρητική πορεία. Δεν έχει σχέδια και προτάσεις για το μέλλον, για την αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας: η διατήρησή του στην εξουσία έγινε αυτοσκοπός. Αποτέλεσμα είναι η βαθύτατη κρίση που διανύουμε σήμερα. Έτσι, εκεί που ξέραμε τι σήμαινε δεξιά, μάθαμε και τι σημαίνει ΠΑΣΟΚ.

Το ΚΚΕ δεν μπόρεσε να αντιτάξει στο ΠΑΣΟΚ παρά έναν εύκολο και αναποτελεσματικό συνδικαλισμό, συνθήματα για τα μονοπώλια, τον ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ, την ΕΟΚ και την «πραγματική αλλαγή». Τα δόγματά του, και ιδιαίτερα η προσήλωσή του στη δικτατορία του προλεταριάτου και τον κρατισμό, η πρόσδεσή του σ’ ένα διεθνές κέντρο, η αντίληψή του για το Κόμμα σε σχέση με την κοινωνία και η έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας δεν του επιτρέπουν να τοποθετηθεί δημιουργικά απέναντι στα προβλήματα της εποχής μας. Τα πρόσφατα «ανοίγματα» ακυρώθηκαν πριν καλά-καλά γίνουν, επιβεβαιώνοντας την αδράνεια και τη συντηρητικότητα του ΚΚΕ απέναντι στις νέες πραγματικότητες.

Ο αντιδεξιός λαϊκισμός του ΠΑΣΟΚ και η παρωχημένη συνθηματολογία του ΚΚΕ αδρανοποιούν την αριστερά τη στιγμή που η Ελλάδα μπαίνει σε νέα πολιτική περίοδο. Το δικομματικό παιγνίδι που επέβαλαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μπλοκάρει την πολιτική ζωή της χώρας, αφυδατώνει την κοινωνική δυναμική, οδηγεί σε δεξιές λύσεις. Η συντηρητική παράταξη βέβαια, παρά τους εκσυγχρονισμούς της, διατηρεί τα βασικά στοιχεία της φυσιογνωμίας της: υπεράσπιση του ατλαντισμού, αποθέωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μέσω της ανεξέλεγκτης δράσης του κεφαλαίου, προσκόλληση στις «αξίες» του αυταρχισμού, του ατομισμού, της κοινωνικής ανισότητας. Όμως, η μετεμφυλιακή φάση της πολιτικής μας ζωής έληξε οριστικά: οι πολιτικές και ταξικές αντιπαραθέσεις δεν μπορούν πια να καθορίζονται από τις ιδέες και τα φαντάσματα του παρελθόντος. Σαράντα χρόνια μετά τον εμφύλιο και είκοσι χρόνια μετά τη δικτατορία, δεν μπορούν να ορίζονται με βάση το διαχωρισμό δεξιά-αντιδεξιά. Η πολιτική και κοινωνική δυναμική δεν μπορεί να συμπιέζεται στο δίλημμα «ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά».

Η πολιτική του ΚΚΕ είναι αφερέγγυα, η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την «αλλαγή» ξέφτισε και χάνει και τα τελευταία ίχνη της αξιοπιστίας της, ο κοινωνικοπολιτικός συνασπισμός που το στήριξε αποδιαρθρώνεται. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η αποτυχία του ΠΑΣΟΚ θα οδηγήσει στην αποθάρρυνση του λαϊκού κινήματος και στη δυσφήμιση της σοσιαλιστικής προοπτικής ή αν θα αναγεννηθεί η ελπίδα για το μέλλον. Όλα αυτά συνειδητοποιούνται σε όλο και μεγαλύτερη έκταση: εντείνονται οι αναζητήσεις και η κινητικότητα, γίνεται επιτακτική η ανάγκη μιας αριστερής εναλλακτικής πολιτικής πρότασης.

Σ’ αυτές τις ιστορικές προκλήσεις απαντάμε με την ίδρυση του νέου κόμματος. Η ουσιαστική και αυτόνομη παρέμβασή του, η σύνδεσή του με το λαό και τα μαζικά κινήματα θα αλλάξει τους όρους διεξαγωγής των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, θα επιτρέψει να βρεθούν διέξοδοι από την πολύπλευρη κρίση, να ανθίσουν οι δυνατότητες που κρύβει η εποχή μας.

Καταθέτουμε τις ιδέες, τις εκτιμήσεις, τις ιδρυτικές προγραμματικές μας προτάσεις γνωρίζοντας πως δεν λύνουν όλα τα προβλήματα που θέτει η εποχή μας. Θα τις εμπλουτίζουμε καθημερινά μέσα από το διάλογο, τη δημοκρατική και αγωνιστική συμμετοχή, σταθερά ταγμένοι στην υπόθεση του σοσιαλισμού με ελευθερία, δημοκρατία, αυτοδιαχείριση.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Τα προβλήματα που δημιουργεί η χρόνια, βαθιά κρίση της κοινωνίας μας βρίσκονται σήμερα σε «παροξυσμό»-. Ο ελληνικός λαός συνειδητοποιεί πως δεν μπορούν πια να αντιμετωπιστούν με αποσπασματικούς και περιστασιακούς κυβερνητικούς χειρισμούς. Η καθολικότητα της κρίσης αναδεικνύει όχι μόνο το μέγεθος αλλά και την αλληλεξάρτησή τους: τα εθνικά, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικολογικά και πολιτιστικά ζητήματα του τόπου απαιτούν συνολική αντιμετώπιση.

Η τουρκική κατοχή της Κύπρου και η απειλή κατά των συνόρων μας φέρνουν τον κίνδυνο του πολέμου στην πόρτα μας. Το πρόγραμμα λιτότητας αποκαλύπτεται ως πολιτική ισχυροποίησης κοινωνικών προνομίων και συρρίκνωσης της οικονομίας. Η ενδημική ανεργία και η εντεινόμενη περιθωριοποίηση της νέας γενιάς αποτελούν σαφή δείκτη για τα κοινωνικά προβλήματα που συσσωρεύονται και οξύνουν τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς και τις ταξικές συγκρούσεις. Η αυξανόμενη ισχύς της εκτελεστικής εξουσίας και η αδυναμία της να ασκήσει συνεκτική πολιτική αναδεικνύει την κρίση των πολιτικών θεσμών και το περιορισμένο εύρος των δημοκρατικών κατακτήσεων. Η επιταχυνόμενη καταστροφή των οικολογικών ισορροπιών που απαιτεί η κοινωνική μας αναπαραγωγή φωτίζει τις αδυναμίες των προτύπων παραγωγής, συσσώρευσης, διανομής και κατανάλωσης. Η ανταγωνιστική συνύπαρξη παραδοσιακών και σύγχρονων αξιών έχει ως αποτέλεσμα τη μετέωρη πολιτιστική ταυτότητα μιας μεταβατικής κοινωνίας που αδυνατεί να βρει πολιτιστική συνοχή και ζει την κρίση της ως κρίση αξιών και τρόπων ζωής.

Το πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης της μετεμφυλιακής περιόδου έχει πλέον εξαντλήσει τα ιστορικά του όρια: καταρρέει κάτω από τις πιέσεις που ασκεί η αναδιάρθρωση του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και οι νέες μορφές οικονομικού ανταγωνισμού. Η παλινόρθωση και ανάπτυξη της ελληνικής αστικής τάξης, το μεταπολεμικό «οικονομικό θαύμα», στηρίχτηκε στην ιδιαίτερα στενή σύνδεση κράτους-κεφαλαίου και στη μαζική εξαγωγή εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών. Τα εμβάσματά τους, μαζί με το τουριστικό και το ναυτιλιακό συνάλλαγμα, έδιναν τη δυνατότητα να εισάγονται στη χώρα όλα εκείνα που η ανεπάρκεια της βιομηχανικής της δομής δεν επέτρεπε να παραχθούν. Η κατανομή του εθνικού εισοδήματος που συνόδευε αυτή την ιδιόμορφη ανάπτυξη είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή ενός καταναλωτικού μοντέλου που συνεχώς διεύρυνε το χάσμα ανάμεσα στην παραγωγική δομή και τις προϋποθέσεις διευρυμένης αναπαραγωγής της. Η τεχνολογική εξέλιξη, η έλλειψη επενδύσεων, η έξοδος κεφαλαίων μετέτρεψαν σε προβληματικές και τις υπάρχουσες βιομηχανίες· ο δανεισμός αντικατέστησε τα εμβάσματα και η κρίση δεν άργησε — με παρεπόμενα την ανεργία, τη λιτότητα, την απειλή της παρέμβασης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Έτσι, σήμερα βρισκόμαστε σε φάση αποβιομηχάνισης· με αντιπαραγωγικό και δυσλειτουργικό κρατικό τομέα, που οι εκάστοτε κυβερνήσεις τον αντιμετώπισαν ως μέσο για την άσκηση πελατειακής πολιτικής· με προβληματικές και ανέργους που αγγίζουν το 10% του ενεργού πληθυσμού· με υψηλό πληθωρισμό και λιτότητα- με τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα, με υψηλότατες στρατιωτικές δαπάνες· με τον αγροτικό τομέα να παρουσιάζει μακροχρόνια διαρθρωτικά προβλήματα ώστε να μην μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της χώρας. Και το χειρότερο, η οικονομική κρίση υπονομεύει τις δυνατότητες άσκησης εθνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η οικονομική κρίση συνοδεύεται από κρίση πολιτικών προσανατολισμών: τα κόμματα και οι μαζικές οργανώσεις δεν έχουν να προτείνουν φερέγγυες διεξόδους από την κρίση. Η συνταγή της ΝΔ έγκειται στο να τεθούν σε κίνηση οι διαδικασίες ιδιωτικής συσσώρευσης, αποκλειστικά μέσω της μεταφοράς πόρων από τους μισθωτούς στο κεφάλαιο, με την ελπίδα ότι θα υπάρξουν επενδύσεις. Γιατί όμως το ελληνικό κεφάλαιο θα αλλάξει συμπεριφορά; Πώς θα επιβληθεί στους εργαζόμενους αυτή η πολιτική; Το ΠΑΣΟΚ από τη μεριά του, μετά από μια φάση συγκεντρωτικού κρατισμού που άφησε έντονα σημάδια, φαίνεται τελευταία να την εγκαταλείπει και να διαφοροποιείται από τη ΝΔ κυρίως ως προς τα πρόσωπα: τη συνταγή της θα την εφαρμόσουν «νέα τζάκια» και όχι τα παλιά και αποτυχημένα — ξεχνώντας ότι οι λειτουργίες του κεφαλαίου δεν είναι προσωποποιημένες αλλά υπακούουν σε δομικούς προσδιορισμούς. Το ΚΚΕ προτείνει μόνο την κατάργηση της λιτότητας και την ενίσχυση του κρατικού τομέα.

Στο βαθμό που τα κόμματα δεν είναι σε θέση να συσπειρώσουν με τις προτάσεις και τις ιδέες τους, καταφεύγουν σε μεθόδους γραφειοκρατικού ελέγχου της κοινωνίας και των οργανώσεων της. Και έτσι έχουμε τη δικαστική «επίλυση» των συνδικαλιστικών διαφορών, την αποδιάρθρωση του συνεταιριστικού κινήματος, την κομματική παρακμή του φοιτητικού κινήματος, τα κομματικά παραρτήματα στη θέση των κινημάτων ειρήνης, εκδημοκρατισμού του στρατού, γυναικών. Κύριος όμως παράγοντας της αποθάρρυνσης των κοινωνικών κινημάτων, των φαινομένων συντεχνιακού κατακερματισμού και υποβάθμισης της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι η ίδια η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που δημιουργεί. Αυτή ακριβώς η αναζήτηση ατομικών ή οικογενειακών λύσεων σε συνδυασμό με την ανικανότητα της πράσινης γραφειοκρατίας οδήγησαν σε μαρασμό και δυσφήμισαν την ιδέα της αυτοοργάνωσης των άμεσων παραγωγών μέσα από μορφές συνεταιριστικού, κοινωνικού ή αυτοδιαχειριστικού τύπου. Συνοπτικά, οι μηχανισμοί της κρίσης οδηγούν στον κατακερματισμό και τη διάσπαση των εργαζομένων. Κάθε ομάδα ανθίσταται για λογαριασμό της, με αποτέλεσμα να χειροτερεύει περισσότερο η θέση των ασθενέστερων — κυρίως των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, των γυναικών και των νέων.

Η αντίθεση των δύο φύλων, η κυριαρχία των ανδρών και ο κατά φύλο καταμερισμός των ρόλων σφραγίζει όλες τις πλευρές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Αποτελεί συστατικό στοιχείο της κοινωνίας που ζούμε και αυτών που προηγήθηκαν. Ο αγώνας για την απελευθέρωση των γυναικών, η ανάδειξη της γυναικείας συνείδησης θα οδηγήσει σε νέες αντιλήψεις για την οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων, της οικογένειας, της οικονομίας και της πολιτικής.

Η ρύπανση, η υποβάθμιση των οικοσυστημάτων και το οικιστικό χάος αποτελούν σημαντικές πλευρές μιας γενικότερης οικολογικής κρίσης που υποβαθμίζει ραγδαία την ποιότητα ζωής. Δεν είναι παρά το αποτέλεσμα ενός μοντέλου ανάπτυξης που εντείνει διαρκώς τον καταμερισμό της εργασίας, αποδιαρθρώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, δεν επιτρέπει την έκφραση των δυνατοτήτων κάθε ανθρώπου, αλλοτριώνει και περιορίζει την ελευθερία του. Προϋπόθεση για την ανατροπή αυτής της κατάστασης είναι η συ- νειδητοποίηση του γεγονότος ότι οι φυσικοί πόροι δεν είναι απεριόριστοι, ότι η φύση δεν αποτελεί αντικείμενο κυριαρχίας αλλά πεδίο συνεργασίας, ότι απαιτούνται δημοκρατικές διαδικασίες και διαφάνεια, νέες αντιλήψεις για τις ανάγκες και την ικανοποίησή τους.

