16
Φεβ.
17

ΚΟΑ ΚΚΕ: Οι Ανατολικές Συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944

anat_synoikiesΗ μπροσούρα «Οι Ανατολικές Συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944» εκδόθηκε το 1945 από την 4η Αχτίδα της ΚΟΑ του ΚΚΕ και περιγράφει πώς δόθηκε η μάχη των Δεκεμβριανών σε εκείνη την περιοχή της Αθήνας από τις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Το κείμενο προέρχεται από την επανέκδοση των Ιστορικών Εκδόσεων (1976).

ΟΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1944

Έκδοση της 4η Αχτίδας της ΚΟΑ του ΚΚΕ, Αθήνα 1945

Πώς φτάσαμε στον Δεκέμβρη

Σε μια από τις ιστορικές συνεδριάσεις της Βουλής των Κοινοτήτων το Δεκέμβρη του ’44, ο Τσώρτσιλ απαντώντας στις επιθέσεις των Εργατικών βουλευτών χαρακτήρισε την Αντίσταση του λαού της Αθήνας και του Πειραιά σαν «γκανγκστερικό κίνημα ληστών και τροτσκιστών». Την καραμέλα αυτή που της προσφέρθηκε τότε εξακολουθεί η «ελληνική» αντίδραση να την πιπιλάει μέχρι σήμερα, προσπαθώντας να παρουσιάσει το θαύμα της Δεκεμβριανής Αντίστασης σαν «αντεθνικό κίνημα». Για πρώτη φορά θα μας βρει σύμφωνους, γιατί πραγματικά το Δεκέμβρη γίνηκε ένα τέτοιο αντεθνικό κίνημα. Από ποιους όμως; Από το λαό που υπερασπίζοντας την ανεξαρτησία και την τιμή του άρπαξε τα όπλα ή από εκείνους που προσπαθώντας να διαιωνίσουν τα προνόμια της εκμετάλλευσης και της αποικιακής εξάρτησης από καιρό είχαν καταστρώσει τα σατανικά αντιλαϊκά τους σχέδια;

Αν υπήρχαν μερικές αμφιβολίες γι’ αυτό στα μυαλά των απλοϊκών πριν το Δεκέμβρη, στο χρόνο που πέρασε παραχώρησαν τη θέση τους στην απόλυτη επίγνωση και βεβαιότητα ότι κινηματίες και εχθροί του λαού ήταν η «ελληνική» δοσίλογη πλουτοκρατία και οι άγγλοι Τόρηδες.

Σ’ αυτό βοήθησαν πολύ η δημοσίευση των εκθέσεων του περίφημου ταξίαρχου Έντυ και οι δίκες των Κουίσλιγκς, της Ειδικής και του Μπουραντά. Πάνω απ’ όλα όμως βοήθησε το μεταδεκεμβριανό χάος, το έπαθλο της «νίκης» τους.

Η εξέταση όμως της πολιτικής των Τόρηδων και της προδοτικής συνωμοσίας της ντόπιας αντίδρασης ξεφεύγει από τους σκοπούς αυτού του βιβλίου. Εδώ θα προσπαθήσουμε να δώσουμε τα περιστατικά που αποτέλεσαν την πικρή και αιματηρή

πείρα του λαού των Ανατολικών Συνοικιών, πείρα που τον όπλισε με την πίστη και ενέπνευσε τον απαράμιλλο ηρωισμό που έδειξε στις μέρες της Δεκεμβριανής Αντίστασης.

Το λαό των Συνοικιών μας τον βρήκε η απελευθέρωση κουρελιασμένο, εξαντλημένο, καταματωμένο, αλλά πιο δυνατό και αποφασιστικό παρά ποτέ. Μήνες πριν από την απελευθέρωση της Αθήνας η πάλη του λαού μας και ο ηρωισμός του ΕΛΑΣ είχαν πετύχει το θαύμα να υπάρχουν λεύτερες συνοικίες μέσα σε μια σκλαβωμένη πρωτεύουσα. Τέτοια κατορθώματα χρειάζονται καθημερινούς αγώνες και σκληρές μάχες. (Μα οι Ανατολικές Συνοικίες πάντα στάθηκαν στην πρώτη γραμμή, έτοιμες να παλέψουν, να θυσιαστούν, να χύσουν το αίμα τους για τη Λευτεριά της πατρίδας μας, για να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του). Έτσι οι Ανατολικές Συνοικίες γνώρισαν τη Λευτεριά και τη Λαοκρατία όταν ακόμα Γερμανοί και προδότες κυριαρχούσαν στην Αθήνα. Μα αυτό το πέτυχαν πολεμώντας νύχτα μέρα.

Σαράντα εννιά μάχες έδωσε ο ΕΛΑΣ μας.

Χίλιους νεκρούς είχαν οι καταχτητές και οι Ράλληδες. Οκτακόσια παιδιά του λαού πέσανε στον αγώνα. Έξι χιλιάδες στα γερμανικά κάτεργα κι απ’ αυτούς γύρισαν διακόσιοι. Μα δεν ήταν μόνο αυτό. Και οι Συνοικίες μας πλήρωσαν το φόρο τους στο μαυραγοριτισμό του πλουτοκρατικού Μινώταυρου.

Και να τα αποτελέσματα.

Στους ενήλικες οι φυματικοί και προφυματικοί φτάνουν το 34-40% και απ’ αυτούς 18-20% χωρίς ελπίδα γιατρειάς. Στα παιδιά η στατιστική είναι ανατριχιαστική. Το 75% είναι παιδιά φυματικά, προφυματικά ή αδενοπαθή. Το 15% από αυτά πάσχει από διάφορες άλλες αρρώστιες και μόνο το 10% είναι γερό. Κάτι τέτοιες στατιστικές θα αποτελέσουν το βασικότερο μέρος του κατηγορητηρίου των οικονομικών δοσίλογων όταν μεθαύριο η λαϊκή Δικαιοσύνη τους κάτσει στο σκαμνί.

Έτσι αντίκρισε ο λαός μας τον ήλιο της απελευθέρωσης.

Νικητής μα και σακατεμένος, κουρελιασμένος, καταματωμένος. Για μας τα συνθήματα «Θάνατος στους προδότες», «Ψωμί και Λευτεριά στο Λαό» δεν ήταν απλώς όμορφα λόγια, ήταν οργανική ανάγκη, ήταν συμπεράσματα από την αιματηρή μας πείρα και ήταν, το σπουδαιότερο, το έπαθλο της νίκης.

Όταν οι ατέλειωτες φάλαγγες του λαού μας ξεκινούσαν από τις συνοικίες για να πανηγυρίσουν την Απελευθέρωση, να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη ζωή, να υπερασπίσουν τις λαϊκές ελευθερίες, στην κεφαλή της διαδήλωσης βρίσκονταν οι πεθαμένοι από την πείνα του ’41, οι σκοτωμένοι υπερασπιστές της λευτεριάς μας, εκείνοι που άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στα μπουντρούμια του Παπαγιώργη, της Μέρλιν, της Ελπίδος. Η Λεύτερη, Ανεξάρτητη και Λαοκρατούμενη Ελλάδα ήταν η δικαίωση της θυσίας των νεκρών και της καθημερινής πάλης των ζωντανών.

Μια τέτοια διαδήλωση ξεκίνησε στις 15 του Οχτώβρη από τα αδούλωτα χώματα της Καισαριανής, του Βύρωνα, του Κατσιποδιού για να γιορτάσει την απελευθέρωση της Αθήνας.

Μπροστά στη χαρά της νίκης, μπροστά στο όραμα της Λαϊκής Δημοκρατίας που θα γίνονταν σε λίγο πραγματικότητα, ίσως να ξεχάσαμε για μια στιγμή την πραγματικότητα Δεν αργήσαμε να ξυπνήσουμε, και το ξύπνημα ήταν σκληρό.

Μια βροχή από σφαίρες και χειροβομβίδες, χαρίζοντας τον αιώνιο ύπνο σε εφτά Καισαριανιώτες και δυο Βυρωνιώτες και τραυματίζοντας δεκάδες, μας έκανε να νιώσουμε πως η πανούκλα της προδοσίας μπορούσε να βλάψει ακόμα και πως χρειάζονταν σκληροί αγώνες για να ξεκαθαρίσουμε την πατρίδα μας από το φασιστικό άγος. Οι δολοφόνοι συνεργάτες των Γερμανών είχαν πυροβολήσει ενάντια στον άοπλο λαό από τα ξενοδοχεία της Ομόνοιας. Οι ζητωκραυγές και οι αλαλαγμοί της χαράς ανακατεύτηκαν με τα βογκητά των δολοφονημένων.

Κάτω από τις πολύχρωμες πανηγυρικές αψίδες και τις σημαίες περνούν τα πτώματα των λαϊκών αγωνιστών, ο ζωηρός χαρούμενος ρυθμός της «Λαοκρατίας» ανακατεύεται με το υποβλητικό κρεσέντο του «Πένθιμου Εμβατηρίου».

Την άλλη μέρα σύσσωμος ο λαός των Ανατολικών Συνοικιών κηδεύοντας τα θύματα της πρώτης δολοφονικής πρόκλησης δεν έμοιαζε με τον ξέγνοιαστο λαό της 15ης του Οχτώβρη. Τα πρόσωπα ήταν σοβαρά και τα δόντια σφιγμένα.

Παρ’ όλο που δεν είχανε αρχίσει να πέφτουν τα πρώτα φύλλα του φθινοπώρου, είχαμε μπει από εκείνη τη στιγμή στο ΔΕΚΕΜΒΡΗ.

Οι δολοφόνοι εξακολουθούσαν να κατέχουν τα ξενοδοχεία και ήταν για όλους φανερό πως οι Άγγλοι στρατιώτες που φρουρούσαν τις πόρτες δεν ήταν δεσμοφύλακες αλλά σωματοφύλακες.

Ρωτάμε το χαφιέ Παπαντρέα και τον «ένδοξο» στρατηγό Σκόμπι πόσους από τους δολοφόνους των ξενοδοχείων έπιασαν μέχρι τον Δεκέμβρη; Και ρωτάμε το μεταδεκεμβριανό κράτος, που καταδικάζει τους αγωνιστές για φόνους Γερμανών, πότε θα δικάσει του δολοφόνους των Ελλήνων;

Από τότε ο ορίζοντας σκοτείνιαζε κάδε μέρα περισσότερο.

Είχε γίνει πεποίθηση πως προδότες και δοσίλογοι έχοντας την ανοιχτή υποστήριξη των Εγγλέζων προσπαθούσαν να αφοπλίσουν το λαό και εξοπλίζοντας τα τομάρια της χωροφυλακής, τους τσολιάδες, τους εδεσίτες, χίτες και κάδε λογής φασιστικό κάθαρμα τραβούσαν να εγκαθιδρύσουν μια καινούρια 4η Αυγούστου. Το σχέδιο ήταν καλά καταστρωμένο και περιλάμβανε μια σειρά από βρωμερές προκλήσεις που θα εξωθούσαν το λαό στην ένοπλη αντίσταση για να βρει ο Τσώρτσιλ ευκαιρία να χτυπήσει.

Απόσπασμα από το ημερολόγιο του ελασίτη Κ.Δ.

7 Νοεμβρίου 1944

«…Είναι η μέρα που για πρώτη φορά οι Άγγλοι στρατιώτες προκαλέσανε τον 6ο λόχο του III τάγματος. Ήταν 7 μ. μ. και όλοι οι μαχητές του λόχου βρίσκονταν στη γιορτή που γινόταν στην πλατεία της Ν. Ελβετίας. Ξαφνικά μας ειδοποιούν πως δύο φορτηγά με Άγγλους στρατιώτες σταμάτησαν κοντά στην πλατεία.

Τρέξαμε αμέσως στη διοίκηση του λόχου στην οδό Παλαιών Πατρών Γερμανού.

Δεν προφτάσαμε να ζυγώσουμε και τρεις Άγγλοι μας πρότειναν τα αυτόματα όπως μας τα είχανε πολλές φορές προτείνει οι Γερμανοτσολιάδες. Προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν πως δεν είναι τιμητικό γι’ αυτούς να χτυπάνε τον ΕΛΑΣ που χρόνια πολεμούσε τους καταχτητές. Άδικα όλα. Μας αφοπλίζουν και

μας σπρώχνουν παραπέρα. Η συνοικία όμως ξεσηκώνεται κι ο λαός πλησιάζει απειλητικά. Οι Άγγλοι τα χάνουν, βρίσκουν μια ανόητη δικαιολογία και φεύγουν ντροπιασμένοι…

…Όλα πια άρχισαν να δείχνουν πως προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να βρουν μια δικαιολογία για να μας χτυπήσουν…».

Στις 20 του Νοέμβρη επαναλαμβάνεται η ίδια απόπειρα στην Καισαριανή. Τρία αυτοκίνητα με Εγγλέζους σταματάν κοντά στη διοίκηση του προτύπου τάγματος και προσπαθούν ν’ αφοπλίσουν τον αντάρτη Λουμπάρ, που αντιστέκεται και φωνάζει πως το όπλο το πήρε πολεμώντας τους Γερμανούς και δεν το παραδίνει σε κανένα. Τρέχει ο διοικητής του προτύπου, ταγματάρχης Ορέστης Βακαλάκης, και προσπαθεί να τους εξηγήσει πως η στάση τους απέναντι στο λαό και τον ΕΛΑΣ είναι εχθρική. Οι Άγγλοι όμως είναι αμετάπειστοι.

Αφού εξαντλήθηκε κάθε ειρηνικό μέσο συνεννόησης, οι ελασίτες αποφασίζουν να μιλήσουν στους Εγγλέζους τη γλώσσα που φαίνεται πως καταλαβαίνουν Στήνουν τα πολυβόλα και τους διατάζουν να ξεκουμπιστούν. Οι Άγγλοι παύουν ως δια μαγείας να είναι ανένδοτοι, μαζεύουν τα βρεμένα τους και φεύγουν ενώ ολόκληρος ο λαός της Καισαριανής που είχε συγκεντρωθεί στο μεταξύ τους σφυρίζει και τους γιουχαΐζει.

Τέτοια επεισόδια δεν δείχνουν βέβαια ιδεώδεις συμμαχικές σχέσεις, αλλά αυτό θα έπρεπε να βάλει τους Άγγλους στη σκέψη. Πως ο λαός αυτός που τους έπνιξε στις 12 του Οχτώβρη στα λουλούδια και τους σήκωσε στα χέρια, τους πετάει αργότερα με τις κλωτσιές από τις συνοικίες του; Η απάντηση στο ερώτημα είναι πως ο λαός μας είναι αγγλόφιλος όπως είναι φίλος όλων των ελεύθερων λαών.

Του ζήτησαν όμως να γίνει αγγλόδουλος, κι αυτό ήταν αντίθετο με την εθνική του τιμή και αξιοπρέπεια.

Και οι προκλήσεις δεν έχουν τέλος… Από τα μέσα του Νοέμβρη χίτες, Παπαγιώργηδες και Μπουραντάδες του I τμήματος εγκαθιστούν μπλόκο στο τέρμα Παγκρατίου και στο νοσοκομείο του Συγγρού κάνουν έρευνες, απειλούν και βρίζουν τους δημοκρατικούς πολίτες. Στήνουν δολοφονική ενέδρα στην ηρωίδα ελασίτισσα Ευτυχία Μορίκη που σαπίζει σήμερα στις φυλακές. Από το λόφο του Αράπη πυροβολούν το χτίριο της Διοίκησης του προτύπου τάγματος.

Στις 25 του Νοέμβρη Άγγλοι προσπαθούν ν’ αφοπλίσουν μια διμοιρία του προτύπου τάγματος που πήγαινε στο Καστικοπόδι. Γίνεται σύγκρουση και οι Άγγλοι τρέπονται σε άτακτη φυγή κάτω από τους γιουχαϊσμούς του πλήθους.

Στις 27, 28 και 29 Νοέμβρη η Ορεινή Ταξιαρχία ακροβολίζεται ανάμεσα στην Καισαριανή και τα Κουπόνια για να… κάνει γυμνάσια. Στη διάρκεια των «γυμνασίων» μια σφαίρα βρίσκει τον μικρό Δουρμούση στην κοιλιά και τον τραυματίζει θανάσιμα. Η δολοφονία του Δουρμούση ήταν από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα που διαπράχτηκαν τις παραμονές του Δεκέμβρη, γιατί ο Δουρμούσης δεν ήταν ούτε ελασίτης ούτε καν άντρας. Ήταν δώδεκα χρονών παιδί και την ώρα που δολοφονήθηκε έπαιζε στην αυλή του με τέσσερις φίλους του. Ο δολοφόνος του όμως ήξερε ότι όποιον και να σκοτώσεις στην Καισαριανή «κέρδος» είναι, γιατί όλοι τους είναι «κουκουέδες». Και δε δίστασε να πυροβολήσει ύπουλα ένα παιδάκι.

Την 1η του Δεκέμβρη μπροστά στο αστυνομικό τμήμα Παγκρατίου, Εγγλέζοι προσπαθούν ν’ αφοπλίσουν έναν ελασίτη.

Ο διμοιρίτης του προτύπου, Βασίλης Σαραντόπουλος, προσπαθεί να τους αποτρέψει και δέχεται από πίσω μια ριπή αυτόματου που τον σωριάζει νεκρό.

Οι προκλήσεις ενάντια στο λαό παίρνουν χαρακτήρα ανοιχτής και άνανδρης δολοφονίας.

Η σύγκρουση γίνεται μέρα με τη μέρα αναπόφευχτη. Στις δολοφονικές προκλήσεις των χαφιέδων και των Εγγλέζων προστίθεται η ξετσίπωτη δήλωση του χαφιέ και του Σκόμπι ν’ αφοπλίσουν το λαό και να εξοπλίσουν τα φασιστικά τομάρια.

Ο καθένας πια το νιώθει: «Αφού τώρα που είμαστε οπλισμένοι μας προκαλούν και μας δολοφονούν έτσι ξετσίπωτα, τι θα γίνει όταν παραδώσουμε τα όπλα;»

Αγαναχτισμένος και εξαγριωμένος ο λαός, βλέποντας την κατοχή και το φασισμό να βρυκολακιάζουν, απαντάει σαν ένας άνθρωπος στο προσκλητήριο της Κ.Ε. του ΕΑΜ και στις 3 του Δεκέμβρη πλημμυράει άλλη μια φορά το κέντρο της Αθήνας. Την ώρα που η διαδήλωση των Ανατολικών Συνοικιών περνούσε την οδό Ηρώδου του Αττικού δέχεται ομοβροντίες από τον κήπο και το σπίτι του χαφιέ.

Εκεί σκοτώνοντα οι Σ. Αλεξίου, Μ. Γιανγκτσέ, Π. Παπαδάκης από το Βύρωνα, ο Κ. Τριανταφύλλου από την Καισαριανή, ο Κ. Μαυροματόπουλος απ’ τη Ν. Ελβετία. Την ίδια στιγμή οι δολοφόνοι χτυπάνε την Καλλιθέα μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, και στις ατέλειωτες σελίδες των γνωστών και άγνωστων στρατιωτών της πατρίδας μας περνάνε και τα ονόματα 54 λαϊκών αγωνιστών που πέφτουν εκείνη τη στιγμή δολοφονημένοι από προδότες και συμμάχους. Έξαλλος και ακάλυπτος προχωρεί ο λαός κάτω από τη βροχή του μολυβιού. «Εμπρός παιδιά, είμαστε οι πολλοί, είμαστε περισσότεροι κι από τις σφαίρες τους!». Ποτέ ο λαός μας δεν ήταν τόσο πολύτιμος μα και τόσο Μεγάλος.

Την άλλη μέρα στην κηδεία των θυμάτων δεκάδες κορμιά στρώνουν πάλι τους δρόμους της Αθήνας. Η 3η και 4η του Δεκέμβρη και οι 33 μέρες που ακολούθησαν είναι γεμάτες από εγκλήματα των προδοτών και των σκόμπηδων. Στη φασιστική τους «ανταπόδοση» ο λαός μας απάντησε με το δημοκρατικό, αντιφασιστικό Δεκέμβρη, το μήνα που η κτηνωδία και ο φασισμός πέταξαν κάθε χαλινάρι, μα και που ο λαός ξεπέρασε τον εαυτό του κι έκανε την αυτοθυσία και τον ηρωισμό παλλαϊκό φαινόμενο. Ο παγωμένος Δεκέμβρης είναι ο μήνας που φλόγισε τα στήθια όλου του λαού μας και δημιούργησε μια ατέλειωτη σειρά από ήρωες και ηρωίδες.

Τη Στρατιά της Λαϊκής Δημοκρατίας.

Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα

Από τις 5 του Δεκέμβρη αρχίζει η ένοπλη σύγκρουση.

Αφού κάθε μέσο συνδιαλλαγής απότυχε, αφού κάθε προσπάθεια συνεννόησης ναυάγησε, αφού οι ριπές των αυτόματων γίνηκαν η στερεότυπη απάντηση του χαφιέ και του Σκόμπι σε κάθε λαϊκή διεκδίκηση κι εκδήλωση, ο λαός, υπερασπίζοντας τη ζωή του και τις κατακτήσεις ενός τετράχρονου απελευθερωτικού αγώνα, αποφάσισε να μιλήσει την ίδια γλώσσα. Άρπαξε τα όπλα. Στο εξής οι προδότες και οι Άγγλοι δεν θα κάνανε σκοποβολή απάνω σε άοπλους. Θα δοκίμαζαν τη δύναμη του Λαϊκού Στρατού. Και την αιματηρή αυτή πείρα θα τη θυμούνται σε όλη τους τη ζωή.

Η αγανάχτηση του λαού έχει ξεπεράσει πια κάθε όριο. Καινούριοι λαϊκοί χείμαρροι ετοιμάζονται να πλημμυρίσουν το κέντρο της Αθήνας. Ο ΕΛΑΣ έχει πάρει διαταγή να περιφρουρήσει τη ζωή του λαού εμποδίζοντας τα όργανα του Παπαντρέα να συγκεντρωθούν στο κέντρο της Αθήνας. Μονάδες του II συντάγματος των Ανατολικών Συνοικιών παίρνουν από πολύ πρωί θέσεις γύρω από τα αστυνομικά τμήματα.

Η επιχείρηση αυτή δεν συνάντησε αντίσταση πουθενά τόσο γιατί οι Μπουραντάδες δεν είχαν το σθένος να αντισταθούν και να δώσουν μάχη όσο και γιατί οι δημοκρατικοί αξιωματικοί και αστυφύλακες αρνήθηκαν κατηγορηματικά να χτυπήσουν το λαό. Εξαίρεση αποτέλεσε το τμήμα του Παγκρατίου στο οποίο είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι Μπουραντάδες, που αρνήθηκαν να συμμορφωθούν και στη πρόσκληση του ΕΛΑΣ να παραμείνουν στο τμήμα απάντησαν με πυροβολισμούς. Από την πρώτη στιγμή οι δήμιοι είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν τη γενναιότητα και τη στρατιωτική τέχνη του Λόχου του Παγκρατίου που τους κυκλώνει από παντού. Οι μαχητές ακάλυπτοι πυροβολούν στα παράθυρα, σκαρφαλώνουν στα διπλανά σπίτια και τους στέλνουν βροχή τις χειροβομβίδες Στα γύρω στενά ο κόσμος παρακολουθεί τη μάχη. Δεν είναι όμως απλός θεατής, είναι συμπολεμιστής Εμψυχώνει τους ελασίτες με θερμά λόγια, τους μοιράζει τσιγάρα, τους δίνει νερό. Το θρυλικό χωνί καλεί ακατάπαυστα τους Μπουραντάδες να παραδοθούν. Οι δήμιοι τρυπωμένοι μέσα στο χτίριο ακούν τις ριπές και τις εκρήξεις των χειροβομβίδων να ανακατεύονται με τα τραγούδια και τις ζητωκραυγές του λαού. Ακούν κοριτσίστικες φωνές να μπερδεύονται με τα βροντερά προστάγματα των καπεταναίων. Δεν είναι αυτή η μάχη συνηθισμένη, είναι λαϊκό πανηγύρι. Στις 9:30 δέχονται τη χαριστική βολή. Ένας χείμαρρος από διαδηλωτές περνάει τους δρόμους του Παγκρατίου για να διαδηλώσει στο κέντρο της Αθήνας. Το μουγκρητό του λαού σκεπάζει το θόρυβο της μάχης.

«Απάνω τους παιδιά! Εμπρός ΕλΑΣ για την Ελλάδα… Ότι θέλει ο λαός!».

Και γίνηκε αυτό που ήθελε ο Λαός. Τα γόνατα των δημίων του λυγάνε. Νιώθουν πως ο λαός είναι ανίκητος. Ετοιμάζονται να παραδοθούν. Εκείνη τη στιγμή όμως φτάνουν οι Εγγλέζοι και τους παίρνουν. Η αγανάχτηση του λαού δεν έχει όρια. Βλέπει τους Μπουραντάδες κίτρινους από το μίσος και τον τρόμο να φορτώνονται στα εγγλέζικα αυτοκίνητα. Ξέρει πως θα χρειαστεί να τους νικήσει άλλη μια φορά, και αφήνει την αγανάχτησή του να ξεσπάσει σε γιουχαϊσμούς και κατάρες. Τα αυτοκίνητα ξεκινούν για να ξεφορτώσουν στο 3ο αστυνομικό τμήμα. Εκεί οι «σύμμαχοι» εξοπλίζουν τους δημίους για να τους ξαναρίξουν στη μάχη. Εκεί δολοφονούν τον υπαστυνόμο Χαράλαμπο Κοσκινά γιατί αρνήθηκε να χτυπήσει το λαό. Οι Έλληνες δεν έχουν θέση στις τάξεις των εχθρών της Ελλάδας.

Στο μεταξύ ο λαϊκός χείμαρρος συνεχίζει την πορεία του.

Λίγο πριν από την Ομόνοια, δέχεται επίθεση από το ξενοδοχείο «Μητρόπολη» και τα Κρατικά Λαχεία. Αυτή τη φορά όμως δεν πρόκειται για ασκήσεις σκοποβολής απάνω στους αόπλους. Ο λαός απαντάει αμέσως με τα ίδια μέσα. Οι διαδηλωτές στέκονται ακίνητοι στις θέσεις τους τραγουδώντας, ενώ οι ελασίτες ορμάνε ν’ ανέβουν στα παράθυρα του πρώτου πατώματος. Τι κι αν σφυρίζουν οι σφαίρες, τι κι αν πέφτουνε κορμιά. Αυτή τη φορά ο λογαριασμός δεν πρέπει να μείνει ανεξόφλητος. Καταφθάνει μια διμοιρία του Α’ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ και ενώνεται αμέσως με τους πολιορκητές.

Οι εδεσίτες και τα κάθε λογής καθάρματα εγκαταλείποντας τις οχυρότατες θέσεις τους προσπαθούν να γλιτώσουν πηδώντας στα διπλανά κτίρια. Ο λαϊκός ηρωισμός κάνει ακόμα πιο χτυπητή τη δειλία τους. Τη στιγμή που ο λαός επιχειρεί την τελική έφοδο καταφθάνουν οι «σύμμαχοι». Για μια ακόμα φορά οι κοκκινοσκούφηδες του Σκόμπι γλιτώνουν τα καθάρματα. Στη μάχη της «Μητρόπολης» οι Ανατολικές Συνοικίες πλήρωσαν άλλη μια φορά το φόρο του αίματος σε νεκρούς και τραυματίες. Ανάμεσα στους νεκρούς ο ελασίτης Π. Παπαδάκης και ο Δημήτρης Στογιάννης από τη Χαραυγή που γυρίζοντας από τη μάχη έπεσε στα χέρια των χιτών και εχτελέστηκε στο Θησείο.

Το ίδιο βράδυ οι Εγγλέζοι προσπαθούν να εγκατασταθούν στο Στάδιο που φρουρείται από τον λόχο της Γούβας. Ο επικεφαλής της φρουράς διμοιρίτης Κώστας Ρούσσος ζητάει τον επικεφαλής των Εγγλέζων για να διαμαρτυρηθεί. Την ώρα που γύριζε την πλάτη για να πάει ν’ αναφέρει ό,τι του είπαν οι Εγγλέζοι, μια ριπή αυτομάτου τον σωριάζει νεκρό. Η αναγγελία της αισχρής αυτής δολοφονίας ξεσηκώνει στο ποδάρι τις συνοικίες μας. Μα, τέλος πάντων, υπάρχει ατιμία μπροστά στην οποία να διστάζουν οι Σκόμπηδες;

Όχι, γιατί ο σκοπός ενός πολέμου καθορίζει σ’ ένα μεγάλο βαθμό και τα μέσα που χρησιμοποιεί κανένας. Όποιος πολεμάει για να υποδουλώσει δεν μπορεί παρά να κάνει αισχρότητες και ατιμίες.

Ο ανθρωπισμός και η γενναιότητα είναι γνώρισμα εκείνων που πολεμούν για τη Λευτεριά και την πρόοδο. Να πώς εξηγείται η αντίθεση ανάμεσα στη συμπεριφορά του ΕΛΑΣ και των Σκόμπηδων.

Στις 6 του Δεκέμβρη, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, οι συνοικίες μας παρουσιάζουν όψη πολεμικού στρατοπέδου. Η θύελλα δεν έχει ξεσπάσει ακόμα, αλλά όλα δείχνουν πως πλησιάζει.

Ανάμεσα στις λαϊκές συνοικίες και το δοσίλογο κέντρο έχει ανοίξει ένα βάραθρο που στις 33 μέρες του Δεκέμβρη γέμισε με αίμα. Λαός και στρατός περιμένουν την επίθεση ψύχραιμα και αποφασιστικά. Και δεν αργεί να έρθει. Στις 12.30 τρία τάγματα της Ορεινής Ταξιαρχίας με την προστασία δέκα τανκς «Σέρμαν» και πολλών θωρακισμένων αυτοκινήτων κινούνται προς Ζωγράφου- Κουπόνια-Λόφο Αράπη.

Το μέτωπο αυτό κρατούσαν μικρά τμήματα του 4ου τάγματος του ΕΛΑΣ.

Παρά την τρομαχτική υπεροχή του εχθρού πολεμάνε με λύσσα και ηρωισμό που ξεπερνάει κάθε όριο. Μόλις έπειτα από 6 ώρες μάχη και κατά τις 5 το απόγευμα κατορθώνει ο εχθρός να καταλάβει τις συνοικίες Ζωγράφου και Κουπόνια και να φτάσει στο ρέμα της Καισαριανής.

Εκεί για πρώτη φορά μπαίνουν στη μάχη τα αεροπλάνα που πολυβολούν τις θέσεις του ΕΛΑΣ, ενώ οι Ριμινίτες κάνουν προσπάθειες να εισδύσουν στην Καισαριανή. Σπάνε τα μούτρα τους και το βράδυ σταματάνε κάδε προσπάθεια.

Έτσι δημιουργήθηκε το μέτωπο της Καισαριανής. Από εκείνη τη μέρα η Καισαριανή ζούσε σ’ έναν κατακλυσμό φωτιάς και σίδερου. Από κείνη τη μέρα και επί 25 ακόμα μέρες ο λαός της και ο ΕΛΑΣ κράτησαν, με τα νύχια τους κυριολεκτικά, τις επιθέσεις μιας ολόκληρης ταξιαρχίας εξοπλισμένης μέχρι τα δόντια και ενισχυμένης με χωροφύλακες και ταγματαλήτες.

Το βράδυ της 6ης του Δεκέμβρη δίνεται το σύνθημα της πολεμικής επιφυλακής σε όλους τους λόχους του III τάγματος που σταθμεύει στο Βύρωνα. Στις 3 τα μεσάνυχτα ανακοινώνεται το σχέδιο των επιχειρήσεων στους λοχαγούς και καπεταναίους. Μαζεμένοι γύρω από το γραφείο του ταγματάρχη ακούνε προσεχτικά την ανάλυση του σχεδίου. Στα πρόσωπα όλων ζωγραφίζεται η αποφασιστικότητα Το σχέδιο προβλέπει την κατάληψη του τμήματος Μεταγωγών, του Α’ Σώματος Στρατού και του Β’ αστυνομικού τμήματος. Πρόκειται για ισχυρό συγκρότημα του εχθρού που είναι άριστα οχυρωμένο και επανδρωμένο.

Ξημερώνει… Στις 5.30 ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο συγκεντρώνονται στο σιντριβάνι του Ζαππείου ο 6ος λόχος της Ν. Ελβετίας με επικεφαλής το λοχαγό Νικήτα και ο 3ος της Γούβας με τον αείμνηστο λοχαγό Νάση (Γέρο). Το σύνθημα της επίθεσης θα δινόταν από τη διμοιρία πολυβόλων του 6ου λόχου που είχε εγκατασταθεί στον Αρδηττό. Στις 5.50 δίνεται το σύνθημα και οι δυο λόχοι αρχίζουν να προελαύνουν… Πέρασε μισή ώρα και η μάχη μαίνεται. Το Α’ Σώμα είναι κυκλωμένο από παντού αλλά είναι αδύνατο να πλησιάσει κανείς γιατί είναι καλά οχυρωμένο. Στο μεταξύ το 6ος λόχος πολιορκεί το Β’ αστυνομικό τμήμα που αμύνεται με λύσσα. Ο 1ος λόχος δοκιμάζει να ενισχύσει τον 3ο και τον 6ο αλλά χτυπιέται από τους Εγγλέζους στο Λαϊκό Γυμναστήριο και αναγκάζεται ν’ αποσυρθεί προσωρινά.

Στο μεταξύ αγγλικά τανκς σχηματίζουν κλοιό κατά μήκος της λεωφόρου Αμαλίας και Συγγρού και οι λόχοι που πολιορκούσαν το εχθρικό συγκρότημα αποκόπτονται από τη διοίκηση του συντάγματος που βρισκόταν στο Μετς. Απτόητοι όμως εξακολουθούν τη μάχη. Ο λοχαγός του 6ου λόχου καλεί τηλεφωνικά το τμήμα να παραδοθεί αλλά παίρνει αρνητική απάντηση.

Τότε εξορμάει ο λόχος απ’ όλα τα στενά με τις χειροβομβίδες.

Το πεδίο της μάχης έχει γίνει σωστό ηφαίστειο και οι Μπουραντάδες παραδίνονται.

Αφοπλίζονται σε διάστημα δευτερολέπτων και το χτίριο περνάει στα χέρια του ΕΛΑΣ. Η επιχείρηση αυτή ήταν σωστό στρατιωτικό κατόρθωμα γιατί ο ΕΛΑΣ δεν διέθετε κανένα βαρά όπλο για να ξετρυπώσει τους προδότες. Η ορμή όμως του λαϊκού αγωνιστή γκρεμίζει και τα ισχυρότερα φρούρια. Έτσι έπεσε το Β’ τμήμα στα χέρια του ΕΛΑΣ και μαζί με αυτό και τα εξής λάφυρα: 15 αυτόματα, 10 αραβίδες και 20 πιστόλια. Με λίγα λόγια, οι αμυνόμενοι είχαν τριπλάσια δύναμη πυρός από τους επιτιθέμενους, ήταν άριστα οχυρωμένοι και όμως νικήθηκαν. Ο ΕΛΑΣ είχε έναν νεκρό και 4 τραυματίες και οι προδότες 10 τραυματίες.

Χωρίς να πάρει ανάσα ο ηρωικός 6ος λόχος ξεκινάει τροχάδην για τον επόμενο αντικειμενικό σκοπό, το τμήμα Μεταγωγών.

Στο μεταξύ κατορθώνουν να έρθουν σε βοήθεια ο 1ος και 2ος λόχος και η μάχη ανάβει. Κατά τις 3 το απόγευμα το πεδίο μάχης έχει γίνει σωστή κόλαση. Οι ελασίτες πολεμούν σαν να βρίσκονται σε γυμνάσια, οι χωροφύλακες όμως έχουν πανικοβληθεί Ένας ανθυπομοίραρχος με 15 χωροφύλακες σηκώνουν τα χέρια και παραδίνονται. Μένουν όμως άλλοι ογδόντα. Τη στιγμή που ετοιμάζεται η γενική επίθεση, οι Άγγλοι μάς χτυπάνε άλλη μια φορά πισώπλατα. Αιχμαλωτίζουν τις δυνάμεις που πολιορκούσαν το Α’ Σώμα και προσπαθούν να απομονώσουν ολόκληρο το τάγμα, που μπροστά στον κίνδυνο να εκμηδενιστεί αναγκάζεται να υποχωρήσει στη γραμμή Ιλισσού.