Η συνολική κρίση της ανάπτυξης φέρνει μαζί της και την παρακμή του «κοινωνικού κράτους», των θεσμών άσκησης κοινωνικής και πολιτιστικής πολιτικής, που άλλωστε δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα αναπτυγμένοι. Οι χώροι της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Πρόνοιας μετατρέπονται σε επίκεντρο κοινωνικών συγκρούσεων και ισχυρών πολιτικών αντιπαραθέσεων με επιδίωξη τον έλεγχό τους. · ‘

Η κρίση ταυτότητας προσδιορίζεται από την αποδιάρθρωση των παραδοσιακών αξιών κάτω από την πίεση των ηθικών και ιδεολογικών αναφορών της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. Στο σύνορο αυτής της μετάβασης προβάλλει η κρίση των συλλογικών αξιών, της ικανότητας συλλογικής και συνολικής ερμηνείας που δίνει νόημα και υπόβαθρο στις κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις. Αναπτύσσεται έτσι ένας άγριος ατομισμός και καταναλωτισμός — την ίδια στιγμή που η ατομικότητα και η υποκειμενικότητα του πολίτη ισοπεδώνονται από τους μεγάλους, απρόσωπους μηχανισμούς της σύγχρονης κοινωνίας. Η κατάσταση της εκπαίδευσης, των επιστημονικών θεσμών, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, επιτείνουν την κρίση αξιών. Η εξάπλωση της βίας, των ναρκωτικών, της κοινωνικής αδιαφορίας και του κοινωνικού συντηρητισμού, που φτάνει ώς την καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έρχονται σαν επακόλουθα. Ούτε ο λαϊκισμός, ούτε οι παλιές «θεολογίες» της αριστερός, ούτε η νεοσυντη- ρητική αναστήλωση παραδοσιακών τρόπων ζωής και αξιών μπορούν να δώσουν δημιουργική διέξοδο σ’ αυτή την κρίση.

Χρειάζεται νέο όραμα για την κοινωνία που να συνδυάζει τη θετικότητα της συγκεκριμένης πρότασης, το δυναμισμό της κοινωνικής κριτικής και την ιδεολογική φόρτιση των αξιών της ελευθερίας, της ισότητας, της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης που από τη γέννησή του πρόβαλε το εργατικό και αριστερό κίνημα.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ

Η κρίση που μαστίζει τον τόπο μας επικαθορίζεται από το γεγονός ότι τα πρότυπα οικονομικής ανάπτυξης, πολιτιστικών και κοινωνικών αξιών, πολιτικών σχέσεων και διεθνών ισορροπιών που διαμορφώθηκαν μεταπολεμικά σε Ανατολή και Δύση υφίστανται βαθιές μεταλλαγές. Η εκρηκτική τεχνολογική και επιστημονική ανάπτυξη που βρίσκεται σε εξέλιξη αλλάζει ριζικά τους τρόπους με τους οποίους παράγουμε και επικοινωνούμε, τις μεθόδους άσκησης εξουσίας, τους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ των κρατών. Δεν πρόκειται για ένα αυθόρμητο ξέσπασμα των παραγωγικών δυνάμεων του ανθρώπινου γένους: παρά την ιδιαίτερη ιστορία και τη σχετικά αυτόνομη ανάπτυξη της επιστήμης, οι επιλογέςτων τομέων βασικής έρευνας, οι εφαρμογές των ανακαλύψεων και η προώθηση των νέων τεχνολογιών υπακούουν όλο και περισσότερο στις ανάγκες των ιθυνουσών τάξεων και στους ανταγωνισμούς που υπάρχουν μεταξύ τους. Η επέκταση της χρήσης τους όμως δημιουργεί νέες σχέσεις στην κοινωνία και την παραγωγή, νέες αντιθέσεις και επομένως νέες δυνατότητες — για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο.

Μέχρι τώρα η τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη έφερε, κατά το πυρηνικό της σκέλος, την απειλή του πυρηνικού ολοκαυτώματος και προειδοποιητικά «ατυχήματα» τύπου Τσερνομπίλ· γι’ αυτό και είμαστε κατά της χρήσης της πυρηνικής τεχνολογίας είτε για την παραγωγή ενέργειας είτε για στρατιωτικούς σκοπούς. Η πληροφορική, η μικροηλεκτρονική και ο αυτοματισμός έφεραν μαζική ανεργία, πολιτιστική επικυριαρχία των μητροπόλεων, κινδύνους για τις ατομικές ελευθερίες από τη μία, νέους τρόπους παραγωγής, δημιουργικής έκφρασης, πληροφόρησης και επικοινωνίας από την άλλη. Η βιοτεχνολογία επιδείνωσε ήδη τη διατροφική εξάρτηση του Τρίτου Κόσμου, μας απειλεί με ακόμη καταστροφικότερα όπλα και ανεπίτρεπτες γενετικές επεμβάσεις στο ανθρώπινο είδος, αλλά ταυτόχρονα πολεμά τις αρρώστιες, την πείνα και δημιουργεί νέα προϊόντα. Η τεχνολογική επανάσταση θα μπορούσε όμως να υπηρετήσει μόνο θετικούς στόχους και να ελευθερώσει εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια, την πείνα, τη δυστυχία. Θα μπορούσε να βοηθήσει στην επικοινωνία των λαών, στη δημιουργικότητα των ατόμων, στη μείωση του μόχθου. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι ο έλεγχος, η «ήπια» χρήση της από τις κοινωνικές δυνάμεις της ζωής, της δημοκρατίας και της πρόοδου, μια χρήση που σέβεται τον άνθρωπο και τη φύση.

Παράλληλα με την επέκταση των νέων τεχνολογιών, παρατηρείται και μια έντονη αλληλεξάρτηση των κοινωνιών, ακόμη μεγαλύτερη διεθνοποίηση της παραγωγής. Περιορίζονται οι εξουσίες των εθνικών κρατών: το νόμισμα, οι εξοπλισμοί, ο τρόπος ένταξης στο διεθνή καταμερισμό, η τεχνολογία, τα μαζικά μέσα επικοινωνίας υπόκεινται όλο και περισσότερο σε υπερεθνικούς καθορισμούς. Οι μετασχηματισμοί πραγματοποιούνται σε συνθήκες κρίσης των διεθνών σχέσεων και απειλών κατά της ύφεσης· κρίσης που δείχνει ότι οι σχέσεις μεταξύ των κρατών δεν χωρούν πλέον στο ασφυκτικό πλαίσιο του διπολισμού. Οι μεγάλοι ωφελημένοι από αυτές τις αλλαγές είναι οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι χώρες του Τρίτου Κόσμου. Σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες τα συνδικάτα βλέπουν τη δύναμή τους να μειώνεται, οι νέοι και οι γυναίκες σπρώχνονται στο περιθώριο της ανεργίας ή της ευκαιριακής απασχόλησης.

Οι παραπάνω εξελίξεις συνδέονται με τη μεγάλη επίθεση της δεξιάς και του κεφαλαίου που άρχισε στη δεκαετία του 1970 με αιχμή το νεοφιλελευθερισμό και την πολιτική Ρήγκαν. Τείνουν να περιορίσουν και να ανατρέψουν τις κατακτήσεις των εργαζομένων, να εντείνουν την ανισότητα, την εξάρτηση και τη χειραγώγηση λαών και πολιτών. Εχουν στόχο να εκμηδενίσουν τις απελευθερωτικές και χειραφετητικές ιδέες που άνθισαν κατά τη μεταπολεμική περίοδο στο Δυτικό Κόσμο.

Οι χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ζουν τα δικά τους αδιέξοδα. Η αυταρχική και συγκεντρωτική γραφειοκρατία που ασκεί την εξουσία όχι μόνο ελέγχει όλη την κοινωνική ζωή χωρίς να υπό- κειται σε κανένα λαϊκό έλεγχο, όχι μόνο συνθλίβει τα δημοκρατικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών, αλλά αποδείχτηκε και ανίκανη να αντιπαρατεθεί στην οικονομική, τεχνολογική και πολιτιστική πρόκληση της Δύσης. Τα κινήματα εκδημοκρατισμού και χειραφέτησης αντιμετωπίστηκαν με την ανοιχτή βία και την επιβολή. Η Ουγγαρία, η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία αποτελούν τις γνωστότερες περιπτώσεις. Η ΕΣΣΔ (ή ελεγχόμενες από αυτήν δυνάμεις) κατάφερε πάντα να επιβάλει τον έλεγχό της. Με αυτά τα δεδομένα, οι πρωτοβουλίες του Γκορμπατσώφ (όπως και οι εξελίξεις στην Κίνα) είναι θετικές. Και γιατί συμβάλλουν στην ύφεση και γιατί κάθε βήμα εκδημοκρατισμού, όπου και αν γίνετια, είναι ευπρόσδεκτο. Και είναι επιπλέον φανερό ότι τα βήματα αυτά έχουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν συμβαίνουν σε χώρες με βαρύνοντα ρόλο στη διεθνή σκηνή και στη μέχρι τώρα ιστορία του εργατικού κινήματος. Η λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» απαιτεί το ριζικό μετασχηματισμό του καθεστώτος τους με άξονες τη δημοκρατική συμμετοχή, τον πολυκομματισμό, το δικαίωμα στην αντιπολίτευση, το συνδικαλιστικό πλουραλισμό, τις λαϊκές και δημοκρατικές ελευθερίες, την κοινωνική και οικονομική μεταρρύθμιση, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την εγκατάλειψη του ηγεμονισμού και του διπολισμού στην εξωτερική πολιτική.

Η Δυτική Ευρώπη, η ευρωπαϊκή κοινότητα, βλέπει να μειώνεται ο διεθνής της ρόλος και χάνει έδαφος στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας μπροστά στην επίθεση των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Οι κυρίαρχες μέχρι τώρα ταξικές δυνάμεις του κεφαλαίου δεν έπαιξαν αυτόνομο ρόλο απέναντι στις ΗΠΑ προωθώντας την ενότητα των λαών της ηπείρου μας. Δεν είναι όμως άμοιρο ευθυνών και μέρος της ευρωπαϊκής αριστερός που αντιμετώπισε με δυσπιστία την ιδέα της αυτόνομης Ενωμένης Ευρώπης. Όμως η Ευρώπη έχει πίσω της μια ριζοσπαστική, δημοκρατική, λαϊκή παράδοση και έχει συσσωρεύσει τεράστιο οικονομικό, επιστημονικό και πολιτιστικό δυναμικό. Η σύζευξη αυτών των στοιχείων μέσα από την ενότητα των χώρων και των λαών της πρέπει να αποτελεί στρατηγική επιλογή κάθε αριστερής δύναμης: η προώθηση αριστερών στρατηγικών σε εθνικό επίπεδο εξαρτάται όλο και περισσότερο από αντίστοιχες συγκλίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η ύφεση και η ειρήνη, αλλά και τα συμφέροντα των λαών της, επιβάλλουν να υπάρχει μια Ευρώπη αυτόνομη και εξισορροπητική απέναντι στις δύο υπερδυνάμεις.

Στο κατώφλι της νέας χιλιετίας, μέσα σε συνθήκες βαθύτατου μετασχηματισμού των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων, αλλαγής νοοτροπιών, αξιών και τρόπων ζωής, οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της αριστερός και της προόδου, τα εθνικοαπελευθερωτικά και επαναστατικά κινήματα, τα συνδικαλιστικά και τα κοινωνικά κινήματα στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο πρέπει να ανασυνταχθούν και να σφραγίσουν τις νέες κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις που κυοφορεί η εποχή μας. Πρέπει να αναστρέψουμε το ρεύμα: να μειωθεί ο χρόνος εργασίας- η ανεργία να γίνει ελεύθερος χρόνος- η πυρηνική απειλή να εξαφανιστεί- οι τοπικές εστίες πολέμων να εκλείψουν τα μέσα πολιτιστικής επιβολής να μετατραπούν σε μέσα ανάδειξης της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας· η υποβάθμιση του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος να δώσει θέση σε μια νέα ισορροπία ανθρώπου, κοινωνίας και φύσης· η εξάρτηση των αναπτυσσόμενων χωρών να γίνει ισότιμη συνεργασία- η καταπίεση της γυναίκας να μεταλλάξει σε ήττα της ανδροκρατίας- η αγωνία και η αβεβαιότητα των νέων να γίνει αισιοδοξία και πίστη ότι το μέλλον τους ανήκει. Όλα αυτά είναι δυνατά- σε μας εναπόκειται να τα διεκδικήσουμε και να τα κερδίσουμε. Δεν έχουμε να χάσουμε παρά τη μιζέρια που μας υπόσχεται το μέλλον.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ

Οι αξίες που πρεσβεύουμε, η στρατηγική και οι προγραμματικοί μας άξονες, η πρωτοβουλία μας να ιδρύσουμε ένα νέο κόμμα της δημοκρατικής αριστερός ανοιχτό στην κοινωνία, αποτελούν και την πολιτική μας πρόταση για διέξοδο από την κρίση. Όσο οι ριζοσπαστικές κοινωνικές και αριστερές δυνάμεις δεν κινητοποιούνται, ο δικομματισμός θα βασιλεύει, θα εντείνονται τα αδιέξοδα, θα ενισχύονται οι συντηρητικές απόψεις. Η οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική ισχυροποίηση του νέου κόμματος της αριστερός, η ανάδειξή του σε αυτόνομο πόλο, θα αλλάξει τους συσχετισμούς στην αριστερά, θα δημιουργήσει μια νέα δυναμική. Θα συνεργαστούμε, θα αγωνιστούμε πλάι-πλάι με κάθε κοινωνική και πολιτική δύναμη για την επίτευξη επιμέρους προγραμματικοί μας στόχων, διαπιστώνοντας ταυτόχρονα ότι στο άμεσο μέλλον δεν υπάρχουν οι δυνατότητες εκλογικών ή κυβερνητικών συμπαρατάξεων. Γνωρίζουμε όμως πως η ολοκλήρωση των στόχων μας και το άνοιγμα του δρόμου για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία εξαρτάται από τη συγκρότηση ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού συνασπισμού. Η διαμόρφωσή του θα είναι αποτέλεσμα έντονων συγκρούσεων, ανάπτυξης κοινωνικών κινημάτων, βαθιών αλλαγών στρατηγικής των πολιτικών και των κοινωνικών δυνάμεων. Προϋποθέτει τον πλουραλισμό του, που θα αναδεικνύει με σαφήνεια τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές και θα τις συνθέτει σε συνεκτικές προγραμματικές κατευθύνσεις.