Ενώ ακόμα εξακολουθούσε η μάχη για το τμήμα Μεταγωγών, δύναμη του λόχου του Παγκρατίου με επικεφαλής τον καπετάνιο Κ. προχωρούσε κατά μήκος της οδού Νίκης για να αποκόψει τον ανεφοδιασμό. Κοντά στο ταχυδρομείο ένας Μπουραντάς σκοτώνει πυροβολώντας από πίσω έναν ελασίτη. Εκείνη τη στιγμή πετάγεται από ένα σπίτι ένας γέρος εβδομήντα χρονών, σωστό ερείπιο, αρπάζει το όπλο του σκοτωμένου και πριν μπορέσει κανένας να καταλάβει τι κάνει αρχίζει να πυροβολεί εναντίον των Μπουραντάδων φωνάζοντας:

«Παλιοτόμαρα, τόσο καιρό κάνατε μπλόκα στις συνοικίες. Τώρα οι συνοικίες κάνουν μπλόκο σε σας!».

Ο ηρωικός γέρος κάθησε και πολέμησε στο πλευρό των νεαρών ελασιτών μέχρι τη στιγμή που αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο της κύκλωσης αναγκάστηκαν να αποσυρθούν στον Αρδηττό.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας γίνεται επίθεση για την κατάληψη της Εφορίας Υλικού Πολέμου που την κρατούσαν οι χωροφύλακες. Στη μάχη παίρνουν μέρος 4 διμοιρίες του ΕΛΑΣ. Έπειτα από λίγες ώρες η Εφορία πέφτει. Η υπεροχή του ΕΛΑΣ σε ηθικό και πολεμική τέχνη είναι πια καταφανής.

Αυτό κάνει τους Σκόμπηδες να επέμβουν άλλη μια φορά ενώ ακόμα δεν έχουν εκδηλωθεί επίσημα. Ο ΕΛΑΣ υποχωρεί συναποκομίζοντας όλο το υλικό που βρήκε, με απώλειες 2 τραυματίες.

Από τις 5 το πρωί της ίδιας μέρας έχει αρχίσει μια από τις μεγαλύτερες μάχες του Δεκέμβρη. Η μάχη του τάγματος Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη. Το τάγμα ήταν το ισχυρότερο οχυρό της αντίδρασης. Εκτός από τους 1.300 χωροφύλακες που αποτελούσαν τη φρουρά του και ήταν οπλισμένοι με πολυβόλα, αυτόματα και βαρείς όλμους, είχαν οχυρωθεί και 8 γειτονικά χτίρια. Το σωστό αυτό φρουριακό συγκρότημα φαινόταν απρόσβλητο. Ο ΕΛΑΣ όμως δεν δίστασε να το προσβάλει. Στην επίθεση εκτός από τις άλλες μονάδες των γειτονικών συνοικιών πήραν μέρος και το II και III τάγμα του II συντάγματος των Ανατολικών Συνοικιών. Στις 6 ακριβώς ξέσπασε η θύελλα. Μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από εκρήξεις ο ΕΛΑΣ αρχίζει να εξουδετερώνει συστηματικά τα οχυρωμένα κτίρια. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανένας τη σφοδρότητα της μάχης. Οι χαφιέδες που διαθέτουν τεράστια δύναμη πυρός θερίζουν κυριολεκτικά όλους τους δρόμους. Νομίζει κανένας πως βράζει η γη. Ο ΕΛΑΣ παρά τις μεγάλες απώλειες που έχει από την πρώτη στιγμή πολεμάει με απερίγραπτη γενναιότητα.

Τα καλύτερα παιδιά του λαού ορμάνε ακάλυπτα ενάντια στο μισητό φρούριο του φασισμού, το χαφιεδικό τάγμα του Μακρυγιάννη. Μέχρι τις 10 το πρωί είχαν

ξεκαθαρίσει και τα 8 οχυρωμένα κτίρια και όλες οι δυνάμεις στρέφονται ενάντια στο τάγμα. Οι χαφιέδες έντρομοι ζητάνε βοήθεια από τους σκόμπηδες, που στέλνουν αμέσως τανκς. Αυτή τη φορά βαράνε αμέσως στο ψαχνό αλλά ο ΕΛΑΣ δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Απτόητος συνεχίζει την πολιορκία. Οι λοχαγοί του 2ου και του 6ου Λόχου του II τάγματος σκαρφαλώνουν στα κεραμίδια ενός διπλανού χτιρίου και τινάζουν δέσμες δυναμίτη μέσα στο τάγμα. Στο μεταξύ από τις ηρωικές συνοικίες μας ξεκινάει μια άλλη φάλαγγα, μια φάλαγγα χωρίς ντουφέκια και αυτόματα, φορτωμένοι με τσιγάρα, κονιάκ και γλυκά. Είναι ο Λαός που πάει να βοηθήσει το μαχόμενο Στρατό του. Κορίτσια 12-15 χρονών, γριές και γέροι εβδομηντάρηδες φτάνουν στις πρώτες γραμμές και έρποντας πλησιάζουν τους ακροβολιστές και πολυβολητές για να τους δώσουν το δώρο τους οι ίδιοι. Αυτοχειροτονημένες νοσοκόμες 13 χρονών φτάνουν τη νεκρή ζώνη και μεταφέρουν τους τραυματίες.

Καμιά φορά δεν γυρίζουν πίσω, μένουν νεκρές κρατώντας στην αγκαλιά τους τον τραυματία που πήγαν να γλιτώσουν.Ο ΕΛΑΣ ηλεκτρισμένος εξορμάει σε γενική επίθεση. Το τάγμα έχει πάρει φωτιά και τμήματα του II τάγματος έχουν γκρεμίσει τη Β.Δ. πλευρά της μάντρας. Τη στιγμή που η νίκη έχει στέψει τα όπλα του λαού, μπαίνουν στη μάχη τα εγγλέζικα τανκς και τους γλιτώνουν από τους χάρου τα δόντια.

Στις 4 μ.μ. μπαίνουν στη μάχη και τα αεροπλάνα. Από 50 μέτρα πολυβολούν όλους τους δρόμους και τα χτίρια. Έλπιζαν με αυτό να τσακίσουν το ηθικό του ΕΛΑΣ που δεν διέθετε κανένα μέσο άμυνας, αλλά έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα. Η υπεροχή των μέσων που διαθέτει ο εχθρός ερεθίζει το φιλότιμο των ελασιτών.

Οι κάνες των πολυβόλων ανάβουν, οι χειροβομβίδες πέφτουν βροχή… Από μακριά φτάνει το μουγκρητό μιας άλλης μάχης. Οι Ριμινίτες έχουν εξαπολύσει επίθεση ενάντια στην Καισαριανή.

Από το πρωί αρχίζει η γενική έφοδος ενάντια στο Στάλινγκραντ του Αγώνα. Όπως φαίνεται, οι Ριμινίτες έχουν διαταγή να τη καταλάβουν με κάθε θυσία. Τα κανόνια της ξηράς και των τανκς ξερνάνε φωτιά και ατσάλι πάνω στις παράγκες, τα αεροπλάνα πολυβολούν και βομβαρδίζουν αδιακρίτως. Τα πολυβόλα και οι όλμοι θερίζουν όλους τους δρόμους.

Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι ανθρώπινα όντα μπορούν ν’ αντέξουν σ’ αυτή την κόλαση. Όλη η συνοικία έχει σκεπαστεί με καπνούς και φλόγες. Οι Ριμινίτες πίσω από το προπέτασμα του χάλυβα και της φωτιάς κατορθώνουν να εισχωρήσουν μέσα στη συνοικία, να φτάσουν μέχρι την οδό Βρυούλων και να καταλάβουν το λόφο του Αράπη. Η τελευταία ώρα της αδούλωτης γειτονιάς φαίνεται πως έφτασε…

Οι κάτοικοι των Κουπονιών και του Ζωγράφου παρακολουθούν με αγωνία τη μάχη.

Κανείς δεν πιστεύει πως η Καισαριανή θα μπορούσε να αντέξει τον κατακλυσμό της φωτιάς.

Το βράδυ κοπάζει το μουγκρητό και πέφτει βαριά ησυχία.

«Η Καισαριανή μας έπεσε…» σκέφτονται όλοι τους. Ξάφνου τη σιωπή της νύχτας τη σχίζει μια βουή που έρχεται από μακριά. Όλοι αψηφώντας τους Ριμινίτες πετάγονται στις αυλές και τις εξώπορτες. Από την Καισαριανή φτάνουν κωδωνοκρουσίες, ζητωκραυγές, αντάρτικα τραγούδια. Όλος ο λαός της στους δρόμους βροντοφωνάζει την απόφασή του να συνεχίσει τον αγώνα. Αμίλητοι οι σκλάβοι, με δάκρυα στα μάτια, ρουφάνε το αγέρι της λευτεριάς, τεντώνουνε τα αυτιά να

ακούσουνε τη φωνή της αδούλωτης Καισαριανής, τη στεντόρεια φωνή του λαού της που βγήκε νικητής από τον κατακλυσμό της φωτιάς και του σίδερου. Τα μάτια τρέχουν, οι καρδιές σφίγγονται. Οι σκλάβοι στέλνουν στην Καισαριανή το βουβό τους χαιρετισμό. Κάποιος αρχίζει ν’ απαγγέλλει σιγά:

«Γεια σου, χαρά σου ηρώισσα…»

Ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό του και σταματάει.

Το θαύμα είχε γίνει. Η λογική και οι στρατιωτικοί κανόνες πήγαν περίπατο και αναμετρήθηκαν σε μια γιγαντιαία μάχη ο λαός με τους εχθρούς του. Εκείνο το ιστορικό βράδυ και τις μέρες που το ακολούθησαν κάθε άντρας, γέρος, γριά, παιδάκι ήτανε ελασίτης. Όσοι είχαν ντουφέκι πολέμησαν με εκείνο. Όσοι δεν είχαν πολέμησαν με τα νύχια, με τις πέτρες, με τα τραγούδια. Και να πώς έγινε το θαύμα:

Το βράδυ της πρώτης μέρας της γενικής επίθεσης, ενώ ο εχθρός βρισκόταν ταμπουρωμένος μέσα στη συνοικία περιμένοντας να ξημερώσει για να δώσει τη χαριστική βολή, ο λαός της Καισαριανής συγκεντρώθηκε στην εκκλησιά της Παναγίτσας. Ο καπετάνιος του Προτύπου Τάγματος Τάσσος με απλά λόγια εξέθεσε στο λαό την κατάσταση χωρίς να κρύψει τίποτα. Και η κατάσταση ήταν απελπιστική. Από τα λόγια του ένα συμπέρασμα έβγαινε, πως μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να σώσει την Καισαριανή.

Όταν τελείωσε πήρε το λόγο ο λαός. Δεν είπε πολλά. Μοναχά μια φράση:

«Θα τους διώξουμε ή θα πεθάνουμε όλοι!»

Από κείνη τη στιγμή το θαύμα είχε γίνει. Την άλλη μέρα τα χαράματα άρχισε η επίδεση. Όχι όμως από τους Ριμινίτες. Ένα πλήθος από γυναίκες, γέρους, παιδιά κι ελασίτες ξεκίνησε την έφοδο. Οι διμοιρίες και οι λόχοι προχωρούσαν πλαισιωμένοι από τις οικογένειες των αγωνιστών, τα τραγούδια σκέπαζαν τον κεραυνό της μάχης. Μπροστά οδηγούσε λαό και στρατό στην έφοδο μια ξανθομαλλούσα επονίτισσα 17 χρονών με την αραβίδα στο χέρι, η Τούλα. Και τότε οι σφαίρες, οι όλμοι, οι οβίδες πάψανε να σωριάζουν στο χώμα νεκρούς και τραυματίες. Νεκροί γαζωμένοι από ριπή πολυβόλου, τραυματίες με κομμένα τα ποδάρια και χυμένα τα άντερα προχωρούσαν τραγουδώντας και πολεμώντας.

Μονάχα σαν αναποδογυρίστηκαν οι Ριμινίτες και πανικόβλητοι το έβαλαν στα πόδια, μονάχα σαν κατρακύλησαν από τον Αράπη και άδειασαν και την τελευταία καλύβα της Καισαριανής, τότε σωριάστηκαν οι νεκροί στο χώμα και βόγκηξαν οι τραυματίες…

Έτσι σώθηκε κείνη τη μέρα η Καισαριανή, γιατί έτσι μονάχα μπορούσε να σωθεί…

Οι 23 μέρες που ακολούθησαν είναι γεμάτες από ηρωικά κατορθώματα του λαού και απίστευτες θηριωδίες των Σκόμπηδων και των προδοτών. Η Καισαριανή είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίζει την πίεση ολόκληρης της Ταξιαρχίας, ενώ το πυροβολικό και τα αεροπλάνα τη σωριάζουν κάδε μέρα σε ερείπια.

Στις 10/12 ο ΕΛΑΣ εξορμά προς το νοσοκομείο Συγγρού. Το χτίριο του νοσοκομείου είναι άριστα οχυρωμένο και το υπερασπίζονται 400 Ριμινίτες και χωροφύλακες. Ο 3ος λόχος του 4ου τάγματος Καισαριανής και μικρές ενισχύσεις από το Βύρωνα και τον Υμηττό τρυπώντας τους τοίχους των γύρω σπιτιών πλησιάζουν το χτίριο και αρχίζουν την επίθεση.

Στις 2,5 ώρες καταφέρνουν να καταλάβουν μια πτέρυγα του νοσοκομείου πιάνοντας είκοσι αιχμαλώτους. Την άλλη μέρα έρχονται αγγλικές ενισχύσεις με τανκς και αρκετά αεροπλάνα.

Ο ΕΛΑΣ κινδυνεύοντας να θαφτεί μέσα στα ερείπια αναγκάζεται να εκκενώσει το νοσοκομείο. Την υποχώρηση του λόχου την κάλυψαν… δύο διμοιρίτες που με τις χειροβομβίδες στο χέρι συγκρότησαν τα τανκς. Η σφήνα όμως του Συγγρού διατηρήθηκε μέχρι το τέλος του Δεκέμβρη, ανακουφίζοντας την Καισαριανή που ήταν πολιορκημένη ασφυκτικά.

Στις 12/12 οι Ριμινίτες με αιφνιδιαστική επίδεση παίρνουν τον Αράπη. Τον οχυρώνουν εσπευσμένα με πυροβολικό, όλμους και πολυβολεία. Το ίδιο βράδυ ξεκινάει για να τον ανακαταλάβει μια διμοιρία από ανταρτοεπονίτες. Η νύχτα είναι σκοτεινή και βρέχει με το τουλούμι. Οι ανταρτοεπονίτες έρποντας σκαρφαλώνουν στο λόφο. Το εγχείρημα αυτό είναι σωστή τρέλα, γιατί ο εχθρός είναι καλά οχυρωμένος και υπερτερεί συντριπτικά σε οπλισμό. Αλλά και σε ποια περίπτωση μες στο Δεκέμβρη δε συνέβαινε το ίδιο; Οι ελασίτες πλησιάζουν αθόρυβα τα πολυβολεία και αιφνιδιαστικά πέφτουν πάνω στους Ριμινίτες. Η φρουρά του Αράπη εξοντώνεται μέσα σε πέντε λεπτά και όσοι γλίτωσαν κατρακυλούν στην πλαγιά του αλαφιασμένοι. Τότε αρχίζει το πυροβολικό τους έναν αληθινό καταιγισμό πυρός. Οι αντάρτες όμως λες κι έχουν κολλήσει πάνω στην κορφή. Με τα νύχια γαντζώνουν το μουσκεμένο χώμα ενώ οι οβίδες σκάζουν κομματιάζοντας κάθε μέτρο γης.

Η θέση αυτή ήταν αδύνατον να κρατηθεί κι εγκαταλείφθηκε την άλλη μέρα, αλλά οι Ριμινίτες δεν τόλμησαν να ξανανεβούν. Ο Αράπης γίνηκε «νεκρή ζώνη».

Την άλλη μέρα ο καπετάνιος του τάγματος Καισαριανής Ορέστης, με το διοικητή του 3ου λόχου Βουτυρά και 15 ελασίτες περνάει στις γραμμές του εχθρού και εισχωρεί στα Κουπόνια, όπου είναι στρατοπεδευμένα δυο τάγματα της Ορεινής Ταξιαρχίας. Οι Ριμινίτες αιφνιδιάζονται και τα χάνουν. Βλέποντας όμως πως οι ελασίτες είναι λίγοι τους κυκλώνουν και τότε αρχίζει μια από τις ηρωικότερες συγκρούσεις του Δεκέμβρη.

Ο ελασίτες αρνούνται να παραδοθούν και πολεμάνε λυσσασμένα, θερίζοντας τους προδότες που είναι εκατονταπλάσιοι.

Τα πυρομαχικά όμως σώνονται και όσοι έμειναν ζωντανοί πέφτουν στα χέρια του εχθρού. Και τότε φάνηκε η θηριωδία και η ανανδρία των ψευτοπαλληκαράδων του Γλίξμπουργκ.

Όρμησαν σαν θηρία πάνω στους αιχμαλώτους και τους κομμάτιασαν με τις ξιφολόγχες και τους σουγιάδες. Η ιατροδικαστική έκθεση λέει πως μόνο το πτώμα του καπετάν Ορέστη είχε 50 μαχαιριές στο στήθος και στο κεφάλι. Ντρεπόμαστε πραγματικά γιατί τέτοια χτήνη έχουν ελληνικά ονόματα.

Από τότε μέχρι τις 28 του Δεκέμβρη το μέτωπο της Καισαριανής σταθεροποιήθηκε. Θα ‘ταν λάθος όμως να νομίσει κανείς πως η «σταθεροποίηση» αυτή ήταν απραξία. Καθημερινά η Καισαριανή δεχόταν χιλιάδες οβίδες, όλμους, ρουκέτες και κάθε λογής βλήμα. Τίποτα δεν είχε μείνει ορθό. Καθημερινά τα νοσοκομεία γέμιζαν με ελασίτες και αμάχους. Μπορεί να πει κανείς πως οι μέρες της σταθεροποίησης ήταν οι σκληρότερες, γιατί ο εχθρός λυσσώντας για την αποτυχία του ξεσπούσε πάνω στους αμάχους. Και στο μέτωπο όμως χρειαζόταν καθημερινή λυσσασμένη μάχη και άγρυπνη προσοχή εξαιτίας της συντριπτικής υπεροχής του εχθρού που απειλούσε συνεχώς με διάσπαση.