Με πλήρη αυτονομία προβάλλουμε τη στρατηγική μας, τη φυσιογνωμία μας, τους προγραμματικούς μας άξονες πάνω στους οποίους επιδιώκουμε, με την αγωνιστική μας παρέμβαση, τη συνεχή κριτική και αντιπαράθεση, να πραγματοποιηθούν ευρύτερες συγκλίσεις των δυνάμεων της αριστεράς. Η αριστερή διέξοδος σήμερα απαιτεί τη βαθιά αλλαγή της αριστεράς· και γιa να αλλάξει η αριστερά πρέπει να δυναμώσει το νέο κόμμα. Αλλιώς, θα κυριαρχεί ο διπολισμός, η χωρίς προοπτικές ρητορική, οι δεξιές ιδέες. Πρέπει να αναδείξουμε και να πείσουμε για την αριστερή εναλλακτική μας πρόταση, για να μην πληρώσει το λαϊκό κίνημα και ο τόπος την αποτυχία του ΠΑΣΟΚ και την αδυναμία του ΚΚΕ να εκφράσει τη σύγχρονη αριστερά.

Η υλοποίηση των προγραμματικών μας στόχων δεν είναι δυνατή παρά μέσα από την ανάπτυξη μαζικών αγωνιστικών κινημάτων που στην πρακτική τους θα υλοποιούν τα ίδια τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας και αυτονομίας. Είναι φανερό πως τα κινήματα παρακλάδια κομμάτων που προορίζονται απλώς να διευρύνουν την κομματική επιρροή δεν μπορούν να παίξουν αυτό το ρόλο, γιατί η ίδια η ύπαρξή τους αντιστρατεύεται το αίτημα της πολιτικής αυτονομίας και της αυτοοργάνωσης. Είτε ως φορείς συγκεκριμένων ταξικών διεκδικήσεων, είτε ως διαταξικά κινήματα που προωθούν καθολικότερους στόχους, τα μαζικά κινήματα αποτελούν σε όλα τα μέτωπα της κοινωνικής και πολιτικής πάλης που τα αφορούν τη βασική και αποφασιστική συνιστώσα.

…ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ, ΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

 Η δημοκρατία, η συμμετοχή, η διεύρυνση των ατομικών δικαιωμάτων, ο σεβασμός της αξιοπρέπειας και της ιδιαιτερότητας του ατόμου αποτελούν για το κόμμα μας οικουμενικές και αδιαπραγμάτευτες αξίες. Καθορίζουν την εσωτερική του ζωή, το σύνολο της πολιτικής του και την κοινωνική δράση των μελών του. Η δημοκρατία όμως δεν περιορίζεται στους θεσμούς. Αποτελεί ήθος που πρέπει να χαρακτηρίζει όλες τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία ελεύθερη, ανεκτική στη διαφορά και ανθρωπινη. Οι προτάσεις μας υπαγορεύονται από την αντίληψη της συνεχούς κοινωνικοποίησης της πολιτικής και του κράτους, της διεύρυνσης των μορφών άμεσης δημοκρατίας, της αναβάθμισης των αντιπροσωπευτικών θεσμών, της προώθησης όλων των μορφών αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης των πολιτών.

Ζητάμε να αναβαθμιστούν οι αντιπροσωπευτικοί πολιτικοί θεσμοί: το Κοινοβούλιο να μπορεί να καθορίζει τις βασικές οικονομικές και κοινωνικές επιλογές, να ασκεί έλεγχο μέσω κοινοβουλευτικών επιτροπών στη δημόσια διοίκηση, την οικονομία, την άμυνα.

Είμαστε υπέρ της περιφερειακής συγκρότησης του κράτους. Η αυτοδιοίκηση, τοπική και περιφερειακή, με ουσιαστικές αρμοδιότητες και δικούς της πόρους, μπορεί να αποτελέσει τη βασική δύναμη εξισορρόπησης του συγκεντρωτικού κράτους- να γίνει πόλος τοπικών μορφών αυτοδιαχείρισης και κοινωνικής συμμετοχής, προώθησης του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Παλεύουμε για την καθιέρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος, την καθιέρωση ευέλικτων και απλών διαδικασιών δημοψηφίσματος.

Πιστεύουμε και προωθούμε την αυτονομία των κοινωνικών οργανώσεών από το κράτος, την εργοδοσία και τα κόμματα, την ανάδειξή τους σε αυτόνομα υποκείμενα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ιδιαίτερα για το συνδικαλιστικό κίνημα θεωρούμε απαράδεκτη την παρέμβαση του κράτους και της εργοδοσίας καθώς και την προσπάθεια κομματικής χειραγώγησής του. Η δημοκρατία πρέπει να μπει στους τόπους δουλειάς, να υπάρξει πλήρης ελευθερία συνδικαλιστικής οργάνωσης και πολιτικής έκφρασης τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Ζητάμε την άμεση διαμόρφωση μιας πολιτικής για τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα που θα τα αυτονομήσει από την κυβέρνηση και θα βελτιώσει την πολιτιστική και ενημερωτική λειτουργία τους· θα επιτρέψει τη δημιουργία ραδιοτηλεοπτικών σταθμών από κοινωνικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς και την τοπική αυτοδιοίκηση· θα εξασφαλίσει ότι τα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα που θα δημιουργηθούν δεν θα καταργήσουν την κοινωνικά αναγκαία πολυφωνία.

Απαιτείται ριζική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης. Χρειάζεται μια αντιγραφειοκρατική τομή, ώστε να γίνει δημοκρατική και αποτελεσματική. Η συμμετοχή των εργαζομένων, η αποκέντρωση και η άμεση ευθύνη των στελεχών της για την υλοποίηση συγκεκριμένων προγραμμάτων είναι η βάση της μεταρρύθμισης.

Θα αγωνιστούμε για την προστασία του πολίτη από την αστυνόμευση- για την ανεξαρτησία του από τους μεγάλους γραφειοκρατικούς οργανισμούς, δημόσιους και ιδιωτικούς- για την προστασία του ως καταναλωτή, για το σεβασμό της ιδιωτικής του ζωής· για την απαλλαγή του από τους καταναγκασμούς που επιβάλλει ο ατελής διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας.

Παλεύουμε για να καταργηθούν τα στεγανά του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, να σταματήσει η απομόνωσή τους από την κοινωνία. Πρέπει να μειωθεί και να γίνει ανθρώπινη η στρατιωτική θητεία, να αποκτήσουν συνδικαλιστικά δικαιώματα οι φαντάροι. Να καθιερωθούν εναλλακτικές μορφές θητείας για τους αντιρρησίες συνείδησης. Ο εκδημοκρατισμός των ενόπλων δυνάμεων συνδέεται στενά με τον εκσυγχρονισμό της δομής, της διαμόρφωσης των μονίμων στελεχών και του κανονισμού λειτουργίας τους.

Αγωνιζόμαστε για την ενίσχυση και τον εκδημοκρατισμό των θεσμών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Υποστηρίζουμε την ενίσχυση της νομοθετικής εξουσίας του Ευρωκοινοβουλίου και ζητάμε το επόμενο Ευρωκοινοβούλιο να έχει συντακτικό χαρακτήρα.

Θα αγωνιστούμε για την εξασφάλιση και τη διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων: κατοχύρωση ελάχιστου εισοδήματος, εργασία, ελεύθερος χρόνος, υγειονομική περίθαλψη, σύνταξη, ασφάλιση, στέγη, παιδεία· για την εξασφάλιση ευπρεπούς και δημιουργικής ζωής στην «τρίτη ηλικία»· για την προστασία των ατόμων που περιθωριοποιεί η κρίση.

Αγωνιζόμαστε για τη διεύρυνση του κοινωνικού ελέγχου του Δημοσίου. Δεν αρκεί ο έλεγχος στην κορυφή από τα αδιαφανή και μη αντιπροσωπευτικά συμβούλια των κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων ή τις προτεινόμενες από την κυβέρνηση επιτροπές ελέγχου της Δημόσιας Διοίκησης. Πρέπει να επεκταθεί σε όλη την κλίμακα και να αποκεντρωθεί γεωγραφικά. Ζητάμε την κατοχύρωση του δικαιώματος των πολιτών να έχουν πρόσβαση στα αρχεία και την πληροφόρηση των δημοσίων οργανισμών.

Αγωνιζόμαστε κατά του αυταρχισμού που αναπτύσσεται στις κοινωνικές σχέσεις ή στα κρατικά ιδρύματα (βία κατά των ανηλίκων, κατά θρησκευτικών, σεξουαλικών, φυλετικών, εθνικών, ψυχιατρικών μειονοτήτων).

Θα αγωνιστούμε για τη ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος, ώστε να μην αποτελεί αντεκδίκηση της κοινωνίας απέναντι στον παραβάτη· για την κατάργηση των «πειθαρχικών φυλακών», την κοινωνική ενσωμάτωση των αποφυλακιζόμενων.

Είμαστε υπέρ του αγώνα για την εξάλειψη της μάστιγας των ναρκωτικών κυρίως με την πρόληψη, την καταπολέμηση των αιτιών που οδηγούν στη χρήση, την πραγματική θεραπεία των εξαρτημένων ατόμων.

Στο πνεύμα όλων αυτών των προτάσεων και για την πραγματοποίησή τους θα επιδιώξουμε την αναθεώρηση του Συντάγματος, ώστε να ενισχυθούν τα θεσμικά αντίβαρα απέναντι στην παντοδυναμία του Πρωθυπουργού και της εκτελεστικής εξουσίας και να εδραιωθούν οι πολιτιστικές και κοινωνικές ελευθερίες, η κοινωνική αυτονομία.

 …ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

 Η σημερινή κρίση αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, υποθηκεύει το μέλλον της χώρας· χειροτερεύει τη θέση της στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, περιορίζει την απασχόληση, μειώνει το εισόδημα, οδηγεί στην αποβιομηχάνιση, οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες. Από τη σημερινή κρίση δεν θα βγούμε ούτε με την περιοριστική πολιτική της κυβέρνησης, ούτε με τις απλουστευτικές και ανιστόρητες συνταγές που ζητούν κατάργηση της αγοράς, ικανοποίηση όλων των διεκδικήσεων, ανακατανομή του εισοδήματος σε βάρος των «μονοπωλίων».

Θα βγούμε από την κρίση, θα προχωρήσουμε στο μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων, στο σοσιαλισμό, μέσα από την ισόμετρη και δημοκρατική ανάπτυξη. Θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε τις ισορροπίες της οικονομίας, να αντιμετωπίσουμε δηλαδή τα προβλήματα προϋπολογισμού, ισοζυγίου πληρωμών, σταθερότητας του εθνικού νομίσματος μόνο με τη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Η ανάπτυξη που προτείνουμε στοχεύει στη δυναμική προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στις σημερινές πραγματικότητες του διεθνούς ανταγωνισμού και καταμερισμού εργασίας. Είναι κοινωνικά ελεγχόμενη και υποτάσσεται στις αρχές της οικολογικής ισορροπίας — ξεκινά δηλαδή από την επίγνωση του ότι οι πόροι είναι περιορισμένοι και η υποβάθμιση του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος δεν μπορεί να αποτελεί το αντίτιμο της «προόδου».

Η ανάπτυξη που προτείνουμε έχει τέσσερις ταυτόχρονους και αυτοτελείς στόχους: Δημοκρατικά προγραμματισμένη και με τα

χείς ρυθμούς αύξηση του πλούτου που παράγεται, εξασφάλιση απασχόλησης σε όλους, βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και της ποιότητας των προϊόντων, αναβάθμιση του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος.

Η διεύρυνση της παραγωγικής βάσης στις σημερινές συνθήκες τεχνολογικής εξέλιξης δεν οδηγεί αυτόματα στην αύξηση της απασχόλησης. Δημιουργεί όμως τους υλικούς όρους για νέες απασχολήσεις που θα προκύψουν: από την άσκηση κοινωνικής πολιτικής και τη βελτίωση των υπηρεσιών στον τομέα της υγείας, της παιδείας, της λαϊκής κατοικίας, της ψυχαγωγίας· από τη δραστική μείωση του χρόνου εργασίας και την ανακατανομή του εργάσιμου χρόνου ανάμεσα σε όλους τους ικανούς για εργασία- από την προσπάθεια για αναβάθμιση του περιβάλλοντος, την ήπια χρήση των φυσικών πόρων και τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Η ανάπτυξη, η ισορροπημένη αύξηση του υλικού πλούτου, η προστασία του περιβάλλοντος και η αύξηση της απασχόλησης είναι στόχοι που μπορούν να συντεθούν όπου δεν κυριαρχούν οι τυφλές δυνάμεις της αγοράς και του κέρδους.

Η νέα συσσώρευση πρέπει να κατευθύνεται σε σαφείς στόχους και να ελέγχεται κοινωνικά μέσω του δημοκρατικού προγραμματισμού, που δεν θα υποδεικνύει μόνο ποσοτικούς στόχους αλλά θα συνυπολογίζει και θα επιμερίζει το κοινωνικό κόστος. Η αγορά μπορεί να παίξει σοβαρό ρόλο για τον έλεγχο της αποδοτικότητας των κλάδων και των μονάδων, για την αξιοποίηση των δημιουργικών δυνατοτήτων της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δεν πιστεύουμε όμως ότι η αγορά, ιδιαίτερα στις ελληνικές συνθήκες, είναι σε θέση μόνη της να προσανατολίσει τα κέρδη, τους διαθέσιμους πόρους, σε επενδύσεις που βελτιώνουν τη συμμετοχή μας στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας με το μικρότερο κοινωνικό κόστος.

Η νέα συσσώρευση ως κοινωνική δαπάνη μείζονος σημασίας θα πρέπει να κατευθύνεται και να ελέγχεται από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο με όλες τις μορφές συμμετοχής και διαλόγου. Το κύριο επομένως δεν είναι ποιος θα κάνει τις επενδύσεις αλλά πώς θα γίνουν οι επενδύσεις. Στο ψευτοδίλημμα «ατομική πρωτοβουλία με ελεύθερη αγορά ή γραφειοκρατικές κρατικές επιχειρήσεις» απαντάμε: κοινωνική κατεύθυνση της ανάπτυξης μέσω του δημοκρατικού προγραμματισμού- ποικίλες μορφές επιχειρηματικής δράσης που θα επιτρέπουν τη συνεργασία δημόσιου-κοινωνικού- ιδιωτικού τομέα και τη σύμπραξη ελληνικών και ξένων κεφαλαίων για την επίτευξη των στόχων του προγράμματος· δημοκρατική οργάνωση των εργαζομένων, ώστε μέσω των συμβουλίων τους να εξασφαλίζεται η βελτίωση των όρων εργασίας, το δικαίωμα πληροφόρησης, διαβούλευσης και ελέγχου αλλά και, σ’ ό,τι αφορά το δημόσιο και κοινωνικό τομέα, η ένταξη των δραστηριοτήτων τους στον προγραμματισμό. Ο δημόσιος τομέας θα είναι βασικός μοχλός της ανάπτυξης — όχι αναγκαστικά με την επέκτασή του αλλά ενδεχομένως, σε ορισμένους τομείς, και με τον περιορισμό του. Για να ανταποκριθεί στο ρόλο του πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για μεγάλες επενδύσεις και να εξασφαλίσει την εξυγίανση των δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων.

Οι δημόσιοι οργανισμοί και επιχειρήσεις ασφυκτιούν από τον εναγκαλισμό της κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας. Πρώτος όρος για την εξυγίανσή τους είναι η πλήρης οικονομική και διοικητική αυτονόμησή τους, η ελεύθερη δράση τους για την επίτευξη των στόχων που θέτει ο δημοκρατικός προγραμματισμός, με βάση τις αρχές της οικονομικής αποδοτικότητας όπως καθορίζονται από το πρόγραμμα.

Η νέα συσσώρευση θα απαιτήσει μέσα για τη χρηματοδότησή της που θα αντληθούν όχι μόνο από τα σημερινά κέρδη αλλά και από την κατανάλωση. Όχι βέβαια με νέα συμπίεση του εισοδήματος των λιγότερο ευνοημένων στρωμάτων, αλλά από τα στρώματα εκείνα που δεν έχουν υποστεί τις συνέπειες της πολιτικής της λιτότητας.

Η επέκταση της φορολογίας σε όλα τα εισοδήματα, η φορολογική ισότητα, η φορολογία της περιουσίας δεν είναι μόνο αίτημα φορολογικής δικαιοσύνης. Είναι βασική προϋπόθεση για τη νέα συσσώρευση και την αναδιοργάνωση της παραγωγής, που απαιτούν σοβαρή αναδιανομή εισοδήματος από την κατανάλωση στις επενδύσεις. Η αναδιανομή θα προκαλέσει σημαντικές κοινωνικές ανακατατάξεις, αλλαγές στο ρόλο των διαφόρων στρωμάτων, νέες κατανομές της κοινωνικής και οικονομικής ευθύνης και ισχύος, επαγγελματικούς επαναπροσανατολισμούς. Τα συμφέροντα όλων των ομάδων των εργαζομένων σ’ αυτή τη φάση δεν θα συμπέσουν εκ των προτέρων.

Ο δικός μας ρόλος, ο ρόλος του νέου κόμματος της αριστερός, δεν είναι η αθροιστική παράθεση των προσδοκιών, των αμυντικών ή συντεχνιακών αιτημάτων όλων των εργαζομένων, αλλά η σύνθεση: από τις επιδιώξεις των ατόμων να προκόψουν τα κοινωνικά, τα ταξικά συμφέροντα- από το σημερινό κατακερματισμό των αιτημάτων να φτάσουμε στην ενότητα, στην αλληλεγγύη των εργαζομένων για δημοκρατική και ισορροπημένη ανάπτυξη. Το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος που θα έχει μια τέτοια «αντιδημοτική» και ειλικρινής πολιτική δεν θα μας αποτρέψει από το να την επιδιώξουμε.

Η ανάπτυξη και εξυγίανση της οικονομίας μας πρέπει να γίνει στο ανοιχτό περιβάλλον που διαμορφώνουν η διαδικασία ευρωπαϊκής ενοποίησης και οι οικονομικές σχέσεις της Κοινότητας με τον υπόλοιπο κόσμο. Η αναδίπλωση στον προστατευτισμό δεν αποτελεί λύση. Επιβάλλεται όμως η ενίσχυση των μηχανισμών συνοχής και σύγκλισης των εθνικών οικονομιών στα πλαίσια της Κοινότητας.

 …ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η ανεξαρτησία της πατρίδας μας και η ακεραιότητα του εθνικού μας χώρου είναι τα σταθερά, μη διαπραγματεύσιμα και αφετηριακά σημεία των εξωτερικής μας πολιτικής και ο ενωτικός δεσμός μεταξύ όλων των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Για την υπεράσπισή τους δεν αρκούν οι ρητορείες και οι υποτιθέμενοι ευφυείς χειρισμοί. Απαιτείται ολοκληρωμένη στρατηγική αντίληψη, οικονομική ευρωστία και ανάπτυξη, ομαλή λειτουργία των θεσμών, δημοκρατικές και αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις.

Οι κίνδυνοι για τη χώρα μας προέρχονται από την Τουρκία, της οποίας οι επεκτατικές βλέψεις ενισχύονται από την αμερικανική στρατηγική στην περιοχή μας. Με τους λαούς της Τουρκίας δεν έχουμε διαφορές· είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα τους για δημοκρατία και είμαστε αντίθετοι σε κάθε σοβινιστική και ρατσιστική εκδήλωση. Υποστηρίζουμε επίσης τον αγώνα του κουρδικού λαού για αναγνώριση και κατοχύρωση της εθνικής του ταυτότητας.

Είναι δυνατό να υπάρξει διάλογος ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα μεταξύ των δύο χωρών, με βάση τους διεθνείς κανόνες και το αδιαπραγμάτευτο της εθνικής μας ακεραιότητας. Η μόνη υπαρκτή διαφορά, η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, μπορεί να διευθετηθεί ειρηνικά σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή πρακτική.

Το Κυπριακό μας αφορά άμεσα. Και σαν πρωταρχικό εθνικό θέμα, αφού η μεγάλη πλειοψηφία του κυπριακού λαού είναι έλληνες και η κατοχή της Κύπρου δεν αποτελεί παρά εκδήλωση της επεκτατικότητας της Τουρκίας, αλλά και σαν διεθνές θέμα λόγω της κατοχής τμήματος του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους, μέλους του ΟΗΕ, από τουρκικά στρατεύματα. Η Ελλάδα πρέπει να συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις για μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς, όπου θα μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά οι δυο κοινότητες στο πλαίσιο μιας ομοσπονδίας με κατοχύρωση των «τριών ελευθεριών». Αποφασιστικό βήμα για σταθερή λύση του Κυπριακού θα αποτελέσει η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.

Είμαστε αποφασιστικά υπέρ της Ενωμένης Ευρώπης. Ανεξαρτησία δεν σημαίνει απομόνωση, ούτε αντιστρατεύεται τη συμμετοχή σε υπερεθνικές ενότητες. Αντίθετα, η απομόνωση μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερες εξαρτήσεις, από τις ΗΠΑ στη δική μας περίπτωση. Αγωνιζόμαστε για Ευρώπη αυτόνομη απέναντι στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, αλληλέγγυα με τον αγώνα των χωρών του Τρίτου Κόσμου για μια νέα διεθνή οικονομική τάξη και πρωταγωνιστή της ύφεσης και της συνεργασίας με τις ανατολικές χώρες. Για Ευρώπη δημοκρατική, πολιτιστικά πλουραλιστική, που θα επιδιώκει σταθερά τη σύγκλιση των οικονομιών και την ανάπτυξη των πιο καθυστερημένων περιοχών. Στην κατεύθυνση αυτή, η προσπάθεια ενότητας με τις άλλες δυνάμεις της ευρωαριστεράς αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του διεθνισμού μας. Ακόμη, η υποστήριξη των απελευθερωτικών κινημάτων αποτελεί για μας θεμελιώδη διεθνιστική αρχή.

Η Ελλάδα συνδέεται με τους λαούς των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου με κοινό πολιτισμό και ιστορία αιώνων και αυτή η διάσταση δεν πρέπει να υποτιμάται. Απαιτείται να αναπτυχθεί η βαλκανική συνεργασία και να αναβαθμιστούν οι οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις με τις άλλες χώρες της χερσονήσου. Είμαστε αντίθετοι στην υπόθαλψη των μειονοτικών προβλημάτων, γιατί υπονομεύουν τις ισορροπίες στα Βαλκάνια και εξυπηρετούν συμφέροντα τρίτων. Οι μειονότητες δικαιούνται να απολαμβάνουν τα κατοχυρωμένα από διεθνείς συνθήκες δίκαιώ- ματά τους· είμαστε κατά της προσπάθειας διαχωρισμού και απομόνωσής τους από τον υπόλοιπο πληθυσμό και εναντίον της ρατσιστικής αντιμετώπισής τους.

Η μεσογειακή τέλος διάσταση του ελλαδικού χώρου επιβάλλει να υπάρξουν πρωτοβουλίες ώστε να αναπτυχθεί η ευρωπαϊκή πολιτική για τη Μεσόγειο. Οι παραδοσιακές σχέσεις φιλίας με τον αραβικό κόσμο και τα κινήματα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης που δρουν στην περιοχή πρέπει να ενισχυθούν.

Είμαστε αντίθετοι στο ΝΑΤΟ. Συναρτάμε την αποδέσμευση με το γενικότερο αγώνα για την ύφεση και τη βαθμιαία κατάργηση των στρατιωτικών συνασπισμών. Ο στόχος αυτός διευκολύνεται με την ενίσχυση του ευρωπαϊκού πόλου στο ΝΑΤΟ, που θα επιτρέψει να μειωθεί η σημερινή απόλυτη αμερικανική κυριαρχία.

Είμαστε κατά της παρουσίας των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την αναβάθμιση των βάσεων και τη μετατροπή τους σε πυρηνικές. Η υποχώρηση στις απαιτήσεις τους θα εμπλέξει τη χώρα μας στις στρατιωτικοπολιτικές συγκρούσεις της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου στο πλαίσιο των επιδιώξεων της αμερικανικής πολιτικής.

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

Ένα από τα συμπτώματα του καιρού μας είναι και η διάδοση της αντίληψης ότι «οι ιδεολογίες πέθαναν». Οι οπαδοί της απαιτούν να μένουμε στα «γεγονότα» και στα «συγκεκριμένα προβλήματα», αφήνοντας στην άκρη τις μεγάλες ιδέες και τα οράματα. Όμως τα γεγονότα ποτέ δεν είναι μονοσήμαντα και η τοποθέτηση απέναντι στα «κοινωνικά προβλήματα» δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα μόνο θεωρητικών επεξεργασιών. Πίσω από κάθε πρόταση για συλλογική δράση θα ανακαλύψουμε πολιτιστικές, ηθικές αξίες, ιδεολογίες και οράματα για το μέλλον, το προσεχές ή το απώτερο. Πίσω λοιπόν από τη συγκεκριμένη ανάλυση και τις προτάσεις που προηγήθηκαν υπάρχει μια πρόταση, ένα σχέδιο για το μέλλον: ο σοσιαλισμός — που δεν συνεπάγεται μόνο βαθιές αλλαγές στις παραγωγικές, κοινωνικές, πολιτικές σχέσεις· είναι και «ηθική και ιδεολογική μεταρρύθμιση» που δίνει νόημα και αξία στην καθημερινή κοινωνική δράση, στην πολιτική στράτευση και στις προγραμματικές προτάσεις της αριστερός.