Μονάχα με τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και την πρωτοβουλία του λαού και του ΕΛΑΣ πραγματοποιήθηκε αυτή η σταθεροποίηση. «Ουδέν νεώτερον» λένε σε τέτοιες περιπτώσεις τα ανακοινωθέντα, αλλά ο λαός μας έδινε καθημερινά καινούρια θύματα. Έγραφε με το αίμα του νέες λαμπρές σελίδες στην ιστορία του Μεγάλου Δεκέμβρη. Δημιουργούσε ήρωες σαν το διμοιρίτη Καμπάνταη, γέρο 55 χρονών, που άρπαξε το ντουφέκι για να πολεμήσει τους εχθρούς του λαού δίπλα στον επονοελασίτη Γιάννη Αυγερινό, 16 χρονών, που επικεφαλής στοιχείου τραυματιοφορέων μάζευε τραυματίες από τη νεκρή ζώνη αψηφώντας τον εχθρό και έπεσε σαν ήρωας στις 9 του Δεκέμβρη.

Σαν τον Μ. Χατζηστέλιο, 50 χρονών, που τραυματίστηκε βαριά θερίζοντας με το πολυβόλο τον εχθρό. Σαν το αητόπουλο, τον αξέχαστο Τσιμινή, 12 χρονών, που σκοτώθηκε την ώρα που μετέφερε πολεμοφόδια. Σαν την 18χρονη ελασίτισσα από την Κοκκινιά που τραυματίστηκε βαριά ενώ μετέφερε φαγητό στους μαχητές της πρώτης γραμμής και σκοτώθηκε μπροστά στα πόδια τους.

Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ηρωικές γυναίκες της Καισαριανής, που με κίνδυνο της ζωής τους πήγαιναν φαγητό στα σπίτια της «νεκρής ζώνης» για να μην πεθάνουν από την πείνα; Την Ντίνα Κουϊμουλή, 16 χρονών, που πήρε έγγραφα από το σταθμό διοίκησης ενός λόχου της Ορεινής και περνώντας τη γραμμή του μετώπου τα παρέδωσε στον ΕΛΑΣ;

Το γερο-Βούγια που τραυματισμένος κουβαλούσε πέτρες για οχυρωματικά; Τις εννιά γυναίκες που το δραματικό βράδυ της 7ης του Δεκέμβρη μετάφεραν τα πυρομαχικά από τον Αη Γιάννη περνώντας μπροστά από τα πολυβόλα του εχθρού; Τη Βαλασία Φωτιάδη που μάζευε κάδε βράδυ τους νεκρούς από την πρώτη γραμμή; Τη μάνα του Γιώργου Μουστάκη που αντικρίζοντας το πτώμα του παιδιού της είπε:

«Πάει για τον Αγώνα. Χαλάλι…»

Θα μπορούσε κανείς να γράψει τόμους ολόκληρους εξιστορώντας τους ηρωισμούς του λαού. Εδώ αναφέρουμε μονάχα μερικά παραδείγματα. Αλλά δα ήταν άδικο να γυρίσουμε αυτή τη λαμπρή σελίδα του έπους της Καισαριανής χωρίς ν’ αναφέρουμε τον καπετάνιο του 3ου λόχου, τον Κουβά, 50 χρονών, που πολέμησε σαν ήρωας και σήμερα σαπίζει στα φασιστικά κάτεργα. Τον Λογοθέτη Μαύρο του Προτύπου, που με λίγα παλικάρια πέρασε τις γραμμές του εχθρού και κατέλαβε τη βίλα Βασιλειάδη. Την ηρωίδα Ευτυχία Μορίκη, τη «Μάνα του ΕΛΑΣ», που όταν σκοτώθηκε ο σκοπευτής και ο προμηθευτής ενός πολυβόλου αντικατέστησε και τους δυο και τσάκισε κυριολεκτικά τους Ριμινίτες, και μόνο όταν δέχτηκε οχτώ τραύματα από όλμο μεταφέρθηκε με το ζόρι στο νοσοκομείο.

Τη σύνδεσμο επονίτισσα Βαγγελίτσα, που σκοτώθηκε την ώρα που μετέφερε διαταγές. Την Τζανετή που χτίζοντας οχυρωματικά στην πρώτη γραμμή τραυματίστηκε βαριά στο λαιμό και προσπαθούσε να κρύψει τον τραυματισμό της για να μην εγκαταλείψει τη μάχη.

Μα τι γινότανε στο ίδιο διάστημα στους άλλους τομείς του μετώπου των Ανατολικών Συνοικιών; Στις 8/12 η μάχη συνεχίστηκε στου Μακρυγιάννη με μεγαλύτερη λύσσα. Το βράδυ της προηγούμενης οι Σκόμπηδες δεν δίστασαν να οχυρώσουν την Ακρόπολη, κι έτσι από εκεί θέρισαν τις θέσεις του ΕΛΑΣ στου Μακρυγιάννη. Από εκεί χτυπούσαν με λύσσα όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Ο Σκόμπι με αυτή την πράξη δεν κηλίδωσε μόνο τη στρατιωτική του τιμή (όση του είχε μείνει) αλλά κηλίδωσε την τιμή της Αγγλίας. Ο Παρθενώνας, το μεγαλύτερο μνημείο ενός αθάνατου πολιτισμού, γίνηκε πυροβολείο απ’ όπου οι αραπάδες δολοφονούσαν τα γυναικόπαιδα των λαϊκών συνοικιών της Αθήνας. Χρειαζόταν απίστευτη φασιστική πόρωση για να διαπράξει κανείς ένα τέτοιο έγκλημα.

Αλλά αν δε διέθετε ο κ. Σκόμπι αυτό το προσόν, δεν θα τον έστελναν οι Τόρηδες στην Αθήνα.

Από το βράδυ της 7ης προς την 8η του Δεκέμβρη είχαν πέσει οι φυλακές των παραπηγμάτων στην οδό Βουλιαγμένης. Οι 100 χωροφύλακες της φρουράς είχαν εξοπλίσει και τους φυλακισμένους προδότες και η μάχη είχε μεγάλη σκληρότητα.

Αφού έπεσαν τα οχυρωμένα φυλάκια η μάχη εξακολούθησε μέσα στα παραπήγματα ακόμα και μέσα στα κρατητήρια.

Το πρωί όμως κάθε αντίσταση είχε πάψει και ο ΕΛΑΣ εγκατέστησε φρουρά. Οι Σκόμπηδες από την Ακρόπολη άρχισαν να χτυπούν τα παραπήγματα και την οδό Βουλιαγμένης με καταιγιστικά πυρά. Οι ελασίτες καλύφθηκαν όπως όπως και περίμεναν να πάψει η μπόρα. Τότε έφτασε μέσα από την κόλαση ένας σύνδεσμος. Δεν ήρθε έρποντας μέσα από τα χωράφια.

Ήρθε καβάλα στο ποδήλατο από την οδό Βουλιαγμένης και ήταν 13 χρονών. «Συναγωνιστές, σύνδεσμος!» φωνάζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Οι ελασίτες καμαρώνουν το αητόπουλο και το ταράζουν στις ερωτήσεις.

«Μη με ρωτάτε άλλα γιατί ο λόχος μου πολεμάει στη πρώτη γραμμή και δε θέλω να χάσω το πανηγύρι!» Κι έφυγε όπως ήρθε. Καβάλα στο ποδήλατο ενώ γύρω του χαλούσε ο κόσμος…

Από τις 10 του Δεκέμβρη το μέτωπο σταθεροποιείται σχεδόν παντού. Η γραμμή αρχίζει από τον Αη Σώστη – Δουργούτι – Μακρυγιάννη – Αρδηττό και από κει συνεχίζει Φορμίωνος – Συγγρού – Καισαριανή.

Στις 16/12 οι Σκόμπηδες κάνουν επίθεση στο Δουργούτι με όλα τα μέσα. Ο ΕΛΑΣ δεν διέθετε παρά λιγοστές αραβίδες και χειροβομβίδες. Παρ’ όλα αυτά κρατάει με ηρωισμό τους Εγγλέζους προξενώντας μεγάλες απώλειες. Σε ένα οδόφραγμα μπροστά στις πολυκατοικίες οι ελασίτες Γ.Τ., Κ.Τ., Σ.Μ. κι ένας επονίτης διαθέτοντας 3 αραβίδες κι ένα αυτόματο πολέμησαν μόνοι τους 3 ολόκληρες ώρες. Οι γυναίκες και τα παιδιά προχωρούσαν μέσα από τη βροχή απ’ τις σφαίρες και τους πήγαιναν νερό και τσιγάρα. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις τους τάιζαν όπως ταΐζουν τα μωρά, γιατί τα χέρια των παλικαριών ήταν απασχολημένα με τις αραβίδες.

Το εργοστάσιο ΕΘΕΛ το υπεράσπιζαν 4 ελασίτες και το κράτησαν ώρες ολόκληρες ενάντια σε εκατονταπλάσιες δυνάμεις.

Μισή μέρα χρειάστηκαν οι Σκόμπηδες για να λυγίσουν την αντίσταση αυτής της χούφτας των ηρώων και να καταλάβουν τις πολυκατοικίες της ΕΘΕΛ. Προσπάθειες όμως να εισδύσουν μέσα στη συνοικία ναυάγησαν οικτρά.

Οι ντενεκεδένιες καλύβες του Δουργουτιού γίνηκαν φρούρια απόρθητα και κάθε απόπειρα των σκόμπηδων πληρωνόταν πανάκριβα.

Σε μια από τις μάχες αυτές σκοτώθηκε σαν ήρωας και ο β’ καπετάνιος του II τάγματος, Μήτσος Στραλάκος από το Κατσιπόδι. Την ίδια μέρα έμεινε στα χέρια του ΕΛΑΣ το πτώμα ενός Άγγλου στρατιώτη και θάφτηκε με όλες τις τιμές.

Στον τομέα του Αρδηττού οι μάχες μαίνονται καθημερινά.

Ο λόχος του Παγκρατίου έχει εγκαταστήσει φυλάκια που καθημερινά δέχονται βροχή από όλμους, οβίδες κι εκρηκτικές σφαίρες. Οι Παγκρατιώτες όμως δεν το κουνάνε από τη θέση τους. Η ευστοχία τους έχει προξενήσει αληθινές συμφορές στις τάξεις των αραπάδων και των Εγγλέζων. Τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα δεν προφταίνουν να πηγαινοέρχονται. Κι όμως ούτε ένας πυροβολισμός δεν ρίχτηκε από τον ΕΛΑΣ εναντίον τους, τη στιγμή που οι Εγγλέζοι εκτελούσαν τους τραυματίες μας και πυρπολούσαν τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα.

Οι μέρες περνάνε και τα φυλάκια του Σταδίου έχουν γίνει πια θρυλικά.

«Όποιος ζυγώσει το φυλάκιο του Κ. πρέπει να κοινωνήσει», έλεγε ο κόσμος.

Στις 17/12 οι αραπάδες παίρνουν αιφνιδιαστικά τον Αρδηττό. Ο Σκόμπι σπεύδει να βγάλει ανακοινωθέν πανηγυρίζοντας την επιτυχία. Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Την άλλη μέρα τα ξημερώματα ορμάει ο ΕΛΑΣ σε αντεπίθεση. Ούτε προπαρασκευή πυροβολικού ούτε τίποτα. Ο Αρδηττός πρέπει να ανακαταληφθεί. Αυτό φτάνει. Οι Εγγλέζοι με τους αραπάδες έχουν ταμπουρωθεί στον οχυρότατο λόφο και διαθέτουν όλα τα όπλα. Κανείς όμως δεν τα λογαριάζει. Οι ελασίτες προχωράνε σαν δαιμονισμένοι.

Στο πρώτο χαράκωμα δυο ελασίτες, ο Κ. Γκίκας (Μαχαίρας) και ο Αργυρής Κ. πιάνουν μόνοι τους 11 αιχμαλώτους οπλισμένους με αυτόματα. Τους αφοπλίζουν και προχωράνε για το επόμενο χαράκωμα. Οι Εγγλέζοι που βρίσκονταν μέσα σ’ αυτό σηκώνουν άσπρη σημαία και δολοφονικά πυροβολούν και τραυματίζουν τον Γκίκα, που κυλιέται μέσα στο χαράκωμα βαριά τραυματισμένος. Εκεί τα χτήνη τον ξεσκίζουν με τις ξιφολόγχες τους. Σε λίγο πέφτουν κι αυτοί αιχμάλωτοι στα χέρια του ΕΛΑΣ κι όμως δεν εκτελούνται επί τόπου, όπως 8α ήταν φυσικό.

Ο ΕΛΑΣ δεν κατέβηκε ποτέ στο δικό τους επίπεδο.

Σε λίγο ο Αρδηττός βρίσκεται στα χέρια του ΕΛΑΣ και το ανακοινωθέν του Σκόμπι πάει χαμένο. Οι Σκόμπηδες υπερτερούσαν συντριπτικά σε αριθμό και οπλισμό. Διέθεταν αεροπλάνα, στόλο, πυροβολικό και άφθονο αυτόματο οπλισμό. Οι δυνάμεις τους ήταν τέλεια οργανωμένες και οι ενισχύσεις έφταναν συνεχώς. Με τι

μέσα τους αντιμετώπισε ο ΕΛΑΣ; Το II Σύνταγμα των Ανατολικών Συνοικιών διέθετε τουφέκια, 80 αυτόματα και 12 πολυβόλα. Με αυτά τα ασήμαντα μέσα, που σε δύναμη πυρός αντιστοιχούσαν σε δυο εχθρικούς λόχους, αντιμετώπισε την Ορεινή Ταξιαρχία με δύναμη 3.000 άντρες, δύο τάγματα αραπάδων, ένα τάγμα Εγγλέζων, περίπου 100 τανκς, μερικές δεκάδες πυροβόλα και ανάλογο αριθμό αεροπλάνων. Και κράτησε 26 ολόκληρες μέρες. Πού οφείλεται αυτό το θαύμα; Οφείλεται στην υποστήριξη και στην αυτοθυσία ολόκληρου του λαού των συνοικιών μας και στην άφθαστη παλικαριά και τέχνη του Λαϊκού Στρατού. Αυτοί οι δύο παράγοντες, που οφείλονται στην απόλυτη επίγνωση που είχαν λαός και στρατός για την αναγκαιότητα και τους σκοπούς του Αγώνα, αποτελούν τη λύση του μυστηρίου. Το Δεκέμβρη ανατράπηκε κάθε στρατηγικός υπολογισμός και κάθε πολεμικός νόμος.

Το Δεκέμβρη θριάμβευσε η ψυχική δύναμη και η αντιφασιστική πίστη ενός ανυπέρβλητου λαού.

Μετά τα Χριστούγεννα η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Η υπεροχή του εχθρού σε μέσα γίνεται συντριπτική ενώ τα πυρομαχικά του ΕΛΑΣ εξαντλούνται Οι Ανατολικές Συνοικίες έχουν μεταβληθεί σε ηφαίστειο.

Η γη χοροπηδάει και κομματιάζεται κάθε μέρα.

Στις 20/12 έσπασε το μέτωπο στη Ν. Σμύρνη και η ανατολική Αθήνα απομονώνεται Δημιουργείται έτσι ένα καινούριο μέτωπο που πρέπει να επανδρωθεί με κάδε θυσία ενώ ο εχθρός εξασκεί τρομαχτική πίεση παντού. Και επανδρώνεται με τα υπολείμματα του τάγματος Ν. Σμύρνης, τμήματα του II τάγματος και από μικρές ομάδες του Κρόνου.

Μέχρι τις 26/12 οι Σκόμπηδες θερίζουν τις συνοικίες Αη Γιάννη – Κατσιπόδι – Φάρο με πυροβολικό και ρουκέτες, αλλά δεν τολμάνε να προχωρήσουν παρ’ όλο που οι δυνάμεις που αντιμετωπίζουν είναι ασήμαντες. Στις 26 του Δεκέμβρη ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο φορτωμένο με Εγγλέζους δοκιμάζει να διασπάσει τις γραμμές του ΕΛΑΣ.

Οι αντάρτες του Κρόνου το καταστρέφουν εξοντώνοντας όλους τους Σκόμπηδες. Τη νύχτα της 26ης προς την 27η οι Εγγλέζοι προσπαθούν να διασπάσουν τις γραμμές μας στο Φάρο. Καταφέρνουν μάλιστα να κυκλώσουν ένα φυλάκιο. Καλούν τους ελασίτες να παραδοθούν αλλά αυτοί ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Πού ακούστηκε να παραδίνεται ο ΕΛΑΣ στους Σκόμπηδες; Οι Σκόμπηδες λυσσασμένοι τους χτυπούν από παντού αλλά οι ελασίτες καταφέρνουν να ξεφύγουν μέσα από τα χέρια τους.

Τα ξημερώματα ένα εγγλέζικο τανκ προσπαθεί να περάσει τη γέφυρα των Καλογήρων, αλλά πυρπολείται από τον αντάρτη Στ. Νικολάου παρ’ όλο που ήταν βαριά τραυματισμένος

Κατά τις 10 π.μ. ο εχθρός παίρνει το λόφο του Αη Γιάννη.

Ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Ξεκινάει ο λόχος του Ν. Κόσμου για να τον ανακαταλάβει. Στη κορφή του λόφου οι Σκόμπηδες έχουν εγκαταστήσει 4 τανκς αλλά ποιος τα λογαριάζει!

Ένας ελασίτης χτυπώντας ένα τανκ με… το αυτόματο γυρίζει και λέει στον αξιωματικό του: «Δεν τρυπάει το ρημάδι καπετάνιε!»

Κι όμως σε λίγη ώρα τα «ρημάδια» και οι Σκόμπηδες κατρακυλούσαν στην πλαγιά και ο λόφος του Αη Γιάννη βρισκόταν ξανά στα χέρια του ΕΛΑΣ.

Την ίδια μέρα γίνηκε ισχυρότατη επίδεση εναντίον της Καισαριανής από τη μεριά των Κουπονιών. Οι Ριμινίτες στην επίθεση χρησιμοποίησαν, εκτός από τα τανκς, αεροπλάνα και καπνογόνα. Έκαναν λυσσασμένες προσπάθειες να διασπάσουν τις γραμμές του ΕΛΑΣ και να εισχωρήσουν στη συνοικία.

Οι υπερασπιστές όμως κράτησαν τις θέσεις τους θαμμένοι κάτω από τα ερείπια που σώριαζαν τα τανκς και τα αεροπλάνα και θέρισαν τις τάξεις του εχθρού.