Γνωρίζουμε βέβαια πολύ καλά πως τα οράματα του σοσιαλισμού, παρά τη μεγαλειώδη ιστορική τους πορεία, δυσφημίστηκαν στην πράξη. Οι συντηρητικές δυνάμεις εκμεταλλεύονται αυτή την πραγματικότητα και ισχυρίζονται πως ο σοσιαλισμός είναι ιστορικό απολίθωμα, πως η αριστερά δεν έχει πια συνολικές προτάσεις, πως ο σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία είναι άπιαστο όνειρο — αν όχι απάτη. Γνωρίζουμε πως δεν είναι εύκολο να πείσουμε για το αντίθετο, πως πρέπει να αποκαταστήσουμε τα δικαιώματα του μέλλοντος, να συλλάβουμε ένα νέο πολιτικό σχέδιο για το αύριο. Όμως ο σοσιαλισμός δεν είναι ένα μοντέλο που φτιάχνεται στο εργαστήρι, επιβάλλεται στην κοινωνία και πετυχαίνει ή αποτυχαίνει. Είναι ιστορικό κίνημα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και ιδεών. Μέσα από την ίδια την κίνησή του διαμορφώνει νέες εμπειρίες, βγάζει τα συμπεράσματά του, καθορίζει τους νέους στρατηγικούς του προσανατολισμούς και τα οράματά του. Για να θυμηθούμε τον Μαρξ: «Ο κομμουνισμός δεν είναι για μας μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες που σ’ αυτό θα πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί τη -σημερινή κατάσταση πραγμάτων». Και η σημερινή κατάσταση πραγμάτων δεν είναι ο καπιταλισμός του 19ου ή των αρχών του 20ου αιώνα. Υπάρχει η πολιτική/κρατική εμπειρία του «υπαρκτού σοσιαλισμού», υπάρχει η αντίστοιχη της σοσιαλδημοκρατίας, υπάρχουν τα νέα εναλλακτικά κοινωνικά κινήματα, οι Πράσινοι, το κίνημα για την απελευθέρωση της γυναίκας, οι εμπειρίες των άλλων ρευμάτων του σοσιαλιστικού κινήματος. Προκύπτουν έτσι νέες θεωρήσεις και ερμηνείες των κοινωνικών αντιθέσεων και των ανθρώπινων σχέσεων που δίνουν πλουσιότερο περιεχόμενο στην ώς τώρα μονοδιάστατη αντίληψη περί κοινωνικής εξέλιξης και προόδου.

Οι προγραμματικές μας προτάσεις και το όραμα της αυριανής κοινωνίας εντάσσονται στις αναζητήσεις της σύγχρονης αριστερός’ τείνουν να υπερβούν τις δυο μεγάλες ιστορικές εμπειρίες του εργατικού κινήματος και ενσωματώνουν στοιχεία από την προβληματική των νέων κινημάτων, επιχειρώντας μια σύνθεση που να ανταποκρίνεται στο αίτημα «κατάργησης της σημερινής κατάστασης πραγμάτων». Κατάργηση που αποτελεί καθολική, κοινωνική επανάσταση, απαιτεί πολλαπλά κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα με διαφορετικές αφετηρίες, κοινωνικές εμπειρίες και θεωρήσεις της κοινωνικής εξέλιξης και απαντά σε πολύμορφες ανάγκες: υλικές, πνευματικές, συναισθηματικές, σωματικές. Κατάργηση που αρχίζει «εδώ και τώρα» με την επαναστατική αλλαγή της καθημερινότητας μέσα στην οποία ο κάθε άνθρωπος εκδηλώνει στην πράξη ολόκληρο τον εαυτό του, όλες του τις ανάγκες, την πολιτική του οντότητα, τις κοινωνικές του σχέσεις.

Κεντρική ιδέα αυτής της στρατηγικής είναι η συνεχής διεύρυνση της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις που καθορίζουν τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατευθύνσεις. Η ανάπτυξη των μορφών αυτοδιαχείρισης ώστε όλο και ευρύτεροι παραγωγικοί και κοινωνικοί τομείς να περνούν στην άμεση ευθύνη των πολιτών. Η διεύρυνση και ουσιαστικοποίηση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ιδιαίτερα, στις σημερινές συνθήκες, της εργασίας και της πληροφόρησης. Η δημόσια παρέμβαση στη συσσώρευση ώστε να εξασφαλίζεται ο συνολικός προσανατολισμός της οικονομικής ανάπτυξης και της αγοράς, στην οποία συνυπάρχουν ο δημόσιος, ο ιδιωτικός και ο κοινωνικός τομέας. Η διαδικασία μετασχηματισμού είναι ιστορικής διάρκειας, δεν καθορίζεται από τη «μεγάλη ρήξη» αλλά από τη συνύπαρξη και σύγκρουση των παλιών και των καινούργιων τρόπων παραγωγής και ζωής. Πιστεύουμε πως ο μετασχηματισμός αυτός μπορεί, μέσα από διαρθρωτικές αλλαγές, να οδηγήσει στην αταξική κοινωνία στην οποία «η ελεύθερη ανάπτυξη του κάθε ανθρώπου είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων». Η προοπτική αυτή δεν είναι γραμμένη στο βιβλίο της Ιστορίας. Η απόδειξη του ρεαλισμού της αφιερώνεται στον αγώνα των δυνάμεων της προόδου και της αριστεράς.

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΚΑ ΤΑΣΤΑ ΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

 Πρόταση της Κεντρικής Πολιτικής Οργανωτικής Επιτροπής προς τις ιδρυτικές συνελεύσεις και το τελικό Σώμα του Συνεδρίου της Άνοιξης (23-6/4/87)

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ

Οι δυνάμειες της αριστερός στην Ελλάδα — συνθέτοντας δημιουργικά τις μέχρι τώρα προσπάθειες και τάσεις για ανανέωσή της — συγκροτούν το νέο πολιτικό οργανισμό που θα εκφράσει τα συμφέροντα των εργαζομένων και της χώρας με κατεύθυνση το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία στο πλαίσιο της κοινότητας των ευρωπαϊκών λαών. Αυτό είναι το νόημα της πρωτοβουλίας που πήραν το ΚΚΕ εσωτερικού και κινήσεις της κομμουνιστικής, σοσιαλιστικής, δημοκρατικής και ριζοσπαστικής αριστεράς με το Ιδρυτικό Συνέδριο της Άνοιξης.

Η πρωτοβουλία για την ίδρυση του νέου κόμματος στηρίζεται στην αυτοοργάνωση των αριστερών και δημοκρατικών πολιτών και επιχειρεί να συνθέσει οργανικά στη δομή, στη λειτουργία και στη δράση τις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της πολυφωνίας και της αποτελεσματικότητας.

Το νέο κόμμα είναι ξένο προς τα υπάρχοντα πρότυπα συγκεντρωτικών, γραφειοκρατικών και αρχηγικών κομμάτων, καθώς και των κομμάτων εκλογικής πελατείας. Επιδιώκει το συνδυασμό της συλλογικότητας με την ατομική προσφορά και ευθύνη.

Οι θεωρητικές επεξεργασίες του νέου κόμματος έχουν αφετηρία το Μαρξισμό και όλες τις νέες ιδέες που εμπλουτίζουν την προοπτική του κοινωνικού μετασχηματισμού και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Η Αριστερά συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι επιβάλλεται να εκσυγχρονίσει τα μεθοδολογικά της εργαλεία, ώστε να καταστήσει αποτελεσματικότερη τη δράση των ιδεών της στους εργαζόμενους και το λαό, και ότι πρέπει να ανανεώνει συνεχώς τα ίδια τα θεωρητικά της εργαλεία.

Το νέο κόμμα της αριστερός έχει τις ρίζες του στην ελληνική παράδοση και ιστορία, στην παράδοση του εργατικού κινήματος, στους αγώνες της ελληνικής αριστερός σε όλες τις φάσεις και όλες τις συνιστώσες της. Εμπνέεται από τις εμπειρίες όλων των μεγάλων επαναστάσεων και κινημάτων που είχαν ως στόχο το σοσιαλισμό, την εθνική απελευθέρωση, τη δημοκρατία, των κινημάτων που στόχευαν στο τέλος της ταξικής καταπίεσης και εκείνων που αρνούνται κάθε είδους καταπίεση.

Το νέο κόμμα της Αριστερός, κόμμα στρατηγικής και προγραμματικής ενότητας, αντλεί πείρα για τη δράση του, χωρίς αντιγραφές και εξαρτήσεις, από το διεθνές εργατικό και απελευθερωτικό κίνημα και ιδιαίτερα από την ευρωπαϊκή αριστερά σε όλες τις εκφράσεις της, επιδιώκοντας τη σύγκλισή της μέσα από την αναζήτηση κοινών εναλλακτικών λύσεων στα μεγάλα διεθνή και ευρωπαϊκά προβλήματα.

Είναι κόμμα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού γιατί πιστεύει ότι η ολοκλήρωση της δημοκρατίας είναι αδύνατη χωρίς το σοσιαλισμό και η πραγματοποίηση του σοσιαλισμού αδιανόητη χωρίς τη δημοκρατία. Η δημοκρατία, η ελευθερία και η ισότητα είναι αδιαπραγμάτευτες αξίες της κοινωνικής, πολιτικής και ατομικής ζωής του ανθρώπου.

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ

Το νέο κόμμα της Αριστερός προσβλέπει σε μια κοινωνία χωρίς τάξεις και χωρίς οποιαδήποτε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης στις παραγωγικές, στις κοινωνικές, στις πολιτικές, στις ιδεολογικές, στις πολιτιστικές και στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, στις σχέσεις των φύλων, των φυλών και των εθνών. Μια κοινωνία στην οποία «η ελεύθερη ανάπτυξη του κάθε ανθρώπου είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων». Η προοπτική αυτή δεν αποτελεί «νομοτελειακή» εξέλιξη, αλλά επιδιώκουμε να αποδειχτεί ρεαλιστικά μέσα στον αγώνα των δυνάμεων της αριστεράς και της προόδου. Η στρατηγική του νέου κόμματος είναι ο δημοκρατικός δρόμος προς το σοσιαλισμό με ελευθερία, δημοκρατία και αυτοδιαχείριση των εργαζομένων.

Το νέο κόμμα της Αριστερός διακηρύσσει και πιστεύει ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας είναι μια ενιαία διαδικασία προόδου και συνολικής αγωνιστικής αντιμετώπισης των αλληλεξαρτημένων εθνικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, περιβαλλοντολογιών και πολιτιστικών προβλημάτων του τόπου. Ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία είναι ένας αδιάκοπος και συντονισμένος αγώνας για την πραγματοποίηση βαθιών διαρθρωτικών αλλαγών, με σκοπό το ριζικό μετασχηματισμό του κράτους και των κοινωνικών δομών με την ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων και τη συνεχή προώθησή τους στα κέντρα που παίρνονται οι αποφάσεις. Ο συνδυασμός της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής και της άμεσης δημοκρατίας, της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δημοκρατίας αποτελεί συστατικό στοιχείο του κοινωνικού μετασχηματισμού. Άμεσο πολιτικό καθήκον του νέου κόμματος είναι ο αναπτυξιακός εκσυγχρονισμός και ο εκσυγχρονισμός της δημοκρατίας, χωρίς τον οποίο είναι χίμαιρα και ματαιοπονία κάθε προσπάθεια για την προώθηση του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

 Το νέο κόμμα της Αριστερός απευθύνεται και αγωνίζεται να εκ- φράσει τις δυνάμεις της εργασίας, του πολιτισμού, της οικολογίας, των γυναικών, των νέων. Όλες τις δυνάμεις που από τη θέση τους στην παραγωγή και την κοινωνία επιδιώκουν την υπέρβαση του καπιταλιστικού σχηματισμού της κοινωνίας.

Είναι κόμμα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων της πόλης και του χωριού, του χεριού και του πνεύματος, και επιδιώκει να εντάξει τα μεσαία και αυτοαπασχολούμενα στρώματα στον αγώνα για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τη σοσιαλιστική προοπτική, για τον εκσυγχρονισμό, τον εκδημοκρατισμό και την ανάπτυξη της χώρας προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Είναι κόμμα που προσβλέπει στην κοινωνική ισότητα και τη δημιουργική πρωτοβουλία των ανθρώπων και επιδιώκει να εκφράσει τις δυνάμεις της διανόησης στον αγώνα τους για την πολιτιστική αναγέννηση της χώρας, τους νέους στον αγώνα τους για ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή, τις γυναίκες στην πάλη τους για ισοτιμία, απελευθέρωση και κατάργηση των ανδροκρατικών σχέσεων, τις κοινωνικές μειονότητες εναντίον της κρατικής και κοινωνικής καταπίεσης, τους οικολόγους για μιαν ανάπτυξη προς όφελος της κοινωνίας, χωρίς καταστροφή του περιβάλλοντος, χωρίς εξάντληση των πόρων της γης, για την ήπια χρήση των ανακαλύψεων της τεχνολογικής και επιστημονικής επανάστασης και τον έλεγχό τους από τις κοινωνικές δυνάμεις της ζωής, της δημοκρατίας και της προόδου.

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ

Το νέο κόμμα της αριστερός έχει σχέση διαλόγου με τα κοινωνικά κινήματα, εμπλουτίζει τις επεξεργασίες του από τη δράση τους και σέβεται απολύτως την αυτονομία τους. Στην εποχή μας ο αγώνας για την ανάπτυξη και το σοσιαλισμό συνδέεται άρρηκτα με την πάλη για την αποτροπή του πυρηνικού ολέθρου και της καταστροφής των οικολογικών ισορροπιών, με την πάλη ενάντια σε κάθε αυταρχισμό και άσκηση βίας στις διακρατικές και τις ανθρώπινες σχέσεις. Πλάι στα κινήματα των συνδικαλισμένων παραγωγών, αναπτύσσονται νέα κοινωνικά κινήματα που αναδει- κνύονται σε πολιτικά υποκείμενα της απελευθερωτικής προσπάθειας του ανθρώπου. Η αυτονομία όλων αυτών των κινημάτων από το κράτος και τα κόμματα αποτελεί απαράβατη αρχή του νέου κόμματος της αριστεράς.

Τα μέλη του κόμματος ως ενεργοί πολίτες μετέχουν στις συνδικαλιστικές ενώσεις και στα κοινωνικά κινήματα από εσωτερική τους ανάγκη και σύμφωνα με τις προσωπικές τους αξιολογήσεις και δρουν με γνώμονα τις αρχές και τους σκοπούς αυτών των κινημάτων.

Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις όπως λειτουργούν σήμερα αποτελούν κατά κανόνα ψευδώνυμα των κομματικών οργανώσεων και αντιστρατεύονται την αυτονομία των μαζικών κινημάτων. Άμεση επιδίωξη του νέου κόμματος είναι να ξεπεραστεί αυτή η κατάσταση.

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΤΟΥ

Το νέο κόμμα φιλοδοξεί να υπερβεί τους γνωστούς τύπους των συγκεντρωτικών, γραφειοκρατικών και αρχηγικών κομμάτων, των κομμάτων εκλογικής πελατείας. Και τα κόμματα της αριστερός όμως, δεν έχουν μείνει ανέπαφα· συχνά αναπαράγουν στο εσωτερικό τους το αυταρχικό και έντονα ιεραρχικό πλέγμα πολιτικών σχέσεων και εξουσίας του καπιταλισμού και του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ο πολίτης μέλος του κόμματός μας αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά και συμβάλλει συνειδητά στην επεξεργασία και την προώθηση των σκοπών και της πολιτικής του κόμματος.

Το νέο κόμμα, στηριγμένο στις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της πολυφωνίας και της αποτελεσματικότητας, συνδυάζοντας τη συλλογικότητα με την ατομική ευθύνη στη λειτουργία και τη δράση, οφείλει καθημερινά να επιβεβαιώνει την αντιστοιχία του με τα οράματα που επαγγέλλεται. Αυτό επιβάλλει την καθιέρωση νέων θεσμών και κανόνων λειτουργίας.

Οι προτάσεις που ακολουθούν αφιερώνονται στον ουσιαστικό διάλογο που πρέπει να αρχίσει μέσα στην αριστερά και τις συνεδριακές διαδικασίες για το νέο κόμμα, με την επίγνωση ότι επιχειρούμε αναγκαία ρήξη με παλιωμένες αντιλήψεις και πρακτικές χάριν του παρόντος και του μέλλοντος της αριστεράς και του τόπου.

α) Οι τάσεις: Το κόμμα είναι πολιτικά και οργανωτικά ενιαίο. Δεν αποτελεί άθροισμα ιδιαίτερων πολιτικών ομάδων.

Ο ενιαίος χαρακτήρας και η ενότητά του ενισχύονται όταν εξασφαλίζεται η ελεύθερη και δημόσια διακίνηση ιδεών στις γραμμές του, όταν διευκολύνεται η αναζήτηση νέων λύσεων στα διαρκώς νέα προβλήματα που ανακύπτουν στην εποχή μας.

Αυτός είναι ο λόγος που μέσα στο κόμμα αναγνωρίζεται η δυνατότητα ύπαρξης τάσεων. Αυτό σημαίνει ότι τα μέλη του κόμματος έχουν τη δυνατότητα να συνδιαμορφώνουν και να προβάλλουν συλλογικά τις απόψεις και προτάσεις τους και μέσα στο κόμμα και δημόσια. Κάθε μέλος έχει το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης σ’ αυτή τη διαδικασία. Γι’ αυτό και οι τάσεις δεν έχουν εσωτερική δομή, δικά τους όργανα και δική τους πειθαρχία, και όλες οι εκδηλώσεις τους είναι φανερές, δημόσιες, και μέσω του Τύπου.

Η αναγνώριση της δυνατότητας να υπάρχουν τάσεις μέσα στο κόμμα δεν αποτελεί πανάκεια για την επίλυση όλων των προβλημάτων. Συνδέεται με την προσπάθεια να δημιουργηθεί μια πιο ελεύθερη, πιο δημοκρατική πολιτική κουλτούρα. Είναι βέβαιο ότι θα επιτρέψει τη συνύπαρξη διαφόρων πολιτικών ευαισθησιών μέσα σ’ έναν κοινό στρατηγικό στόχο. Θα συμβάλει στην αναζήτηση νέων απαντήσεων στα νέα προβλήματα της εποχής μας. Δεν θα συνθλίβει τη διαφορετική πολιτική εκτίμηση, δεν θα αφορίζει την διαφορετική πρόταση ως «προδοσία». 0α αποτελεί μιαν ενωτική δημοκρατική διαδικασία, που δεν θα αποβλέπει στην παγιοποίηση και μονιμοποίηση των διαφορετικών απόψεων ούτε στην προσωποποίησή τους, αλλά στη διαρκή επιδίωξη νέων συνθέσεων μέσα από το διάλογο και τη συλλογική προσπάθεια.

Οι τάσεις και οι απόψεις που διαμορφώνονται στη συνεδριακή διαδικασία εκπροσωπούνται στα κομματικά όργανα ώστε αυτά να εκφράζουν όλο τον πλούτο και την πολλαπλότητα των προβληματισμών των μελών του κόμματος. Αυτό θα εξασφαλίζεται κάθε φορά με συγκεκριμένη μορφή εκλογής των καθοδηγητικών οργάνων. Στα εκτελεστικά όργανα όλων των βαθμιδών πρέπει επίσης να εξασφαλίζεται ο πλουραλισμός των απόψεων, αλλά παράλληλα τα όργανα αυτά να έχουν τη δυνατότητα να προωθούν αποτελεσματικά τις κατευθύνσεις της πλειοψηφίας.

Η ελευθερία έκφρασης προς τα έξω όλων των απόψεων και πριν και μετά τη λήψη κάποιας απόφασης έχει τον αυτονόητο περιορισμό ότι δεν οδηγεί στην καταπάτηση της ενιαίας δράσης του κόμματος. Στη δράση λειτουργεί απαρέγκλιτα ο δημοκρατικός κανόνας που υπαγορεύει την εφαρμογή των αποφάσεων της πλειοψηφίας. Προσπάθειες υλοποίησης στη δράση των απόψεων που μειοψήφισαν αυτοαναιρούν το δημοκρατικό χαρακτήρα του κόμματος.

β) Η πληροφόρηση – ενημέρωση: Η Κεντρική Επιτροπή δεσμεύεται να θέτει στη διάθεση των μελών του κόμματος τα στοιχεία και τις πληροφορίες για την πλήρη ενημέρωσή τους, προκειμένου να αποφασίζουν με γνώση και ευθύνη.

Η ενημέρωση στο κόμμα γίνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, και οριζόντια και κάθετα.

γ) Η αντιπροσώπευση: Στο Ιδρυτικό Συνέδριο του κόμματος καθιερώθηκε η άμεση αντιπροσώπευση στο τελικό κυρίαρχο σώμα. Στα επόμενα Συνέδρια προτείνεται να ισχύει ο συνδυασμός του θεσμού της άμεσης αντιπροσώπευσης με την έμμεση εκλογή αντιπροσώπου από μία μόνο ενδιάμεση βαθμίδα.

δ) Είδη Συνεδρίων:

Ι. Το Τακτικό Συνέδριο συνέρχεται κάθε τρία χρόνια. Σ’ αυτό εκλέγεται και η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.

II. Το Διαρκές Συνέδριο αποτελείται από τους συνέδρους του τελευταίου τακτικού συνεδρίου, εκτός από όσους έχουν αντικατασταθεί με μεταγενέστερες αποφάσεις των αρμοδίων εκλογικών σωμάτων και συνέρχεται στις εξής περιπτώσεις: για τον καθορισμό της πολιτικής στις βουλευτικές και δημοτικές εκλογές, στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, για περίπτωση ανάθεσης σχηματισμού κυβέρνησης ή συμμετοχής στην κυβέρνηση, σε περιπτώσεις σοβαρής πολιτικής ή εθνικής κρίσης.

III. Ειδικά Συνέδρια συγκαλούνται ετησίως για συζήτηση ειδικών θεμάτων, εκτός εκείνων που αναφέρονται στην αρμοδιότητα του Διαρκούς Συνεδρίου, χωρίς σ’ αυτά να εκλέγεται Κεντρική Επιτροπή.

V. Καθιερώνεται ο θεσμός του Δημοψηφίσματος για θέματα διαφορετικά από αυτά που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα, του Διαρκούς Συνεδρίου.

ε) Μέλη του Κόμματος: Μέλος του κόμματος γίνεται όποιος αποδέχεται το πρόγραμμα και το καταστατικό του, πληρώνει τη συνδρομή του και συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων του κόμματος. Τα μέλη ανήκουν σε μια πρωτοβάθμια οργάνωση. Η εγγραφή νέου μέλους γίνεται με αίτηση του ίδιου και με έγκριση από την οργάνωση της βάσης του.

Όλα τα μέλη ασκούν ελεύθερα και υπεύθυνα κριτική και έλεγχο στο έργο των οργάνων, μετέχουν ισότιμα στην εκλογή (εκλέγουν και εκλέγονται) των οργάνων σε όλη την κλίμακα του κόμματος και αναπτύσσουν ελεύθερα και δημόσια τη δημιουργική τους δραστηριότητα.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις είναι δυνατόν να εφαρμόζεται το μέτρο της διαγραφής ενός μέλους, όταν παραβιάζει συστηματικά τις βασικές καταστατικές αρχές ή όταν η συμπεριφορά του είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του αριστερού αγωνιστή. Η διαγραφή γίνεται με απόφαση της Συνέλευσης της οργάνωσης που ανήκει, με μυστική ψηφοφορία και πλειοψηφία των 2/3 των μελών της. Η απόφαση είναι έγκυρη όταν εγκριθεί από το αμέσως ανώτερο όργανο.

Η πρωτοβάθμια οργάνωση είναι το κόμμα στο χώρο της. Συνδέει το κόμμα με τους πολίτες και τα προβλήματα τους. Μετέχει στην επεξεργασία της πολιτικής του κόμματος, την προσαρμόζει στις συνθήκες του χοίρου της και την κάνει κτήμα του λαού, με όλα τα μέσα προφορικής και γραπτής ενημέρωσης, πρωτοστατεί στους αγώνες των εργαζομένων και των κοινωνικών κινημάτων, σεβόμενη απολύτως την αυτονομία τους. Η πρωτοβάθμια οργάνωση αναλαμβάνει την ευθύνη έναντι του συνόλου του κόμματος για τις συνέπειες το:>ν αποφάσεών της. Οι πρωτοβάθμιες οργανώσεις συγκροτούνται με βάση τον τόπο κατοικίας, εργασίας, σπουδών και, σε ειδικές περιπτώσεις, με βάση το επάγγελμα ή τα ειδικά ενδιαφέροντα των μελών του κόμματος.

στ.) Τα Πολιτικά Επιτελεία – Κεντρική και Περιφερειακές Επιτροπές. Τα διευθυντικά όργανα σε όλη την κλίμακα του κόμματος εκλέγονται με μυστική ψηφοφορία και συγκροτούνται στη βάση των αρχών της αποκέντρωσης της καθοδηγητικής ευθύνης και λειτουργίας σε όλα τα επίπεδα (εθνικο-περιφερειακό-νομαρχιακό), της συλλογικότητας στη λειτουργία τους, του ανακλητού, της εναλλαγής και της περιοδικότητας στη συμμετοχή των μελών στη σύνθεσή τους.

Ανώτατο διευθυντικό όργανο είναι η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Ανάλογα διευθυντικά όργανα με πλήρη ευθύνη αναδεικνύονται στις περιφέρειες του κράτους. Η αποκέντρωση αρμοδιοτήτων από την Κεντρική Επιτροπή στης Περιφερειακές Επιτροπές αποτελεί το πρώτο βήμα για την εν συνεχεία ανάληψη των αποφασιστικών ευθυνών που ανήκουν στις νομαρχιακές επιτροπές του κόμματος (στα πλαίσια του ενιαίου και πανελλαδικού χαρακτήρα του κόμματος) ώστε το κόμμα να προχωρεί σταθερά στην αποκέντρωση των λειτουργιών.

ζ) Το Συμβούλιο των Βετεράνων: Η ανάγκη ανανέωσης της πολιτικής ζωής με την ταυτόχρονη αξιοποίηση της σοφίας των παλαιμάχων αγωνιστών του κινήματος αποτελεί την ουσία του προτεινόμενου θεσμού.

Το Συμβούλιο των Βετεράνων συγκροτείται από στελέχη που διατέλεσαν μέλη της ηγεσίας του κόμματος και αποσύρθηκαν οικειοθελώς λόγω ηλικίας καθώς και από διακεκριμένα κοινωνικά στελέχη του κινήματος. Είναι συμβουλευτικό όργανο για σοβαρά θέματα κομματικής συνοχής και ενότητας. Συζητεί από κοινού με την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Αποτελείται από μέλη που ορίζονται από το Τακτικό Συνέδριο με κοινή πρόταση της Κ.Ε. και του ίδιου του Συμβουλίου των Βετεράνων. Τα πρώτα μέλη εκλέγονται στο Ιδρυτικό Συνέδριο. Προτάσεις υποψηφιότητας μπορεί να υποβάλει κάθε μέλος του κόμματος.

ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 (Ο χαρακτήρας και οι στόχοι του Συνεδρίου η συνεδριακή διαδικασία ο ρόλος της Κεντρικής Π.Ο.Ε.)

Α. O ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

 1. Επιδιώκουμε την πραγματοποίηση ενός ανοιχτού Συνεδρίου, ικανού να ενσωματώσει στην ιδρυτική διαδικασία του νέου κόμματος την πολιτική κινητικότητα στο χώρο της Αριστεράς, να διευκολύνει την αυτενέργεια και αυτοοργάνωση των ενδιαφερομένων και να συνθέσει σε ενιαία πολιτική δύναμη τα πολλαπλά ιδρυτικά υποκείμενα του νέου κόμματος.