Έτσι έφτασε η 28η του Δεκέμβρη. Οι Ανατολικές Συνοικίες έχουν μεταβληθεί πια σε σωστό ηφαίστειο. Η γη χοροπηδάει και κομματιάζεται σε κάθε μέτρο. Τα σπίτια σωριάζονται κατά δεκάδες. Η υπεροχή του εχθρού είναι αδύνατον πια να υπολογιστεί. Τα ξημερώματα εξαπολύεται γενική επίθεση προς τη γραμμή Αη Γιάννη – Κατσιπόδι – Δουργούτι – Γούβα. Την επίθεση υποστηρίζουν 80 βαριά τανκς, δεκάδες ρουκετοβόλα και πυροβόλα κάθε διαμετρήματος. Από τις οβίδες, τις βόμβες και τα καπνογόνα οι συνοικίες Αη Γιάννης – Γούβα – Δουργούτι και ο λόφος του Αρδηττού φλέγονται σκευασμένα με ένα αδιαπέραστο σύννεφο καπνού. Οι θέσεις του ΕΛΑΣ δέχονται σωστό καταιγισμό πυρός και οι δυνάμεις του δεύτερου συγκροτήματος αναγκάζονται να πάρουν νέες θέσεις κατά μήκος της οδού Ηλιουπόλεως.

Εκεί ο διμοιρίτης Α. Π. του λόχου Κατσιποδιού παίρνει διαταγή να ανακαταλάβει το λόφο του Αη Γιάννη για να ελαφρώσει η πίεση του εχθρού, που απειλεί να κυκλώσει σοβαρές δυνάμεις. Διαλέγει… δεκαπέντε μαχητές, ανάμεσα στους οποίους και το γιο του, και ξεκινάει αμέσως. Το λόφο τον κατέχουν εκατό Σκόμπηδες που διαθέτουν 6 τανκς, 3 όλμους και άφθονο αυτόματο οπλισμό. Και αρχίζει τότε μια μάχη μοναδική στην ιστορία των πολέμων. Οι δεκαπέντε ελασίτες επιτίθενται και οι εκατό Εγγλέζοι αμύνονται απεγνωσμένα. Αρχίζουν μάλιστα να παραδίνονται ομαδικά. Τα πυρομαχικά όμως του ΕΛΑΣ σώνονται και η διμοιρία αναγκάζεται ν’ αποσυρθεί.

Για να χρησιμοποιήσουμε τη φρασεολογία του Τσόρτσιλ, «ποτέ εις την ιστορίαν τόσοι πολλοί δεν έπαθαν τέτοιο ρεζίλεμα από τόσον ολίγους».

Κατά το μεσημέρι ο ΕΛΑΣ αναγκάζεται να αφήσει τη γραμμή Ηλιουπόλεως, γιατί τα τανκς μη βρίσκοντας κατοικημένες περιοχές έχουν προχωρήσει μέσα στα χωράφια και απειλούν να κυκλώσουν ολόκληρο τα τάγμα. Στη φάση αυτή της μάχης έχουν αποκλεισθεί μέσα στο Δουργούτι – Ν. Κόσμο ο 5ος και 6ος λόχος του II τάγματος καθώς και στο Στάδιο ο λόχος του Παγκρατίου. Η θέση τους είναι κρισιμότατη. Με ηρωική έφοδο κατορθώνουν να διασπάσουν τον κλοιό του εχθρού και να ενωθούν με το κύριο όγκο του τάγματος κοντά στο συνοικισμό του Υ μηττού. Η επιχείρηση αυτή ήταν σωστό θαύμα, που κατορθώθηκε χάρη στην ανδρεία του ΕΛΑΣ. Στη προσπάθεια να σπάσουν τον κλοιό πολεμάνε σαν λιοντάρια ο Γιώργος Μουστάκας, καπετάνιος του II τάγματος βαριά τραυματισμένος, ο X. Κατσίλας από το Κατσιπόδι που γλιτώνει μια διμοιρία περνώντας μπροστά από τα τανκς, κι ο καπετάνιος Παναγιώτης Φ., που περνάει ένα φορτηγό γεμάτο εκρηκτικές ύλες μέσα από το φραγμό πυροβολικού για να μη πέσει στα χέρια του εχθρού.

Έτσι, στις 9.30 το βράδυ δίνεται το σύνθημα της υποχώρησης με κατεύθυνση τον Υμηττό.

Με δάκρυα στα μάτια ΕΛΑΣ και λαός αφήναν τα άγια χώματα της Ανατολικής Αθήνας. Τα χώματα τα ποτισμένα με τόσο αίμα κατ δάκρυα. Οι στρατιωτικές μονάδες υποχωρούν σε πλήρη τάξη, χωρίς ν’ αφήνουν στα χέρια του εχθρού ούτε μια σφαίρα. Η μια μετά την άλλη εκκενώνονται οι συνοικίες μας. Έρχεται και η σειρά της Καισαριανής. Το ένδοξο Στάλινγκραντ του Αγώνα θα πέσει στα χέρια «συμμάχων» και προδοτών. Από τους δρόμους της που γνώρισαν τόσες δόξες, ανάμεσα από τις ερειπωμένες καλύβες περνάει ο στρατός της, ο αθάνατος ΕΛΑΣ. Τα μάτια είναι στεγνά.

Στην Καισαριανή δεν αξίζουν κλάματα. Σιγά σιγά στην αρχή και βροντερά κατόπι ανεβαίνει από τα στόματα το τραγούδι της μάχης και της νίκης:

«Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα».

Καισαριανή, τα παιδιά σου σ’ αποχαιρετούν όπως σου αξίζει.

Η ένδοξη στρατιά των λαϊκών αγωνιστών περνώντας μπροστά από τις μπούκες των πολυβόλων και των πυροβόλων του εχθρού αρχίζει να ανεβαίνει τον Υμηττό μέσα σε πυκνή χιονοθύελλα. Μαχητές με το πολυβόλο στην πλάτη βοηθούν τους γέρους και τις γριές να σκαρφαλώσουν στα κατσάβραχα. Νοσοκόμες και γιατροί μεταφέρουν μέσα από τα χιόνια τους τραυματίες, που σφίγγουν τα δόντια τους για να μη τους ξεφύγει ούτε ένα βογκητό. Αητόπουλα 10-15 χρονών φορτώνονται τις κάσες με τα πυρομαχικά κι αγκομαχάνε μέσα στη χιονοθύελλα. Σε κάδε φωτοβολίδα όλος αυτός ο λαός πέφτει πρηνηδόν πάνω στα χιόνια και στις λάσπες για να μην τον επισημάνει ο εχτρός. Έτσι αδελφωμένοι, σφιχτοδεμένοι λαός και στρατός προχωράνε αφήνοντας πίσω τους τα σπίτια τους, τις αδούλωτες Ανατολικές Συνοικίες της Αθήνας.

Στην Καισαριανή έχουν μείνει μικρά τμήματα για να καλύψουν την υποχώρηση. Παίρνουν τις θέσεις τους, στήνουν τα πολυβόλα και περιμένουν το θάνατο. Την άλλη μέρα στις 6 το πρωί αρχίζει η τελική επίδεση. Όλες οι δυνάμεις της προδοσίας και του Σκόμπι πέφτουν με λύσσα απάνω στην ανταρτομάνα.

Εκατό τανκς, δεκάδες αεροπλάνα, όλμοι και πυροβόλα χτυπάνε τις μικρές δυνάμεις των υπερασπιστών της συνοικίας.

Χιλιάδες Ριμινίτες, χωροφύλακες, αραπάδες και Εγγλέζοι εξορμούν πίσω από αδιαπέραστο προπέτασμα καπνογόνων. Μεραρχία ολόκληρη θα εξοντώνονταν μέσα σε μια ώρα κάτω από το βάρος μιας τόσο τρομαχτικής επίθεσης.

Κι όμως, με μεγάλες απώλειες κατορθώνουν μόνο στις 10 το πρωί να καταλάβουν το λόφο Μαυρομάτη. Στις 2 το μεσημέρι σι Ριμινίτες κατορθώνουν να περάσουν το ρέμα και να καταλάβουν τα πρώτα σπίτια της Καισαριανής. Μόλις αργά το απόγευμα κατορθώνουν να κατανικήσουν την αντίσταση της χούφτας των ηρώων που τους αντιμετωπίζει. Και η Καισαριανή πέφτει όπως ιης αξίζει, μέσα σε μια αποθέωση από φλόγες, καπνούς και εκρήξεις.

Οι τελευταίοι υπερασπιστές της ανταρτομάνας πολεμάνε μέχρι την τελευταία σφαίρα.

Ο αντάρτης Λουμπάρ σκοτώνεται, ο μαχητής Βαγγέλης Κυλισμανής πέφτει ηρωικά υπερασπίζοντας τη γέφυρα του Νοσοκομείου Συγγρού. Ο Νίκος Σταμπούλος πιάνεται αιχμάλωτος αφού εξάντλησε και την τελευταία σφαίρα. Ένας χωροφύλακας τον εκτελεί επί τόπου…

Η τελευταία μάχη της Καισαριανής χάρισε δυο μορφές του Αγώνα. Τον προαιώνιο εχθρό του λαού μας, τον αποχτηνωμένο χωροφύλακα που δολοφονεί ένα λαϊκό αγωνιστή. Και τον επονοελασίτη Νίκο Σταμπούλο, το νέο τύπο του Έλληνα, που δίνει τη ζωή του αφειδώλευτα για την Ελλάδα, τη Λευτεριά, το Λαό. Ορκιζόμαστε να μην ξεχάσουμε ποτέ. Ούτε τον ένα ούτε τον άλλο.

Ο Δεκέμβρης Ανήκει σε όλο το λαό

Η παλλαϊκότητα της δεκεμβριανής αντίστασης είναι κάτι που κανένας τίμιος άνθρωπος δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Ο κ. Καφαντάρης είχε πει χαρακτηριστικά:

«Αν δεν είχαν μαζί τους το λαό, δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν ούτε μισή ώρα». Οι δεσμοί του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ με το λαό είχαν σφυρηλατηθεί στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα και στις 50 μέρες που ακολούθησαν την απελευθέρωση.

Το Δεκέμβρη λαός και στρατός δέθηκαν σε μια αδιάρρηκτη ενότητα. Ο Σκόμπι και ο χαφιές αντιμετώπιζαν παντού και πάντα ολόκληρο το λαό έτοιμο και αποφασιστικό.

Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο βάρος της πολεμικής μηχανής των Εγγλέζων στράφηκε ενάντια στους μαχητές της πρώτης γραμμής αλλά και ενάντια στον άοπλο λαό των λαϊκών συνοικιών. Εκεί βρίσκονταν οι ανεξάντλητες εφεδρείες, οι εμψυχωτές, οι νοσοκόμοι, οι τροφοδότες του ΕΛΑΣ. Κι εκεί γύρισαν τις μπούκες τους τα πυροβόλα της ξηράς και των πολεμικών.

Εκεί έσπειραν τον θάνατο τα ρουκετοβόλα της ΡΑΦ. Ο λαός έπρεπε να εξοντωθεί! ΓΙΑΤΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΥΣΣΩΜΟΣ ΕΣΤΕΚΕ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑ.

Έτσι μονάχα μπορεί να εξηγηθεί η λύσσα ενάντια στους αμάχους, οι δολοφονίες γυναικόπαιδων, οι πολυβολισμοί των νοσοκομείων, ο βομβαρδισμός των λαϊκών συνοικιών.

Ο Σκόμπι είχε διακρίνει σωστά τον εχθρό του, και εχθρός του ήταν ολόκληρος ο λαός.

Η επίθεση ενάντια στους αμάχους εχτός από την ανοιχτή δολοφονία πήρε και τη μορφή του αποκλεισμού. Ο Σκόμπι αυτοχειροτονήθηκε σε αρχηγό της ΕΜ-ΕΛ και καταδίκασε σε θάνατο από την πείνα το λαό της Αθήνας και του Πειραιά.

Από τις πρώτες μέρες του δεκεμβριανού αγώνα οι συνοικίες μας υποχρεώθηκαν ν’ αντιμετωπίσουν το τεράστιο έργο του επισιτισμού 150.000 ανθρώπων. Αποθέματα δεν υπήρχαν σε κανένα σπίτι και οι αποθήκες ήταν ελάχιστες. Κι όμως ο λαός και ο στρατός έπρεπε να ζήσουν για να συνεχίσουν τον Αγώνα. Σ’ αυτόν τον τομέα, τον τομέα της επιβίωσης, κερδήθηκε μια απ’ τις λαμπρότερες νίκες του Δεκέμβρη. Τίποτα δεν έλειψε μέχρι το τέλος από το μαχόμενο λαϊκό στρατό. Ούτε το συσσίτιο ούτε τα τσιγάρα ούτε τα δώρα. Οι τραυματίες έγιναν αληθινό προσκύνημα. Ένας υπέροχος λαός, ο λαός των Ανατολικών Συνοικιών στερούνταν τα πάντα για το στρατό, για τους τραυματίες, για τα παιδιά. Το θαύμα της συντήρησης του στρατού, των τραυματιών και του λαού δεν ήταν κατορθωτό χωρίς το λαϊκό δημοκρατικό θεσμό των Λαϊκών Επιτροπών και χωρίς την αυτοθυσία και την οργάνωση ολόκληρου του λαού.

Οι λαϊκές επιτροπές δουλεύοντας με θαυμαστή πρωτοβουλία και επάρκεια έδειξαν τι μπορεί να κατορθώσει ένας λαός που είναι αφέντης στον τόπο του έστω και κάτω από συνθήκες ολοκληρωτικού αποκλεισμού και απάνθρωπου πολέμου.

Να το έργο μερικών Λαϊκών Επιτροπών:

Η Λ. Ε. Ηλιουπόλεως μοίρασε στους κατοίκους της συνοικίας:

1.500 οκ. δημητριακά, 400 οκ. λάδι, 3.000 οκ. Λαχανικά, 1.000 κούτες τσιγάρα, 700 κουτιά σπίρτα, 1.000 οκ. κρασί προς 50 δρχ. την οκά. Μοίρασε με 60 δρχ. την οκά όλα τα αποθέματα των μπακάλικων και διέθεσε για τα νοσοκομεία 1500 αυγά. Οι αριθμοί αυτοί μιλάνε εύγλωττα αλλά δεν τα λένε όλα. Δεν λένε, π.χ., πως οργανώθηκαν συνεργεία που με δικά τους μέσα περιόδευαν στα χωριά της Αττικής και αγόρασαν το λάδι και τα λαχανικά. Δεν λένε ότι όλα τα τρόφιμα μοιράστηκαν σ’ όλο το λαό χωρίς διάκριση πολιτικών φρονημάτων και χωρίς να σημειωθεί η παραμικρή ανωμαλία.

Δεν μιλάνε για τα ξενύχτια και την πείνα των μελών της λαϊκής επιτροπής.

Στο Κατσιπόδι η Λ. Ε. οργάνωσε συσσίτιο δυο φορές τη βδομάδα για δυο χιλιάδες παιδάκια, συντήρησε εκατοντάδες άπορες οικογένειες, έστειλε ειδικά συνεργεία που περνούσαν από τη γραμμή του μετώπου και με κίνδυνο της ζωής τους μετέφεραν χιλιάδες οκάδες λαχανικά και άλλα τρόφιμα που μοιράστηκαν στο λαό. Βρήκε κατάλυμα και οργάνωσε συσσίτιο για 400 Καισαριανιώτες που κατέφυγαν στο Κατσιπόδι όταν το πυροβολικό και τ’ αεροπλάνα του Σκόμπι ισοπέδωναν την Καισαριανή.

Το Δουργούτι, η συνοικία που η αθλιότητα και η φτώχεια ξεπερνάει κάθε όριο, είχε κι αυτό τη λαϊκή του επιτροπή. Και να το έργο της: Οργάνωσε ένα νοσοκομείο με 15 κρεβάτια, στέγασε 150 πρόσφυγες της Καισαριανής, οργάνωσε καθημερινό συσσίτιο με 300 μερίδες, μοίρασε ψωμί, ψάρια, λαχανικά, 1.500 οκ. κάρβουνο, σπίρτα, τσιγάρα και 15 οκ. σκόνη γάλα για τους άρρωστους. Τα συνεργεία της διέσχιζαν καθημερινά τη γραμμή του πυρός για να μεταφέρουν τρόφιμα στη συνοικία. Την τελευταία φορά πιάστηκαν από τους Εγγλέζους και στάλθηκαν στην Ελ-Ντάμπα.

Στο Παγκράτι η Λ. Ε. οργάνωσε καθημερινό συσσίτιο για 600 άπορους και πρόσφυγες, μοίρασε λαχανικά, γάλα, ψωμί ακόμα και κρέας.

Η μαύρη αγορά είχε εξαφανιστεί από τις συνοικίες μας όλο το Δεκέμβρη, ενώ στο αμαρτωλό Κολωνάκι το λάδι είχε φτάσει μια λίρα την οκά. Ο λαός μας τον ιστορικό αυτό μήνα δεν έδειξε μονάχα την ψυχική δύναμη και την παλικαριά του αλλά και το ηθικό του παράστημα, το υψηλό πολιτιστικό του επίπεδο, την αυτοπειθαρχία του και τις θαυμάσιες οργανωτικές του

ικανότητες. Τη μεγαλύτερη απόδειξη για το τεράστιο έργο του οργανωμένου λαού δείχνει ο παρακάτω απολογισμός του έργου του 6ου κλιμακίου της Παναθηναϊκής Λαϊκής Επιτροπής του κλιμακίου της Ανατολικής Αθήνας.

Το κλιμάκιο μοίρασε εν όλω μέσα στο Δεκέμβρη: 2.900.000 μερίδες ψωμί από 50 δράμια η κάδε μερίδα, 31.000 κουτιά γάλα, 250 οκ. γάλα σκόνη,, 11.500 οκ. μακαρόνια που επιτάχτηκαν στις αποθήκες του Δ.Ε.Σ. (εργοστάσια ΕΒΕΣΚ), 6.000 μερίδες μπακαλιάρο, 17.200 μερίδες κρέας που αγοράστηκε από κτηνοτρόφους της Αττικής, 500 οκ. σταφίδα, οκ. όσπρια (από επιτάξεις και ενίσχυση της Π.Λ.Ε.). Ζάχαρη 600 οκ. (μοιράστηκε στους αρρώστους, στον ΕΛΑΣ και στα νοσοκομεία), σαπούνι 350 οκ. (από επίταξη).