2. Οι αρχές, οι σκοποί, η πολιτική, η συγκρότηση καιη λειτουργία του νέου κόμματος, ο τίτλος, το έμβλημα και η ηγεσία του, το «τι είναι και τι θέλει» το νέο κόμμα της Αριστερός, αποτελούν το περιεχόμενο της συνεδριακής διαδικασίας. Με το οργανωτικό πλαίσιο, τους κανόνες και τα μέτρα που ακολουθούν είναι δυνατό να εξασφαλιστούν:

Η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή ενδιαφερομένων στην ίδρυση του νέου κόμματος.
Η ισότιμη συμμετοχή των ιδρυτικών μελών στη συνεδριακή διαδικασία.
Η δημοκρατία και η διαφάνεια σε όλα της τα στάδια ώς τις τελικές αποφάσεις του Συνεδρίου.
Ο πλουραλισμός στην έκφραση της θέλησης των ιδρυτικών μελών σε όλα τα προς συζήτηση και απόφαση θέματα.
Το ανοιχτό των διαδικασιών ως το τέλος.
3. Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά, το Ιδρυτικό Συνέδριο του νέου κόμματος είναι μία διαρκής, πανελλαδική, ανοιχτή πολιτικο-οργανωτική διαδικασία, που θα αρχίσει με τη συγκρότηση της Κεντρικής Πολιτικής και Οργανωτικής Επιτροπής (Κ.ΠΟΕ) και θα ολοκληρωθεί με τη λήξη των εργασιών του τελικού σώματος του Συνεδρίου στις 23-26 Απριλίου.

4. Το τελικό σώμα του Συνεδρίου:

  • Αποφασίζει:

– την Προγραμματική Διακήρυξη του Κόμματος
– τις Καταστατικές Αρχές του

– τον τίτλο και το έμβλημά του

– Ειδικά ψηφίσματα που προτείνονται από συνέδρους ή από οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα

  • Εκλέγει την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος

Β. Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗ ΔIΑ ΔIΚΑΣIA

 5. Ολόκληρη η συνεδριακή διαδικασία ώς το τελικό σώμα του Συνεδρίου, είναι μια μεγάλης έκτασης πολιτικοοργανωτική καμπάνια, με στόχο να καταστήσει την ίδρυση του νέου κόμματος πολιτικό γεγονός πανελλαδικά και σε κάθε γεωγραφική περιοχή, επαγγελματικό κλάδο και εργασιακό χώρο. Το σύνολο του ελληνικού λαού μπορεί να ενημερωθεί για το Ιδρυτικό Συνέδριο και το νέο κόμμα της Αριστερός. Επιδίωξή μας είναι να πραγματοποιηθούν σε όλη την Ελλάδα γύρω στις 500 ιδρυτικές συνελεύσεις.

6. Βάση της συνεδριακής διαδικασίας και μονάδα συγκρότησης του νέου κόμματος είναι η Ιδρυτική Συνέλευση. Στη συνέλευση μετέχουν τα ιδρυτικά μέλη του νέου κόμματος.

Ιδρυτικό μέλος είναι όποιος, αποδεχόμενος την ανάγκη δημιουργίας του νέου, ενιαίου κόμματος της Αριστερός, εκφράσει τη βούληση να συμμετάσχει στην ίδρυσή του, συμπληρώσει το Δελτίο Συμμετοχής, καταβάλει τη συνδρομή του και πάρει μέρος στη διαδικασία της ιδρυτικής συνέλευσης (συζήτηση συνεδριακών κειμένων, ψηφοφορίες, εκλογή αντιπροσώπων για το τελικό σώμα του Συνεδρίου).

Στην Ιδρυτική Συνέλευση μπορεί να πάρει μέρος με δικαίωμα λόγου (παρατηρητής) κάθε ενδιαφερόμενος για την ίδρυση του νέου κόμματος πολίτης, τοπική πολιτική, δημοτική, οικολογική κ.λπ. κίνηση ή ομάδα. Οι παρατηρητές μπορούν να προτείνουν στη συνέλευση των ιδρυτικών μελών την έγκριση ειδικών ψηφισμάτων. Οι παρατηρητές δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, δεν εκλέγουν ούτε εκλέγονται.

7. Οι Ιδρυτικές Συνελεύσεις πραγματοποιούνται με κριτήριο την κατοικία, το επάγγελμα, το χώρο εργασίας ή σπουδών και τα ειδικά κοινά ενδιαφέροντα των ιδρυτικών μελών.

Σε κάθε δήμο της χώρας (στους μεγάλους δήμους, σε κάθε διαμέρισμα) και σε κάθε κοινότητα άνω των 5000 κατοίκων επιδιώκεται να πραγματοποιηθεί μία τουλάχιστον Ιδρυτική Συνέλευση.

Τα ιδρυτικά μέλη έχουν δικαίωμα συμμετοχής μόνο σε μία συνέλευση. Μπορούν όμως ως παρατηρητές να παρακολουθήσουν περισσότερες συνελεύσεις (τοπική, κλαδική, εργασιακού χώρου κ.λπ.).

8. Η Ιδρυτική Συνέλευση συγκαλείται από εκλεγμένη στο χώρο Π.Ο.Ε. ή από ομάδα πρωτοβουλίας, ή, στην ανάγκη, με πρωτοβουλία της Κεντρικής ΠΟΕ, η οποία, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να έχει ενημερωθεί για να παρακολουθήσει τις εργασίες της συνέλευσης με εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπό της.

9. Η Συνέλευση προετοιμάζεται δημόσια, ώστε να διευκολυνθεί η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή όσων ενδιαφέρονται για την ίδρυση του νέου κόμματος.

Σε ολόκληρη την περίοδο ώς την πραγματοποίηση των ιδρυτικών συνελεύσεων, που αρχίζουν την 1η Μαρτίου και ολοκληρώνονται στις 15 Απριλίου, οργανώνονται συγκεντρώσεις, ημερίδες ή άλλες εκδηλώσεις με ειδικά θέματα κ.λπ., με ευθύνη της Κ.ΠΟΕ, των κατά τόπους ή χώρους ΠΟΕ, ομάδων πρωτοβουλίας κ.λπ.

Γενική κατεύθυνση και επιδίωξη είναι σε κάθε δήμο, διαμέρισμα, μεγάλη κοινότητα, σε μεγάλους επαγγελματικούς κλάδους, σε χώρους εργασίας, σε κάθε σχολή κ.λπ. να συγκροτηθούν ΠΟΕ μέσα από μαζικές διαδικασίες. Οι ΠΟΕ συγκροτούνται είτε με πρωτοβουλία ενδιαφερομένων πολιτών ή με εκλογή από την πρώτη δημόσια συγκέντρωση. Έργο του είναι ο συντονισμός των ενεργειών για τη σύγκληση της Ιδρυτικής Συνέλευσης κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο (μαζική συμμετοχή – μεγάλη δημοσιότητα επαρκής τεχνική προετοιμασία).

10. Η Ιδρυτική Συνέλευση εκλέγει Προεδρείο, συζητεί, εγκρίνει, απορρίπτει ή τροποποιεί τα συνεδριακά κείμενα, υποβάλλει τυχόν δικές της προτάσεις ή σχέδια ψηφισμάτων στην Κ.ΠΟΕ και στο τελικό σώμα του Συνεδρίου και εκλέγει απευθείας αντιπροσώπους για το Συνέδριο.

11. Η Ιδρυτική Συνέλευση μπορεί να πραγματοποιηθεί και σε διαδοχικές φάσεις, διακόπτοντας και επαναλαμβάνοντας άλλη μέρα τις εργασίες της, αν ο χρόνος δεν επαρκεί για την εξάντληση των θεμάτων της ημερήσιας διάταξης.

Με τη λήξη της συνέλευσης συντάσσεται πρακτικό με ευθύνη του Προεδρείου, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται στην έκθεση του εκπροσώπου της Κ.ΠΟΕ που παρακολούθησε τις εργασίες της Ιδρυτικής Συνέλευσης.

12. Στο διάστημα από την πραγματοποίηση της Ιδρυτικής Συνέλευσης ως και την πρώτη μετασυνεδριακή κομματική συνέλευση την ευθύνη της λειτουργίας της οργάνωσης στην περιοχή, τον κλάδο, τον εργασιακό χώρο, τη σχολή κ.λπ. έχουν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, βοηθούμενοι αν χρειαστεί από το Προεδρείο της Ιδρυτικής Συνέλευσης ή από τα μέλη που συγκροτούσαν την προσυνεδριακή ΠΟΕ.

Γ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΕ

13. Η Κεντρική ΠΟΕ είναι το διευθυντικό κέντρο ως το Συνέδριο. Επεξεργάζεται και προτείνει τα συνεδριακά κείμενα (Σχέδιο Προγραμματικής Διακήρυξης, Σχέδιο Καταστατικών Αρχών κ.λπ.), οργανώνει και συντονίζει όλες τις διαδικασίες του Ιδρυτικού Συνεδρίου ως τη σύγκληση του τελικού σώματος και αποφασίζει για όλα τα πολιτικά και διαδικαστικά θέματα που σχετίζονται με το Ιδρυτικό Συνέδριο.

14. Η Κεντρική ΠΟΕ παραμένει ανοιχτή για νέες συμμετοχές κομμάτων, πολιτικών κινήσεων και επώνυμων στελεχών ώς την έναρξη του τελικού σώματος του Συνεδρίου. Προτάσεις για διεύρυνση συζητούνται και εγκρίνονται από την Ολομέλεια της Κ.ΠΟΕ.

15. Η Κ.ΠΟΕ βρίσκεται σε απαρτία όταν είναι παρόν το 60% των μελών της. Αποφασίζει με απλή πλειοψηφία. Στα σοβαρά θέματα αποφασίζει με πλειοψηφία 2/3. Αυτό μπορεί να το ζητήσει το 1/3 των μελών της Κ.ΠΟΕ. Οι ψηφοφορίες είναι φανερές, εκτός αν πρόκειται για εκλογή προσώπων ή για προσωπικά ζητήματα.

16. Η Κ.ΠΟΕ εξέλεξε Συντονιστική Γραμματεία με εννέα μέλη, που συντονίζει το έργο της Κ.ΠΟΕ και των ομάδων εργασίας που συγκροτούνται στους κόλπους της. Μια πολιτική επιτροπή, που αποτελείται από εκπροσώπους των οργανωμένων συνιστωσών της Κ.ΠΟΕ και δύο άλλα μέλη της, συνέρχεται όποτε χρειάζονται από κοινού πολιτικές τοποθετήσεις απέναντι στη συγκυρία, πέρα από τα θέματα που αφορούν την προετοιμασία του Συνεδρίου.

Οι ομάδες εργασίας της Κ.ΠΟΕ είναι: κειμένων, οργανωτικού, οργάνωσης του τελικού σώματος του Συνεδρίου, εκδηλώσεων, τύπου και προβολής, οικονομικών.

17 Η Κ.ΠΟΕ συνέρχεται σε ολομέλεια για την έγκριση των κειμένων, την επίλυση βασικών διαδικαστικών θεμάτων, τη διαμόρφωση των εισηγήσεων στο τελικό σώμα του Συνεδρίου.

Δ. TO ΤΕΛΙΚΟ ΣΩΜΑ TOY ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

18. Στο τελικό σώμα του Συνεδρίου μετέχουν σύνεδροι και παρατηρητές.

Σύνεδροι είναι οι αντιπρόσωποι που έχουν εκλεγεί απευθείας από τις ιδρυτικές συνελεύσεις.

Στις ιδρυτικές συνελεύσεις όπου μετέχει και εξελέγη μέλος της Κ.ΠΟΕ αυξάνει κατά ένα ο αριθμός των αντιπροσώπων από τους άμεσα επιλαχόντες. Τα μέλη της Κ.ΠΟΕ που δεν εξελέγησαν μετέχουν στο τελικό σώμα του Συνεδρίου χωρίς δικαίωμα ψήφου.

Σύνεδροι μπορεί να γίνουν κατά τη διάρκεια των εργασιών του τελικού σώματος εκπρόσωποι κομμάτων και κινήσεων, που ζήτησαν να προσχωρήσουν στην ίδρυση του νέου κόμματος μετά την ολοκλήρωση των ιδρυτικών συνελεύσεων. Την πρόταση εισηγείται το Προεδρείο και αποφασίζει το ίδιο το Συνέδριο.

Παρατηρητές μπορεί να είναι πρόσωπα, κόμματα και κινήσεις που ενδιαφέρονται για την ίδρυση του νέου κόμματος αλλά εξαρτούν τη συμμετοχή τους από τις αποφάσεις του Συνεδρίου. Οι παρατηρητές δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Για τους παρατηρητές απαιτείται απόφαση της Κ.ΠΟΕ ή του ίδιου του Συνεδρίου, αν το ζητήσουν κατά τη διάρκεια των εργασιών του.

19. Το μέτρο της εκλογής των αντιπροσώπων από τις ιδρυτικές συνελεύσεις είναι 1 προς 15. Το εκλογικό μέτρο μειώνεται στα 2/3 αν δεν έχει συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός για την εκλογή αντιπροσώπου.

Στις ιδρυτικές συνελεύσεις κατά τόπους στις οποίες συνυπάρχουν όλες οι ηλικίες η ψηφοφορία για την εκλογή αντιπροσώπων των νέων κάτω των 24 ετών γίνεται χωριστά αν έχει συμπληρωθεί τουλάχιστον το μισό συν ένα του εκλογικού μέτρου. Στις περιπτώσεις αυτές οι νέοι έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν και στην οργάνωση συζητήσεων σε χωριστή διαδικασία.

Στις «άγονες» γεωγραφικές περιοχές (μικρά νησιά ή ορεινές περιοχές) το μέτρο μπορεί να μειωθεί στο μισό συν ένα.

Οι μειοψηφούσες απόψεις που διατυπώθηκαν και εκφράστηκαν στα θέματα της ημερήσιας διάταξης του Συνεδρίου εκπροσωπούνται αναλογικά στο τελικό σώμα.