Σπίρτα 148.000 κουτιά (επίταξη μονοπωλ. Παγκρατιού). Πετρέλαιο 100 δοχεία (επίταξη μονοπωλ. Ν. Κόσμου). Λάδι 1.500 οκ. ξύλα 190.000 οκ. κάρβουνα 12.000 αλάτι 2,1/2 τόνοι (επίταξη μονοπωλ. Παγκρατίου). Τσιγάρα 10.000 κούτες, κονιάκ 150 οκ. (επίταξη), λαχανικά οκ. (από κήπου Κολωνού – Σφαγείων), σούπες 6.500 κουτιά (από εράνους).

Φάρμακα που διατέθηκαν στα νοσοκομεία: 2.500 πάκα γάζες, 4.000 ασπιρίνες, 3.000 επίδεσμοι, 8 κιλά βάμμα ιωδίου και ένας μεγάλος αριθμός από σπεσιαλιτέ και ενέσεις.

Ο απολογισμός αυτός είναι ένα ράπισμα για τη μεταδεκεμβριανή δικαιοσύνη, που γεμίζει τα κάτεργα από αγωνιστές που κατηγορούνται για λεηλασίες. Να λοιπόν τι έγιναν τα «λεηλατηθέντα». Διατέθηκαν για να ζήσει ο λαός που αυτοί είχαν καταδικάσει σε θάνατο.

Αλλά η δράση του κλιμακίου δε σταματάει εδώ. Από την πρώτη μέρα της σύγκρουσης υποχρεώθηκε ν’ αντιμετωπίσει το πρόβλημα της εκκένωσης της Καισαριανής από τον άμαχο πληθυσμό. Το ηράκλειο αυτό έργο μονάχα ένα λαϊκό όργανο μπορούσε να το λύσει, και το έλυσε. Χάρη στις προσπάθειες του κλιμακίου και την υπέροχη αλληλεγγύη που έδειξε ο λαός των άλλων συνοικιών, 13.182 Καισαριανιώτες και 500 πρόσφυγες από άλλες συνοικίες βρήκαν στέγη και τροφή.

Το Παγκράτι φιλοξένησε 4.500, ο Βύρωνας 6.500, η Γούβα 800, η Ηλιούπολη 137, το Κατσιπόδι 114, η Ν. Ελβετία 327, ο Κοπανάς 448, ο Υμηττός 728, ο Ν. Κόσμος 128. Ακόμα και για τη μισθοδοσία των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων φρόντισε το κλιμάκιο. Στις 20/12 καταβλήθηκαν 1.000 δρχ. σε 316 υπαλλήλους. Στις 26/12 ξανάδωσε από χίλιες δρχ. σε 198 (τόσοι παρουσιάστηκαν). Από τους μισθοδοτούμενους 150 ήταν αστυφύλακες που δεν έμειναν ούτε μια μέρα χωρίς συσσίτιο και ψωμί.

Αυτό ήταν το μεγάλο έργο των λαϊκών επιτροπών. Ο ΕΛΑΣ πολεμούσε τον κ. Σκόμπι, τον αρχιστράτηγο, και οι λαϊκές επιτροπές τον κ. Σκόμπι τον αρχηγό της ΕΜ – ΕΛ και στρατηγό της πείνας. Το δεύτερο αυτό μέτωπο δεν υστερούσε σε σημασία και θα ήταν αδύνατον να γράψει κανείς για τον Δεκέμβρη χωρίς να αναφέρει τις λαϊκές επιτροπές. Από την πρώτη μέρα της σύγκρουσης δημιουργήθηκε ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα. Το πρόβλημα της περίθαλψης τραυματιών και αρρώστων. Ο απάνθρωπος βομβαρδισμός των αμάχων έκανε το πρόβλημα αυτό ακόμα οξύτερο. Οι Ανατολικές Συνοικίες δεν διέθεταν κανένα νοσοκομείο εχτός από το Πολυιατρείο του Βύρωνα. Ο λαός, όμως, δεν θα άφηνε ποτέ τους τραυματίες να πεθάνουν στο δρόμο. Τα νοσοκομεία έπρεπε να γίνουν και έγιναν μέσα σε λίγες ώρες. Η δημιουργία τους είναι ένα έπος της λαϊκής αυτοθυσίας, αλληλεγγύης και πρωτοβουλίας. Να πώς γίνηκαν τα νοσοκομεία στον Υμηττό, όπως μας το διηγείται η γραμματέας της Εθνικής Αλληλεγγύης.

«Στη συνοικία μας φτιάξαμε 3 νοσοκομεία μέσα σε μια μέρα. Όλο το υλικό που χρειάστηκε το πρόσφερε ο κόσμος δίνοντας και τις προίκες των κοριτσιών του. Έξω από τα γραφεία της Κ. Ο.Β. κάνανε ουρές φορτωμένοι με κρεβάτια, σκεπάσματα και έπιπλα. Εγκαταστήσαμε 18 κρεβάτια στα γραφεία της Κ.Ο.Β. και 20 στο αστυνομικό τμήμα.

Εκτός απ’ αυτά δημιουργήσαμε ένα παράρτημα στη Χαραυγή με 7 κρεβάτια, κι ένα στην Ηλιούπολη. Αμέσως μετά ανοίξαμε έρανο και ο κόσμος δεν μας αρνήθηκε τίποτα. Μαζέψαμε σε λίγες ώρες 100 οκ. μακαρόνια, 50 οκ. αλεύρι, πορτοκάλια, κονσέρβες. Καθημερινά οι γυναίκες της συνοικίας μας φέρνανε κότες και κουνέλια. Πολλοί έδωκαν τα μοναδικά κρεβάτια τους και τα σκεπάσματά τους και κοιμόντουσαν με τα ρούχα στο πάτωμα».

Μ’ αυτόν τον τρόπο έγιναν στις Α. Συνοικίες 62 νοσοκομεία με 1.300 κρεβάτια. Ανάμεσα σ’ αυτά και το νοσοκομείο «Ηλέχτρα» που στεγάστηκε στο κτίριο Παπαστράτου στον Υμηττό. Τα πρώτα 150 κρεβάτια γέμισαν σε 3 μέρες. Έτσι, η διοίκηση του νοσοκομείου αναγκάστηκε να φέρνει ολοένα και περισσότερα για να προφτάσει τον αφηνιασμένο ρυθμό των δημίων του λαού. Στα τέλη του Δεκέμβρη η «Ηλέχτρα» είχε 300 κρεβάτια, και εχτός απ’ αυτά άλλα 100 στο αναρρωτήριο. Είναι απερίγραπτη η αυτοθυσία του λαού, που στερούνταν τα πάντα για να περιθάλψει τους τραυματίες. Εκατοντάδες και χιλιάδες προσφέρονταν καθημερινά για νοσοκόμοι, τραυματιοφορείς και καθαριστές, και η διεύθυνση αναγκαζόταν να τους διώχνει γιατί ήταν πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι χρειάζονταν.

Η αυτοθυσία των γιατρών και του προσωπικού ήταν ανώτερη κάδε περιγραφής. Νηστικοί, σακατεμένοι απ’ την κούραση και άυπνοι παράστεκαν στα κρεβάτια των πληγωμένων.

Όπως σ’ όλες τις εκδηλώσεις της ομαδικής και ατομικής ζωής, έτσι και στην περίθαλψη και τη φροντίδα των θυμάτων ο Δεκέμβρης έβαλε τη σφραγίδα της ανωτερότητας, της παλικαριάς, της αυταπάρνησης. Στην «Ηλέχτρα» νοσηλεύτηκαν συνολικά 486 τραυματίες και άρρωστοι. Απ’ αυτούς 362 μαχητές, 47 βοηθητικών υπηρεσιών και 77 πολίτες. Μέσα σ’ αυτούς 438 ήταν άντρες και 48 ήταν γυναίκες. Από τις γυναίκες οι 18 ήσαν ελασίτισσες.

Ούτε ένας δεν πέθανε από μόλυνση, παρ’ όλο που τα μέσα ήταν τελείως ανεπαρκή. Ένας γιατρός έλεγε γελώντας πως «η αγάπη και η φλόγα του λαού σκοτώνουν ακόμα και τα μικρόβια».

Φροντίζοντας όμως τους τραυματίες του ο λαός ούτε για μια στιγμή δεν ξεχνούσε τις ανάγκες του μετώπου. Τα τανκς απειλούν συνεχώς να διασπάσουν τις γραμμές του ΕΛΑΣ. Αντιαρματικά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως λιθάρια και μπουκάλες για εμπρηστικές βόμβες. Χιλιάδες πεινασμένου λαού έβγαλαν τα νύχια τους στήνοντας οδοφράγματα. Από τον Υμηττό μονάχα κινητοποιήθηκαν διακόσιοι σ’ ένα βράδυ για να φτιάξουν οδοφράγματα. Και δούλεψαν μέχρι τα ξημερώματα. Πολλές φορές το χωνί έριχνε το σύνθημα για τα οδοφράγματα την ώρα της διανομής των τροφίμων. Η ουρά διαλυότανε αμέσως και όλοι τρέχανε να φράξουν το δρόμο στο Σκόμπι. Πόσοι απ’ αυτό το πλήθος δε βρήκανε το θάνατο την ώρα που δουλεύανε στο οδόφραγμα! Γριές εβδομήντα χρονών που είχαν το ένα πόδι μέσα στον τάφο σαν τη Κατίνα Μαρμαρέλη, και παιδάκια που άλλαζαν τα δόντια τους σήκωναν πελώρια αγκωνάρια κι ας ήταν θεονήστικοι. Πού έβρισκαν αυτή τη δύναμη; Στο δίκιο του Αγώνα τους, στο μίσος ενάντια στο φασισμό!

Ο λαός ήταν ανεξάντλητη εφεδρεία του μαχόμενου στρατού.

Καθημερινά είχε απώλειες ο ΕΛΑΣ αλλά τα ντουφέκια ποτέ δεν σταμάτησαν να κελαηδούν. Πίσω από κάθε μαχητή παραμόνευε κι ένας άμαχος για να πάρει τη θέση του. Το σύνταγμα των Ανατολικών Συνοικιών, που είχε τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη 1.300 μαχητές, είχε απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες οκτακόσιους! Και την τελευταία μέρα του Δεκέμβρη βρέθηκε με δύναμη 1.800! Εκείνο που δημιουργούσε έναν τεχνητό διαχωρισμό ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και το λαό ήταν η έλλειψη όπλων. Αν υπήρχαν όσα όπλα ζητούσε ο λαός, τότε το II σύνταγμα θα μεταβαλλόταν σε στρατιά!

Το χωνί… Όταν πολεμάει ένας ολόκληρος λαός δεν υπάρχει άλλο μέσο διαβιβάσεων. Αυτό είναι η φωνή της ηγεσίας, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ. Μια μέρα το χωνί ζήτησε από τον κόσμο μπουκάλες για αντιαρματικές βόμβες. Μονάχα στον Υμηττό συγκεντρώθηκαν σε μισή ώρα 300 μπουκάλες. Το χωνί διαφώτιζε κι ενημέρωνε το λαό, το χωνί καλούσε τους προδότες να παραδοθούν. Όταν το χωνί έλεγε τις πολεμικές ειδήσεις της ημέρας, στην πλατεία κάθε συνοικίας μαζευόταν χιλιάδες κόσμου. Τα αεροπλάνα τριγύριζαν απειλητικά γιατί κυνηγούσαν κάτι τέτοιες ευκαιρίες, αλλά ποιος τα λογάριαζε.

Ο καθημερινός «Ριζοσπάστης», που τυπωνόταν σε 10.000 φύλλα στα τυπογραφεία της Αχτίδας, γινότανε ανάρπαστος. Όταν απομονώθηκαν οι Α. Συνοικίες η ύλη δινόταν από τη σύνταξη του «Ριζοσπάστη» με το μυστικό πολεμικό τηλέφωνο του ΕΛΑΣ τα μεσάνυχτα. Δεκάδες εθελοντές τυπογράφοι, χαρτοθέτες και εργάτες δούλευαν εθελοντικά και ξενυχτούσαν για να τυπώσουν την αγαπημένη εφημερίδα του λαού. Ο «Ριζοσπάστης» μαζί με χιλιάδες προκηρύξεις και άλλα έντυπα έφταναν καθημερινά στην πρώτη γραμμή. Πόσες φορές δεν κοκκίνισε από το αίμα του λαϊκού αγωνιστή! Τίποτα κρυφό απ’ το Λαό! Αυτό είναι το σύνθημα της Λαϊκής Διαφώτισης.

Ούτε ψευτιές ούτε υπερβολές. Ο λαός ξέρει καλά τους σκοπούς και την πορεία του Αγώνα του. Και τον συνεχίζει απτόητος, αποφασιστικός, ενωμένος, ανυπέρβλητος.

Δολοφόνοι και εγκληματίες

Η αντίσταση του Δεκέμβρη δε φανέρωσε μονάχα το μεγαλείο και τον ηρωισμό της λαϊκής ψυχής αλλά ξεσκέπασε όλη τη χτηνωδία και την αιμοβοριά του φασισμού.

Οι αγριότητες που διέπραξαν οι Εγγλέζοι και οι σύμμαχοί τους Μπουραντάδες, τσολιάδες, Ριμινίτες, εδεσίτες, χίτες και όλο το κατακάθι της προδοσίας σε βάρος των ελασιτών και του άμαχου λαού ξεπερνούν κάθε όριο. Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε τη σύγκριση ανάμεσα στη συμπεριφορά των Άγγλων και των Γερμανών, γιατί και στις δυο περιπτώσεις ο λαός μας αντιμετώπισε καταχτητή. Ντρεπόμαστε ειλικρινά γιατί από τη σύγκριση αυτή βγαίνουν ζημιωμένοι οι Άγγλοι. Αμφιβάλλουμε αν οι σύμμαχοί μας έδειξαν τόση αγριότητα ενάντια στους γερμανούς αιχμαλώτους όση έδειξαν ενάντια στους ελασίτες. Αμφιβάλουμε αν βομβάρδισαν με τόση μανία το Βερολίνο με όση χτύπησαν την Καισαριανή και το Περιστέρι.

Από τη πρώτη μέρα της σύγκρουσης φάνηκε πως οι Σκόμπηδες δεν πολεμούσαν μονάχα ενάντια στον ΕΛΑΣ αλλά ενάντια σ’ ολόκληρο λαό. Σ’ όλη τη διάρκεια του Δεκέμβρη δε γίνηκε καμία διάκριση ανάμεσα σε στρατό και σε αμάχους.

Αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη πως η αντίσταση δεν ήταν «γκανγκστερικό κίνημα» αλλά παλλαϊκή αντίσταση. Γι’ αυτό κι από την πρώτη μέρα της σύγκρουσης οι μπούκες των πυροβόλων της ξηράς, των τανκς και των πλοίων, γι’ αυτό και οι μπόμπες και οι ρουκέτες των αεροπλάνων χτυπούσαν αποκλειστικά τις λαϊκές συνοικίες γκρεμίζοντας σπίτια και σκοτώνοντας γριές, γέρους και παιδιά. Μοναχά ο πρώτος βομβαρδισμός της Καισαριανής στις 6/12 στοίχισε 240 νεκρούς και τραυματίες. Τα σπίτια που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή δεν έχουν πάθει ούτε το 1/10 από τις ζημιές που έπαθαν εκείνα που βρίσκονταν στα μετόπισθεν. Τα 75% από τα θύματα της Δεκεμβριανής Αντίστασης είναι άμαχοι.

Ας πάρουμε μια συνοικία που δεν χτυπήθηκε με τη λύσσα που χτυπήθηκαν οι άλλες, το Παγκράτι. Τα 90% των καταστροφών έγιναν στις περιοχές Βαρνάβα – Βρυσούλα – Πλαστήρα, που απείχαν πάνω από 700 μέτρα από τη γραμμή του μετώπου. Από το σύνολο των καταστροφών μόνο ένα 8% οφείλεται στον ΕΛΑΣ και αυτές σε σημεία απ’ όπου δα περνούσαν οι Σκόμπηδες και ήταν απαραίτητη η κατασκευή οδοφραγμάτων.

Ούτε μια ανατίναξη δεν έγινε από τον ΕΛΑΣ που να μην ήταν ζωτικά απαραίτητη για την άμυνα του μετώπου.

Να οι καταστροφές που προξένησαν τα άδοξα κανόνια και ρουκετοβόλα του Σκόμπι:

Βαριές ζημιές Ολικές καταστροφές Νεκροί άμαχοι Τραυματίες
Καισαριανή 413 48 10 580
Βύρωνας 94 15 20 50
Παγκράτι 28 8 15 50
Γούβα-Μετς 45 10 20 65
Αη Γιάννης 28 9 18 70
Νέος Κόσμος 20 6 15 40
Δουργούτι 32 12 8 30
Ζωγράφου-Κουπόνια 17 4 5 11
Κατσιπόδι 20 8 16 32
Νέα Ελβετία 12 3 8 19
Υμηττός 8 2 5 10
Σύνολο 715 125 440 957

Αυτός είναι ο θλιβερός απολογισμός ενός βάρβαρου πολέμου.

Θα έμενε όμως ατελείωτος αν δεν αναφέραμε και την απερίγραπτη αγριότητα που δείχτηκε ενάντια στους ελασίτες αιχμαλώτους και τους αμάχους. Στο κεφάλαιο αυτό οι «σύμμαχοι» συναγωνίστηκαν με επιτυχία τους αποκτηνωμένους ταγματασφαλίτες, Ριμινίτες, χωροφύλακες. Εμείς τουλάχιστον δεν μπορούμε να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στον ελεύθερο σκοπευτή που δολοφονούσε ύπουλα γυναικόπαιδα που περίμεναν στην ουρά να πάρουν μια χούφτα μπιζέλια και στο «σύμμαχο» αεροπόρο ή οδηγό τανκ που πυροβολούσε γυναικούλες και παιδιά της Καισαριανής, του Βύρωνα, του Αη Γιάννη. Κι οι δυο τους είναι κοινοί εγκληματίες. Και οι δυο τους αξίζουν εξ’ ίσου τον τίτλο του φασίστα δήμιου. Τα νοσοκομεία μας γέμιζαν από κομματιασμένες γριές και ακρωτηριασμένα παιδάκια. Ποτέ το διεθνές δίκαιο δεν κουρελιάστηκε τόσο πολύ όσο το Δεκέμβρη. Για τους σκόμπηδες και τους λακέδες τους δεν υπήρχε τίποτα το ιερό. Οι πολυβολισμοί των νοσοκομείων, των τραυματιοφορέων ακόμη και των κηδειών ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Και η πιο ολιγάνθρωπη συγκέντρωση σ’ έναν δρόμο ήταν κίνδυνος θάνατος. Οι αιχμάλωτοι τεμαχίζονταν κυριολεκτικά από τους Εγγλέζους, τους χωροφύλακες και τους Ριμινίτες. Θα χρειαζόταν τόμοι ολόκληροι για ν’ απαριθμήσει κανείς ένα προς ένα τα εγκλήματά τους. Εδώ θ’ αναφέρουμε μερικά επεισόδια μονάχα από το ατελείωτο ημερολόγιο της φρίκης και του εγκλήματος.

Στις 4/12 ο καπετάνιος του 6ου λόχου Κατσιποδιού πρώην υπενωμοτάρχης της χωροφυλακής, Σπύρος Καρτζής τραυματίστηκε σοβαρά από ελεύθερο σκοπευτή. Ο συναγωνιστής του Παναγιώτης Β. με κίνδυνο της ζωής του τον μεταφέρει στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών δίπλα στο Μηχανοκίνητο Τμήμα Αστυνομίας Πόλεων. Εκεί του έγινε αμέσως μετάγγιση αίματος και επέμβαση, και οι γιατροί αποφάνθηκαν πως θα ζήσει.

Τη στιγμή που ο σ. Παναγιώτης ετοιμαζόταν να φύγει εισβάλλουν στο νοσοκομείο Μπουραντάδες και με τ’ αυτόματα στα χέρια άρχισαν να παίρνουν τους τραυματίες αιμόφυρτους και να τους οδηγούν έξω. Ο σ. Παναγιώτης για να γλυτώσει κατεβαίνει στο υπόγειο κι εκεί βρέθηκε μπροστά σ’ ένα αποτρόπαιο θέαμα. Σωριασμένα το ένα πάνω στο άλλο κοίτονταν 14 πτώματα που έφεραν όλα τραύματα στο πίσω μέρος του κρανίου. Είχαν εκτελεστεί από τους Μπουραντάδες! Με χίλια βάσανα κατάφερε να τους ξεφύγει χάρη στη βοήθεια του προσωπικού του σταθμού. Ο Σπύρος Καρτζής εκτελέστηκε την ίδια μέρα από τα χτήνη του μηχανοκίνητου.

Στις 20/12 αιχμαλωτίζεται ο θρυλικός λοχαγός του 4ου λόχου του Προτύπου Τάγματος Ορέστης, μαζί με 15 μαχητές στο άλσος των Κουπονιών. Οι Ριμινίτες τους κατακομμάτιασαν με σουγιάδες και ξιφολόγχες.

Στις 19/12 χωροφύλακες εξετέλεσαν στο σπίτι της οδού Σεβαστείας 24 (Κουπόνια), αφού τους βασάνισαν απάνθρωπα, τρεις τραυματίες του ΕΛΑΣ. Την ίδια μέρα εκτελέστηκαν ένας τραυματιοφορέας και άλλος ένας τραυματίας ελασίτης στη διασταύρωση Σεβαστείας – Ιλυσσίων.

Στο σπίτι της οδού Ιλυσσίων 11 β εκτελέστηκαν από τους κτηνανθρώπους της χωροφυλακής άλλοι 4 τραυματίες. Οι κάτοικοι των γειτονικών σπιτιών υποχρεώθηκαν να τους θάψουν μαζί με άλλα 20 πτώματα εκτελεσθέντων στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου.

Στο άλσος των Κουπονιών εκτελέστηκαν άλλοι 5 αιχμάλωτοι και θάφτηκαν εκεί. Το Γενάρη τους ξέθαψαν και τους μετέφεραν σε άγνωστη κατεύθυνση. Στην ίδια συνοικία ένας ενωμοτάρχης της χωροφυλακής δολοφόνησε τον Δ. Ιωαννίδη (Παμφηλίας 9), επειδή βρέθηκε πάνω του μια προκήρυξη με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου.

Στις 17/12 στη μάχη του Αρδητού οι Σκόμπηδες σήκωσαν λευκή σημαία και ύπουλα τραυμάτισαν τον ελασίτη Γκίκα. Τον κατακρεούργησαν έπειτα με τους σουγιάδες.

Στις 25/12 μια ομάδα αντάρτες απομονώθηκε και αιχμαλωτίστηκε στο εργοστάσιο Φιξ. Οι Εγγλέζοι τους έβγαλαν τα μάτια με τις ξιφολόγχες και έπειτα τους έσφαξαν σαν τα τραγιά. Ενός ελασίτη που παρακολουθούσε κρυμμένος τη φριχτή αυτή σκηνή άσπρισαν τα μαλλιά μέσα σε λίγα λεπτά.

Στις 29/12 στην τελευταία μάχη της Καισαριανής πιάστηκε αιχμάλωτος ο ανθ/γός του αντάρτικου Λάζαρος Κεφαλίδης. Οι χωροφύλακες τον εκτέλεσαν την ίδια μέρα στην οδό Κριεζώτου.

Από τους αιχμαλώτους που πιάστηκαν στην τελευταία μάχη της Καισαριανής δεν έμεινε κανένας ζωντανός. Οι Ρητινίτες κι οι χωροφύλακες διηγόντουσαν με αφάνταστη κτηνωδία στους κατοίκους των Κουπονιών πως τους ξεκοίλιασαν με τις ξιφολόγχες. Ένας επιλοχίας περηφανευόταν πως δολοφόνησε 12 ελασίτες αιχμαλώτους ανάμεσα στους οποίους κι ένα κορίτσι!

Έπειτα από την άτιμη αυτή δολοφονία, που γίνηκε μπροστά στα μάτια των «συμμάχων», λεηλάτησαν όλα τα σπίτια και κάψανε 3 τετράγωνα παράγκες.

Μα, όπως είπαμε, η λύσσα τους δε ξέσπασε μονάχα στους τραυματίες και τους αιχμαλώτους. Οι όλμοι, το πυροβολικό, τα τανκς και τα αεροπλάνα έκαναν θραύση στους αμάχους.

Οι συνοικίες μας ζούσαν κάτω από καταιγισμό φωτιάς και σίδερου. Με ιδιαίτερη λύσσα χτυπήθηκε η Καισαριανή και σε εκατοντάδες ανέρχονται τα θύματα της μαρτυρικής αυτής συνοικίας.

Στις 9/12 αγγλικά αεροπλάνα πολυβόλησαν τον άμαχο πληθυσμό στο Δουργούτι με αποτέλεσμα 3 νεκρούς και 8 τραυματίες. Την ίδια μέρα αγγλικό τανκ από την οδό Ρηγίλλης τραυμάτισε δυο γυναίκες στο Βατραχονήσι.

Στις 10/12 αγγλικά αεροπλάνα βομβάρδισαν με δέσμες βομβών την Καισαριανή, την ώρα που ο κόσμος έκανε ουρά έξω από τους φούρνους. Ταυτόχρονα πολυβόλησαν το Βύρωνα και την Ν. Ελβετία. Τα θύματα από τον άμαχο πληθυσμό ξεπέρασαν τα εκατό.

Στις 12/12 η Καισαριανή είχε άλλα 40 θύματα από όλμους, οβίδες και πολυβολισμούς. Την ίδια μέρα στον Υμηττό όλμοι και οβίδες καταστρέφουν τρία σπίτια κοντά στο νοσοκομείο Ηλέχτρα και τραυματίζουν δυο γυναίκες κι ένα γέρο.

Το Μετς βάλλεται από το πρωί μέχρι το βράδυ και κανένα σπίτι σχεδόν δεν έμεινε ανέπαφο. Στις 15/12 πέφτουν όλμοι στο Άλσος Παγκρατίου, στην Πλατεία Πλαστήρα, στον Προφήτη Ηλία. Τα θύματα ξεπερνούν τα 25.

Στις 17/12 οι Εγγλέζοι κατέλαβαν τις πολυκατοικίες του Δουργουτιού, αφού τις έκαναν κόσκινο με τα κανόνια και τα πολυβόλα των τανκς. Τα μεσάνυχτα έβγαλαν στο δρόμο όλους τους ενοίκους, ακόμα και γυναίκες με τα νυχτικά τους και με τα μωρά στην αγκαλιά. Τους συγκέντρωσαν με τους υποκόπανους σε μια γωνιά ενώ οι γυναίκες ούρλιαζαν, τρελές από τον τρόμο τους και λιποθυμούσαν. Αφού τις τυράννησαν και τις εξευτέλισαν με κάδε τρόπο, τις άφησαν και κράτησαν τους άντρες. Αυτούς τους οδήγησαν στο γκαράζ της Λυών όπου τους παρέλαβαν οι Μπουραντάδες. Ενώ τα χτήνη του Μπουραντά τους κακοποιούσαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, οι Εγγλέζοι τους σφράγισαν στο μέτωπο με κόκκινη σφραγίδα και έπειτα τους έστειλαν στο Χασάνι. Το μπλόκο αυτό, που ξεπέρασε σε αγριότητα τις γερμανικές θηριωδίες, κράτησε μέχρι την άλλη μέρα το μεσημέρι. Το μαρτυρικό Δουργούτι αφού δοκίμασε τον καταχτητή δοκίμαζε αυτή τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και το «σύμμαχο».

Όταν καταλήφθηκε ολόκληρη η συνοικία οι Εγγλέζοι δεν ντράπηκαν να οργανώσουν και παρέλαση νίκης. Παρέλασαν οι Σκοτσέζοι παίζοντας τις πίπιζες ενώ οι Σκόμπηδες πετούσαν στα κεφάλια του μισοπεθαμένου από τη πείνα κόσμου κονσέρβες και ξεκαρδίζονταν στα γέλια. Ο λαός μας δεν είναι ασυνήθιστος σε κτηνωδίες, γιατί γνώρισε το ζυγό των Τούρκων, των Γερμανών, των Ιταλών, των Βουλγάρων. Η ελεεινή όμως παρέλαση της νίκης των «συμμάχων» είναι κάτι που δεν θα το ξεχάσει ποτέ.

Και στους αγριότερους ακόμα πολέμους τα νοσοκομεία και η σημαία του Ερυθρού Σταυρού γενικότερα θεωρούνται ιερά. Το Δεκέμβρη όμως οι «απελευθερωτές» κατάργησαν αυτές τις πολυτέλειες.

Στις 10/12 χτυπήθηκε από όλμο το παιδικό άσυλο της Καισαριανής, παρ’ όλο που στη στέγη του κυμάτιζε μια σημαία του Ερυθρού Σταυρού. Τραυματίστηκε σοβαρά ο Ε. Διαπαρός.

Στις 6/12 βομβαρδίστηκε με όλμους το πολυιατρείο του Βύρωνα. Στις 7 /1 2 η επίθεση επαναλήφθηκε τη φορά αυτή από αεροπλάνα.

Στις 9/12 χτυπήθηκε το νοσοκομείο Αη Γιάννη. Στις 14/12 οι Σκόμπηδες σκότωσαν στο Μετς τη νοσοκόμα Έφη Γεωργοπούλου καθώς και μια άλλη. Στις 15/12 Άγγλοι έπιασαν το υπ’ αριθ. 2517 νοσοκομειακό αυτοκίνητο και αιχμαλώτισαν τους τραυματιοφορείς Π. Αυριλιώνη, Η. Ματσάτσα, Δ. Σωτηριάδη, Σ. Σαμαρά, Καλογήρου, Ρούσσο και Μ. Σαμαρά που τους οδήγησαν στο Χασάνι. Το νοσοκομείο «Ηλέχτρα» τις τελευταίες μέρες βομβαρδιζόταν συστηματικά. Ήταν απερίγραπτες οι σκηνές τρόμου που ξετυλίχτηκαν εκεί μέσα. Αδελφές φορτωμένες με δυο τραυματίες η κάθε μια κατρακυλούσαν τις σκάλες του υπογείου.

Τραυματίες με τραύματα της κοιλιάς και του θώρακα σερνόντουσαν και ξερνούσαν αίμα προσπαθώντας να κατέβουν στο υπόγειο. Εκεί στιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο κοίτονταν τα βασανισμένα σώματα των ελασιτών και των αμάχων.

Κάτι τέτοια αίσχη στιγματίζουν τον πολιτισμό και είμαστε βέβαιοι πως όταν η αλήθεια για το Δεκέμβρη δα λάμψει, ο αγγλικός λαός δα πρέπει να κρύψει το πρόσωπό του από ντροπή.

Το κορύφωμα όμως της χτηνωδίας αποτέλεσε ο πολυβολισμός μιας κηδείας.

Στις 14/12, ενώ γινόταν η κηδεία 4 θυμάτων από τον άμαχο πληθυσμό και η νεκρική πομπή κατευθυνόταν προς το νεκροταφείο της Ν. Σμύρνης, δέχτηκε επίθεση από τρία σπίτφαϊαρ. Όταν τέλειωσε η επίθεση γύρω από το φέρετρο κοίτονταν 2 τραυματίες και ένας νεκρός, ο παπάς Πέτρος Συνοίκης. Πάνω στα θύματα μετρήθηκαν 30 τραύματα από σφαίρες…

«Άι αγριότητες του Δεκεμβρίου…» φωνάζει η αντίδραση…

Τους απαντάμε: Δεν έγιναν απλώς αγριότητες, έγιναν χτηνωδίες και εγκλήματα που δεν μπορεί κανείς να τα περιγράφει!

Αλλά έγιναν από εσάς και τους «συμμάχους» σας!

Τα μεταδεκεμβριανά

Το θαύμα της Δεκεμβριανής Αντίστασης που η λάμψη του επισκίασε κι αυτά ακόμα τα ιστορικά γεγονότα του παγκόσμιου αντιφασιστικού πολέμου, την περίοδο εκείνη προσπάθησαν να το σκεπάσουν μ’ ένα βουνό από λάσπη και αισχρές συκοφαντίες. Σκοπός τους ήταν να συκοφαντήσουν το μεγάλο αγώνα του λαού ολοκληρώνοντας τη στρατιωτική «νίκη» με την πολιτική και από την άλλη μεριά να σκεπάσουν τα δικά τους εγκλήματα. Η πτωματολογία και η πατριδοκαπηλεία, οι ακρογωνιαίοι λίθοι του μεταδεκεμβριανού χάους, αυτούς τους δυο σκοπούς εξυπηρετούν. Στην κατηγορία «του αντεθνικού κινήματος μιας δυναμικής μειοψηφίας» απαντήσαμε στα προηγούμενα κεφάλαια.

Τώρα μένει ν’ απαντήσουμε στην πτωματολογία και τα ηλίθια και αναίσχυντα κατασκευάσματα για σφαγές, λεηλασίες, ανασκολοπισμούς και όλα τα νοσηρά αποκυήματα της εκφυλισμένης φαντασίας της πλουτοκρατίας.

Σημειώθηκαν λάθη και υπερβάσεις στη διάρκεια του Δεκέμβρη από τη μεριά του λαού; Αναμφισβήτητα σημειώθηκαν και δα ήτανε παράξενο αν δεν συνέβαιναν σ’ έναν τέτοιο παλλαϊκό ξεσηκωμό, μα ο λαός έκανε και κάνει τη κριτική του χωρίς να ντρέπεται ή να φοβάται κανέναν. Οι αναπόφευκτες υπερβάσεις κι εκείνες ακόμα που δεν τιμωρήθηκαν σκληρά από τον ίδιο το λαό, δεν μπορούν να σπιλώσουν το αθάνατο έπος του Δεκέμβρη. Οι περίφημες «εκτελέσεις εθνικοφρόνων» ήταν δίκαιη τιμωρία που επιβλήθηκε στα καθάρματα που στον καιρό της Κατοχής έγιναν το δεξί χέρι του καταχτητή και τον ξεπέρασαν σε κτηνωδία και αιμοβορία. Να μερικά απ’ τα καθάρματα που εκτέλεσε ο ΕΛΑΣ και η Εθνική Πολιτοφυλακή στις Ανατολικές Συνοικίες:

Ρουμελιώτης, μέλος της δολοφονικής ομάδας του Παπαγιώργη, βασανιστής και εκτελεστής δεκάδων πατριωτών.

Σκλήρης Πάρις, εκτελεστής της ομάδας Παπαγιώργη.

Όταν εκτελέστηκε ο κτηνάνθρωπος Ν. Παπαγεωργίου το Σεπτέμβρη του 1944, αυτός σε αντίποινα εξετέλεσε δυο πολίτες που τους κατέβασε από το τραμ στην πλατεία Πλαστήρα. Σκλήρη Θάλεια, μητέρα του παραπάνω. Πιάστηκε το Δεκέμβρη την ώρα που μετέφερε στους Εγγλέζους πληροφορίες και σχεδιαγράμματα για τις θέσεις του ΕΛΑΣ.

Σκάγια Καίτη, πόρνη των Γερμανών και χαφιές των S.S. Υπεύθυνη για τη σύλληψη πολλών πατριωτών.

Γ. Μακροθύμιος, υποδιοικητής του Β’ Τμήματος. Στο μπλόκο της Καλλιθέας και του Θησείου το 1944 υποχρέωσε τους αστυφύλακες με την απειλή περιστρόφου να πυροβολήσουν το λαό.

Παπά Χαράλαμπος, από το Νέο Κόσμο, ελεύθερος σκοπευτής. Διαβόητος χίτης και συνεργάτης της Γκεστάπο. Πιάστηκε επ’ αυτοφώρω την ώρα που πυροβολούσε από το καμπαναριό της εκκλησίας Κοίμηση της Θεοτόκου.

Οικονομόπουλος, αστυφύλακας από το Μετς, ελεύθερος σκοπευτής. Κρυμμένος στο σπίτι του δοσίλογου Βασιλείου (Τιμολέοντος 4) τραυμάτισε τον ελασίτη Κοκκινέλη, τον Ε. Κωνσταντινίδη, μια αδελφή νοσοκόμα, και σκότωσε μια γριά.

Υπάρχει όμως κι άλλη μια κατηγορία εκτελεσθέντων από τον ΕΛΑΣ. Είναι οι πληρωμένοι πράκτορες του εχθρού που είχαν εισχωρήσει στις γραμμές των οργανώσεων αντίστασης με σκοπό να κάνουν χαφιεδισμό και να εκθέσουν το λαϊκό κίνημα.

Σ’ αυτούς οφείλονται στο μεγαλύτερο ποσοστό οι αγριότητες και ο λεηλασίες που σημειώθηκαν στη διάρκεια της Δεκεμβριανής Αντίστασης.

Ένα τέτοιο κάθαρμα ήταν και ο πολιτοφύλακας του 10ου τμήματος πολιτοφυλακής Γούβας, που είχε διαπράξει σωρεία από λεηλασίες, εκβιασμούς και εκτελέσεις, ο διαβόητος Απόλων Παλαιολογόπουλος. Όταν πιάστηκε βρέθηκε πάνω του ταυτότητα της Ιντέλιτζενς Σέρβις και αναγκάστηκε να ομολογήσει όλα τα εγκλήματά του, προσθέτοντας ότι μετέδιδε συστηματικά πληροφορίες στον εχθρό. Το σιχαμερό αυτό υποκείμενο

βρήκε τη τύχη που του άξιζε. Εκτελέστηκε δημοσία στις 17 του Δεκέμβρη. Την εκτέλεση παρακολούθησε σύσσωμος ο λαός της Γούβας, επικυρώνοντας έτσι μια πράξη δικαιοσύνης που δείχνει πόσο ξένοι ήτανε ο λαός και οι οργανώσεις του προς τα εγκλήματα των πραχτόρων του εχθρού.

Με την ευκαιρία αυτή δα έπρεπε να διατυπώσουμε και μια απορία που βγαίνει από την πικρή πείρα των αγώνων μας.

Δεν είναι δυνατόν να βρεθεί προδότης, ληστής, κακοποιός, εγκληματίας και υπάνθρωπος που να μην έχει ταυτότητα της Ιντέλιτζενς Σέρβις.

Στην Καισαριανή εκτελέστηκαν δημοσία για λεηλασίες οι κακοποιοί Ντορμούσης, Ψούνης και Κούλα Λάμπρου.

Για την ίδια αιτία εκτελέστηκαν μπροστά σ’ όλο τον κόσμο στην οδό Φορμίων οι πολιτοφύλακες Κοζάκης και Μαϊνταντός.

Ο λαός που πάλευε έναν αγώνα ζωής και θανάτου ήταν αμείλικτος σ’ εκείνους που τον βρόμιζαν. Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στον Δεκέμβρη που ο ληστής ή ο δολοφόνος που έπεφτε στα χέρια του λαού να μην το πλήρωσε με τη ζωή του.

Στο Δεκέμβρη δεν υπάρχουν υπερβάσεις και εγκλήματα. Υπάρχουν μονάχα υπερβάσεις και εγκλήματα που ο λαός δεν πρόφτασε να τα τιμωρήσει.

Να τώρα ποια ήταν η συμπεριφορά των πραγματικών αγωνιστών του λαού. Την απάντηση τη δίνει ο γνωστός για τα αντιεαμικά του αισθήματα κ. Ιωάννης Ταξίαρχος.

«Ο κάτωθι υπογεγραμμένος Ταξίαρχος Ιωάννης, κτηματίας, κάτοικος Αθηνών (Κτησιβίου 3) δηλώ δια της παρούσης ότι κατά την διάρκειαν του Δεκεμβρίου 1944 παρέμεινεν εις την οικίαν μου τμήμα τραυματιοφορέων του ΕΛΑΣ περίπου 20 ημέρας. Κατά το διάστημα αυτό όχι μόνον δεν έβλαψαν τίποτα άλλα, τουναντίον, μου παρέσχον πάσαν δυνατήν βοήθειαν κατά τον τυχαίον τραυματισμόν μου «.

Αθήναι τη 10/11/1945 Ο δηλών

Σε όλο το διάστημα του Δεκέμβρη στο σπίτι του Μαυροσκώτη (Αντήνωρος – Παγκράτι) έμενε ο γνωστός μοναρχικός στρατηγός Παπαδόπουλος χωρίς να υποστεί τη παραμικρή ενόχληση. Το ευχαριστώ ήταν να καταδώσει στους χαφιέδες μετά το Δεκέμβρη όσους ελασίτες γνώριζε.

Από το σπίτι του δοσίλογου διευθυντή της Αστυνομίας Πόλεων Σαμπάνη, στον Αη Γιάννη, δεν πειράχτηκε ούτε μια καρφίτσα.

Χρειάζεται πραγματικά φασιστικό θράσος και αναισχυντία για να μιλάνε για λεηλασίες οι ληστές και κακοποιοί της χωροφυλακής, της ταξιαρχίας, της εθνοφυλακής και οι Σκόμπηδες που ρήμαξαν κυριολεκτικά ό,τι νοικοκυριό είχε περισωθεί από τους βομβαρδισμούς και τις καταστροφές του Δεκέμβρη.

Όταν έπεσε η Καισαριανή όλα αυτά τα φασιστικά καθάρματα καταλήστεψαν τα φτωχόσπιτά της. Θρασύτατοι μετέφεραν και αποθήκευαν τα κλοπιμαία στις συνοικίες Ζωγράφου και Κουπόνια. Ο τρομοκράτης αστυφύλακας του τμήματος Καισαριανής Κοράκης πήρε 3 ραπτομηχανές και πολλά ρούχα από το σπίτι του Τριανταφυλλίδη και από τρία άλλα. Και σ’ αυτόν το κακοποιό έχει αναθέσει το μεταδεκεμβριανό κράτος τη δίωξη των πατριωτών για «λεηλασίες και εκτελέσεις».

Οι ίδιοι λωποδύτες λεηλάτησαν τα σπίτια του αντισυνταγματάρχη Μανουηλίδη και του εισαγγελέα Φυσέκη.

Κανένα σπίτι της Καισαριανής δεν έμεινε απείραχτο. Ριμινίτες λεηλάτησαν και κατέστρεψαν το σπίτι του Πολυδωρόπουλου στου Ζωγράφου. Οι ίδιοι λεηλάτησαν τα σπίτια της Ε. Πανοπούλου και Χαλκιαδάκη. Εθνοφύλακες με το πρόσχημα της έρευνας έκλεψαν από το

σπίτι του Δ. Φωτίου (Σινώπης 17) χρυσαφικά αξίας 2.000.000 δρχ.

Όταν έπεσε το Κατσιπόδι χωροφύλακες και εθνοφύλακες λήστεψαν το σπίτια των: Ν. Κωνσταντέλια (Θέμιδος 10), X. Οικονομόπουλου (Λυσίππου 1), Λ. Ρατζή (Αίνου 15), Μ. Βάρδη (Αγ. Βαρβάρας 110), Κοκονέζου (Ανθίππου 7), Ν. Τριανταφύλλου (Ανθίππου 9).

Στον Αη Γιάννη οι σκόμπηδες λεηλάτησαν τα σπίτια των: Σπ. Βουζουναρά (Γραβιάς 7), Δημ. Πορφύρη (Χερσίφρονος 61), Ν. Μητρόπουλου (Αγ. Βαρβάρας), Ν. Λάρδα (Μενεκράτους 51), Γ. Καλομενόπουλου (Τιμάνδου 11).

Στο σπίτι του Δ. Τσολάκη (Σελεύκου 9) ληστεύτηκαν από τον χωροφύλακα Δ. Κρητικό όλα τα γυαλικά, 12 μαξιλαροθήκες, όλα τα εσώρουχα, 1 χαλί, 2 φορέματα, 1 γραμμόφωνο,

70 πλάκες, 1 γκαζιέρα, 1 ζεύγος παπούτσια, 1 παλτό, 2 ζεύγη μεταξωτές κάλτσες, 2 ρολόγια,

3 σεντόνια, 1 κιθάρα, 1.500 δραχμές και μια ξυριστική μηχανή.

Αλλά και οι «τζέντλεμαν» του Σκόμπι δεν έμειναν πίσω. Στις 28/12 πιάστηκε από τους Άγγλους ο X. Εξαρχος από την Ν. Ελβετία. Πριν τον στείλουν στην Ελ Ντάμπα του έκλεψαν το πορτοφόλι του, μια ταμπακέρα, 1 αναπτήρα. Από τον Κ. Καρακώτσογλου (Ν. Ελβετία) έκλεψαν ένα ζευγάρι γάντια, ένα κασκόλ, μια γραβάτα, μια τσατσάρα και 500 δραχμές.

Από τον Δ. Αγγελίδη, πριν τον στείλουν στην Αφρική, πήραν το μολύβι, τον αναπτήρα και 1.200 δραχμές. Από τον Α. Κουκουμπρή λήστεψαν το ρολόι, τα τσιγάρα και διακόσιες δραχμές, κι έπειτα τον έστειλαν στην Ελ Ντάμπα. Το ίδιο ξάφρισμα έκαναν στους Β. Ασημένιο, Κ. Μαστοράκη και σε εκατοντάδες άλλους που έπεσαν στα χέρια τους. Χωρίς να είμαστε άδικοι, θα μπορούσαμε να πιστέψουμε πως η λωποδυσία θεωρείται εθνική αρετή των συμμάχων μας. Σε 1.600 φτάνουν τα σπίτια που λεηλατήθηκαν από τους προδότες και τους σκόμπηδες.

Και αμέτρητοι είναι οι πολίτες και οι ελασίτες που γυμνώθηκαν από τους ίδιους. Σωστή ληστρική επιχείρηση!

Αλλά το μεγάλο «κόλπο» ήτανε η πτωματολογία. Εκεί οι πλουτοκράτες και οι Τόρηδες ξεπέρασαν και τον Γκέμπελς.

Το πολωνικό Κατίν δεν πιάνει μπάζα μπροστά στο ελληνικό Περιστέρι. Εκεί συγκεντρώθηκαν όλοι οι νεκροί του Δεκέμβρη από τις τέσσερις γωνιές της Αθήνας, του Πειραιά και των χωριών της Αττικής, αφού πέρασαν από μια ορισμένη επεξεργασία.

Η επεξεργασία ήταν ο τεμαχισμός των πτωμάτων για να κατασκευαστούν οι ανύπαρκτες αγριότητες. Έτσι δημιουργήθηκε ο θρύλος των κουβάδων με τα μάτια και των ακρωτηριασμών.

Εκλήθη τότε ο ειδικός πτωματολόγος Σερ Γουόλτερ Σιτρίν και άρχισε να τραβάει τα μαλλιά του. Κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να μας κάνει να πιστέψουμε πως ο κ. Σιτρίν αγνοούσε ότι στους ομαδικούς τάφους του Περιστεριού βρίσκονταν περισσότερα πτώματα σκοτωμένων ελασιτών και αμάχων παρά εκτελεσθέντων δοσίλογων. Τα κομματιασμένα από τους όλμους και τις ρουκέτες πτώματα των γυναικόπαιδων της Καισαριανής και του Περιστεριού βρέθηκαν ανακατεμένα με τα πτώματα των δοσίλογων. Τα πτώματα των ελασιτών που έπεσαν για την πατρίδα τους βρέθηκαν στην ίδια τρύπα με πτώματα των δήμιων του Παπαγιώργη και της Γκεστάπο. Μεγαλύτερη βρισιά για τους νεκρούς μας δεν γινόταν!

Να μερικά παραδείγματα που ξεσκεπάζουν την απαίσια βιομηχανία των «εκτελεσθέντων»:

Ο Γ. Πατιστής αστυφύλακας του ΚΓ’ και μέλος της πολιτοφυλακής Υ μηττού τραυματίστηκε στις 27/12 από όλμο στην πλατεία Υμηττού και την επομένη πέθανε. Τον θάψανε στο λοφίσκο της εκκλησίας Πέτρου και Παύλου. Το Γενάρη η οικογένειά του βρήκε το πτώμα του στην Καισαριανή μαζί με άλλα πτώματα «σφαγιασθέντων».

Ο Κ. Μπάμπουλης τραυματίστηκε από όλμο στο Παγκράτι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του ΕΛΑΣ. Μετά την εγχείριση πέθανε. Στο μεταξύ μεσολάβησε η υποχώρηση και το πτώμα του βρέθηκε στο Περιστέρι.

Οι Π. Σωτηριάδης, Δ. Σακελλαριάδης και η αδελφή του, ο Πετράτος, I. Ζήσης, ο Γιαννισαφάκος και η αδερφή του, όλοι άμαχοι που σκοτώθηκαν στο Παγκράτι από όλμους παρουσιάστηκαν από την κυβέρνηση Πλαστήρα σαν «εκτελεσθέντες».

Τους τράβηξαν μάλιστα και φωτογραφίες!

Ο Σ. Αλεξίου, δικηγόρος, στέλεχος του κόμματος δολοφονήθηκε στις 5/12 από χαφιέδες στην οδό Σταδίου. Οι μάχες που μεσολάβησαν δεν επέτρεψαν στην οικογένειά του να πάρει το πτώμα του. Το Φλεβάρη βρέθηκε στο Περιστέρι το πτώμα του με κομμένη τη μύτη και τα αυτιά και με την επιγραφή: «σφαγιασθείς υπό ελασιτών».

Ο ταγματάρχης Κανέλης σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα στη μάχη της Εφορίας Υλικού Πολέμου. Το πτώμα του το πήραν οι Ριμινίτες από τους συγγενείς του δήθεν για να το θάψουν και το Γενάρη το ξέθαψαν και το έστειλαν στο Περιστέρι.

Ο Στάθης Παπαδάκης 18 ετών από τον Υμηττό (Ερασινίδου 34) τραυματίστηκε το Δεκέμβρη και πέθανε. Οι δικοί του τον έθαψαν στον Άγιο Αρτέμη. Στις 22 του Φλεβάρη η αστυνομία υποχρέωσε τη μάνα του να ξεθάψει το πτώμα του και να το αφήσει εκτεθειμένο για πολλές μέρες στη Ζωοδόχο Πηγή της Καισαριανής.

Στις 22 του Δεκέμβρη ο Μωϋσής Τσανακαλιώτης ετών 32, (Χρυσοστόμου Σμύρνης 11 Ν. Ελβετία) σκοτώθηκε από όλμο την ώρα που πήγαινε στον μπακάλη κοντά στου Σαπόρτα που είναι μια γεφυρούλα. Μαζί με τον Τσανακαλιώτη σκοτώθηκαν και δυο γριές. Τον παρουσίασαν σαν δολοφονημένο από τον ΕΛΑΣ και στο μνημόσυνο που έγινε ύστερα από 40 μέρες ο παπάς του Αγ. Δημητρίου Βασίλειος βρήκε την ευκαιρία να κατακεραυνώσει από τον άμβονα «τους μισερούς κουκουέδες δολοφόνους».

Τρεις μέρες ύστερα από την αποχώρηση του ΕΛΑΣ από την Αθήνα ένας της Ασφάλειας και τρεις με πολιτικά πήγαν στην οδό Δικαιάρχου στο Παγκράτι και πιάσαν το αντρόγυνο Τσιλιπονίδη. Την άλλη μέρα βρέθηκαν κι οι δυο σκοτωμένοι στο Ζάππειο. Είναι φανερό ποιος τους δολοφόνησε. Οι εφημερίδες όμως γράψαν πως εκτελέστηκαν από τον ΕΛΑΣ!

Η αδελφή νοσοκόμα Μαρία Πανά υπηρετούσε στο Ασκληπιείο νοσοκομείο Βούλας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Από εκεί ήρθε εθελοντικά στο νοσοκομείο του ΕΛΑΣ Ν. Σμύρνης, όπου προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες. Από τις 20 μέχρι 28 του Δεκέμβρη υπηρέτησε στο συνεργείο του ΕΛΑΣ Υμηττού.

Στις 28 του Δεκέμβρη ολόκληρο το προσωπικό του χειρουργείου ξεκίνησε μέσα σε άγρια χιονοθύελλα για το Κορωπί. Πάνω στον Υμηττό το προσωπικό κινδύνεψε να ταφεί από τα χιόνια. Η ηρωίδα Μαρία Πανά δε μπόρεσε ν’ αντέξει και ξεψύχησε εκεί. Στις 26/2/45 οι εφημερίδες «Βραδυνή» και «Ασύρματος» δημοσίευαν την εξής είδηση; «Ο ιατροδικαστής κ. Ψημάρας ανεύρεν εις τον Υμηττόν το πτώμα της νοσοκόμου Μαρίας Πανά, ήτις συλληφθείσα υπό των ελασιτών αφού εκακοποιήθη και εβιάσθη, εξετελέσθη…»

Εύγε κ. Ψημάρα! «Επιστήμονες» σαν κι εσάς τιμούν τη μεταδεκεμβριανή κακοήθεια!

Υπάρχουν όμως και εκατοντάδες πτώματα αγνώστων που ξεθάφτηκαν και φορτώθηκαν σε φορτηγά για να πάρουν το δρόμο για το Κατίν. Όλοι οι τάφοι των ελασιτών και των αμάχων ανασκάφτηκαν και τα πτώματα εξαφανίστηκαν.

Στις 6/1/45 συνεργεία του Δήμου Βύρωνα ξέθαψαν 50 πτώματα ελασιτών από το αλσύλλιο της Αγ. Τριάδας.

Στις 10 του Γενάρη ξεθάφτηκαν τα πτώματα 60 ελασιτών και αμάχων που είχαν ταφεί στη μάντρα του 1ου Νεκροταφείου.

Το Γενάρη ξεθάφτηκαν και από τα Κουπόνια συνολικά 38 πτώματα αιχμαλώτων ελασιτών που είχαν εκτελεστεί από τους ριμινίτες.

Μετά την αποχώρηση του ΕΑΑΣ όλη η λύσσα των μοναρχοφασιστικών καθαρμάτων ξέσπασε πάνω στις αδούλωτες Ανατολικές Συνοικίες. Η ομηρία, οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια, οι λεηλασίες ξεπέρασαν κάθε όριο. Καμία εξακρίβωση και καμία ανάκριση. Όλοι οι κάτοικοι της Ανατολικής Αθήνας θεωρήθηκαν εαμοκομμουνιστές και καταδιώχθηκαν σαν τα άγρια θηρία. Χίλιοι πενήντα πιάστηκαν και στάλθηκαν στην Ελ Ντάμπα, δυο χιλιάδες περίπου πετάχτηκαν στα μπουντρούμια του μεταδεκεμβριανού κράτους και βασανίστηκαν με τον αγριότερο τρόπο. Ανάμεσα σ’ αυτούς και η ηρωίδα Ευτυχία Μορίκη απ’ την Καισαριανή, που οι χτηνάνθρωποι του ΚΑ’ τμήματος Κοράκης και σία, αφού αποπειράθηκαν να τη βιάσουν, την πέταξαν φυματική απ’ τα βασανιστήρια