21. Το τελικό σώμα του Συνεδρίου λειτουργεί σε Ολομέλεια και κατά Τμήματα.

Στην Ολομέλεια, που βρίσκεται σε διαρκή συνεδρίαση, διεξάγεται γενική πολιτική συζήτηση και συζητούνται και ψηφίζονται η Προγραμματική Διακήρυξη, οι Καταστατικές Αρχές του νέου κόμματος και οι προτάσεις των τμημάτων. Η Ολομέλεια εκλέγει με μυστική ψηφορορία την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος.

Ε. ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

1/3-15/4: Έναρξη και ολοκλήρωση των ιδρυτικών συνελεύσεων

23-26/4: Τελικό σώμα του Ιδρυτικού Συνεδρίου

ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Ντίνα Αθανασοπούλου, Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δάφνης
Παύλος Αθανασόπουλος, Δικηγόρος
Στέλλα Αικατερινιάδου, Οικονομολόγος (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)
Δημήτρης Αλεξόπουλος, Δικηγόρος
Παναγιώτης Αναστασάκος, Μαθηματικός (ΠΕΙΡΑΙΑΣ)
Λουκάς Αξελός, Συγγραφέας
Σπύρος Αρσένης, Δήμαρχος Ιθάκης
Σωτήρης Βαλντέν, Οικονομολόγος
Δημήτρης Βλάχος, Δήμαρχος Νάουσας
Γιάννης Βούλγαρης, Πολιτικός Μηχανικός
Γρηγόρης Γιάνναρος, Διευθυντής της ΑΥΓΗΣ
Δημήτρης Γιατζόγλου, Πανεπιστημιακός (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)
Μανώλης Γκαζής, Δημοτικός Σύμβουλος Χανιών
Βασίλης Γκόγκογλου, Γιατρός, Μέλος Δ.Σ. του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου
Παναγιώτης Γουλιέλμος, Συγγραφέας
Μίμης Δαρειώτης, Μαθηματικός
Πάνος Δημητρίου, Δημοσιογράφος (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)
Μυρσίνη Ζορμπά, Εκδότης
Αιμίλιος Ζαχαρέας, Οικονομολόγος
Μπάμπης Θεοδωρίδης, Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών
Νατάσα Θεοδωρακοπούλου, Οικονομολόγος
Γιώργος Κάζαγλης, Μαθηματικός
Θόδωρος Καζέλης, Οικονομολόγος
Γιώργος Κλάδος, Δήμαρχος Ανωγείων Κρήτης
Χάρης Κομπολίτης, Ιδιωτικός Υπάλληλος
Βαγέλης Καραμιχάλης, Πρόεδρος Συνδέσμου Αγωνιστών Εαμικής Εθν. Αντίστασης
Χρήστος Καρδιακός, Ιδιωτικός Υπάλληλος
Γιάννης Καριώτης, Γεωπόνος (ΤΡΙΚΑΛΑ)
Πέτρος Κουναλάκης, Οικονομολόγος
Νίκος Καλαποθαράκος, Ηλεκτρονικός
Νίκος Κούνδουρος, Σκηνοθέτης
Βαγγέλης Κουρής, Δικηγόρος
Κώστας Κουρκούτης, Δήμαρχος Θήβας
Λεωνίδας Κύρκος, Βουλευτής
Παναγής Λάσκαρης, Πρόεδρος Γεωργικών Συνεταιρισμών Κεφαλλονιάς
Λεωνίδας Λουλούδης, Γεωπόνος, Πανεπιστημιακός
Σπύρος Λυκούδης, Πτυχιούχος Νομικής
Γιάννης Λύτρας, Δικηγόρος
Αριστείδης Μανωλάκος, Δημοσιογράφος
Κώστας Μανωλκίδης, Εκπαιδευτικός
Μάνος Ματσαγγάνης, Οικονομολόγος
Θανάσης Μαχιάς, Βιολόγος (ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ)
Γιώργος Μήλιας, Βιβλιοπώλης (ΕΔΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)
Χρόνης Μίσσιος, Συγγραφέας
Στέλιος Μουχτιδιώτης, Συνεταιριστής (ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ)
Στέλιος Μπαμπάς, Δικηγόρος
Γιώργος Μπελαβίλας, Αντιστασιακός (ΠΕΙΡΑΙΑΣ)
Αντώνης Μπριλλάκης, Πρώην Βουλευτής
Καίτη Μυλωνά, Κτηνίατρος
Φάνης Πάκος, Καθηγητής Παντείου
Χρήστος Παλαιολόγος, Αντιδήμαρχος Λειβαδιάς
Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Πανεπιστημιακός
Έλλη Παπακωνσταντίνου, Αρχιτέκτων
Πέρδικας Παπακώστας, Χημικός
Νίκος Πετραλιάς, Καθηγητής Παντείου
Κώστας Πετρογιάννης, Οικονομολόγος
Στέργιος Πιτσιόρλας, Δικηγόρος
Φίλιος Πρωτοσύγγελος, Δημοτικός Σύμβουλος Βόλου –
Γιάννης Ρέγκας, Δημοτικός Σύμβουλος Ζωγράφου
Θανάσης Σακκάς, Εκτελωνιστής
Αλέκος Σόφης, Δημοτικός Σύμβουλος Ιωαννίνων
Στέφανος Στεφάνου, Δημοσιογράφος
Νίκος Συρμαλένιος, Συνδικαλιστής
Τάκης Τασούλης, Συνδικαλιστής
Γιάννης Τούντας, Γιατρός
Μάνος Τρανταλίδης, Φαρμακοποιός
Τάσος Τρίκκας, Δημοσιογράφος
Γιώργος Τσαφούλιας, Αρχιτέκτων (ΠΕΙΡΑΙΑΣ)
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Ανδρέας Τσουρινάκης, Ιδιωτικός Υπάλληλος (ΠΕΙΡΑΙΑΣ)
Κώστας Φιλίνης, Ευρωβουλευτής
Γιάννης Φλώρος, Δημοσιογράφος
Άννα Φραγκουδάκη, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Γιώργος Φυσάκης, Πρόεδρος ΟΙΕΛΕ
Θράσος Φωτεινός, Μέλος Συμβουλίου Τεχνικής Εκπαίδευσης
Ορέστης Χατζηβασιλείου, πρώην Πρόεδρος ΓΣΕΕ
Γιάννης Χατζηγώγας, Πανεπιστημιακός (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)
Μιχάλης Χατζηπροκοπίου, Καθηγητής Βιομηχανικής Σχολής Θεσ/νίκης
Δημήτρης Χατζησωκράτης, Συνδικαλιστής
Κώστας Χλωμούδης, Μεταπτυχιακός Φοιτητής (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)
Θωμάς Ψύρρας, Εκπαιδευτικός (ΛΑΡΙΣΑ)
Δημήτρης Ψυχογιός, Ερευνητής
Κοσμάς Ψυχοπαίδης, Καθηγητής Παντείου

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ

 Το ευρύ φάσμα αριστερών, προοδευτικών δυνάμεων που καταγράφεται στη σύνθεση της Κ.ΠΟΕ, εκφράζεται και σε διακήρυξη υποστήριξης του Νέου Κόμματος που υπέγραψαν 60 ανένταχτες προσωπικότητες από όλους τους κοινωνικούς χώρους.

Το κέιμενο της διακήρυξης έχει ως εξής:

«Εμείς που υπογράφουμε, παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και προσφέρουμε όλη μας την ενθάρρυνση στην προσπάθεια που ανέλαβαν το ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με άλλες δυνάμεις της ανανεωτικής και της ευρύτερης δημοκρατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς για την ίδρυση ενός νέου κόμματος, ικανού να ξαναγεννήσει την ελπίδα στο σοσιαλισμό μέσα από τη δημοκρατία και να ανανεώσει προγραμματικά-οργανωτικά την Αριστερά, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για μια ευρεία συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων».

Αρ. Μάνεσης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Γ. Παπαδημητρίου, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ν. Κοντογιώργης, καθηγητής, πρύτανης της Παντείου

Δ. Κώνστας, καθηγητής της Παντείου

Χρ. Ροζάκης, καθηγητής της Παντείου

Γιαν. Αναστασιάδης, καθηγητής, τ.πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Γ. Μήττας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Αργ. Πετρονώτης, αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Γ. Γραμματικάκης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης

Ν. Φαράκλας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης

Ν. Ρώτης, συνταγματολόγος

Βλ. Τομαράς, γιατρός, πανεπιστημιακός

Γ. Χριστάκης, γιατρός, πανεπιστημιακός

Θαν. Παπούλης, γιατρός, τ. πρόεδρος Ιατρ. Συλλόγου Θεσ/νίκης

Ρένος-Παν. Ρώτας, γιατρός

Σπηλ. Παπασπηλιόπουλος, οικονομολόγος

Μάριος Πλωρίτης, κριτικός

Παύλος Ζάννας, κριτικός τέχνης

Βάσω Κατράκη, ζωγράφος

Γιωργ. Βακιρτζής, ζωγράφος

Αλ. Αλεξανδράκης, σκηνοθέτης

Ν. Κούρκουλος, ηθοποιός

Γ. Κουρουπός, μουσικοσυνθέτης

Τ. Καζαντζής, λογοτέχνης

Άντεια Φραντζή, φιλόλογος, πανεπιστημιακός

Παν. Πίστας, φιλόλογος πανεπιστημιακός

Ανάστος Παπαπέτρου, συγγραφέας

Βιτ. Παπαζήσης, εκδότης

Γιαν. Τζανετάκος, δικηγόρος, Δ/ντής περιοδικού «Προσανατολισμοί»

Μιχ. Περιστεράκης, δικηγόρος, αντ/δρος Αδέσμευτης Κίνησης Ειρήνης

Γ. Σταμόπουλος, δικηγόρος, Ενωμένη Εθνική Αντίσταση

Αστ. Στάγκος, δημοσιογράφος

Δαμ. Βασιλειάδης, εκπαιδευτικός

Χρ. Μιχαλόπουλος, δήμαρχος Δάφνης Αθηνών

Μ. Μηγιάκης, δήμαρχος Ιεράπετρας Κρήτης

Αν. Χουρδάκης, τ. δήμαρχος Νέαπολης Κρήτης

X. Χατζόπουλος, δήμαρχος Τυχερού Έβρου

Γιαν. Τριανταφυλλίδης, τ. πρόεδρος Δημοτ. Συμβουλίου Θεσ/νίκης

Μαν. Σακαλής, τ. αντιδήμαρχος Μουδανιών Χαλκιδικής

Σαρακίνης, συνδικαλιστής ΟΤΕ

Στ. Ζαμάνος, συνδικαλιστής Λογιστών

Α. Σταθόπουλος, συνδικαλιστής Τραπεζικός

Π. Καπελιώτης, συνδικαλιστής Μεταφοράς

Π. Ψαρογιάννης, συνδικαλιστής ΗΣΑΠ

Γ. Λαμπίρης, συνδικαλιστής

Απ. Βουραζανίδης, συνδικαλιστής, ΕΛΤΑ Θεσ/νίκης

Ν. Μαρμαρίδης, πρόεδρος Ένωσης Γεωργικών Συν/σμών Χαλκιδικής

Δρ. Π. Αβδελίδης, συνεταιριστής, συγγραφέας

Μ. Στυλιανόπουλος, κτηνίατρος, αγροτιστής

Ιπ. Ζαΐμης, συνεταιριστής, τ. βουλευτής της ΕΔΑ

Ν. Σκοπούλης, τ. βουλευτής της ΕΔΑ

Μ. Χριστογιώργος, τ. βουλευτής της ΕΔΑ

Δ. Τραχανής, δικηγόρος

Ντ. Ηλιόπουλος, βιοτέχνης Θεσ/νίκης

Κ. Μυγδάλης, αρχιτέκτων, Μουδανιά

Δ. Φύσας, φιλόλογος, τ. μέλος Κ.Σ. ΕΦΕΕ

Γ. Βουγιουκολίκης, τέως μέλος Κ.Σ. ΕΦΕΕ

Χρυσ. Λαζαρίδης, οικονομολόγος, τ. μέλος Κ.Σ. ΕΦΕΕ

Γιαν. Δενιάδης, ταξίαρχος ε.α.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΟΡΜΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ

Οικονομική εξόρμηση 100.000.000 δρχ. εξήγγειλε η Κεντρική Πολιτική και Οργανωτική Επιτροπή για τις ανάγκες του Ιδρυτικού Συνεδρίου.

Η διάρκεια της εξόρμησης είναι δυόμιση μήνες. Άρχισε την 1η Μαρτίου και κλείνει την 15η Μαΐου.

Ήδη κυκλοφορούν τα κουπόνια της εξόρμησης και έχει ανοιχτεί ειδικός λογαριασμός στην Εθνική Τράπεζα όπου μπορούν να κατατίθενται χρήματα.

Ο αριθμός του λογ/σμού είναι: 159/748798-33

Advertisements

0 Responses to “Το Νέο Κόμμα της Αριστεράς: τα υλικά του 1ου συνεδρίου της Ε.ΑΡ. (άνοιξη 1987)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Διεθνής 3ο συνέδριο ΚΝΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Ενιαίο Μέτωπο Πάλης ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κομμουνιστική Διεθνής Κύρκος Κώστας Κάππος Μικρασιατική Καταστροφή Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ ΝΑΤΟ ΝΔ Νέα Δημοκρατία Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Πόλεμος στον Κόλπο Ρήγας Φεραίος Σπύρος Χαλβατζής Στόχοι του Έθνους Συνασπισμός Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιδικτατορικός αγώνας αντιπολεμικό κίνημα αντισυναίνεση αντιφασιστική πάλη διάσπαση '89 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός καταλήψεις '90-'91 μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα νεοφιλελευθερισμός συνέδρια ΚΚΕ φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 31,311 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 16 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: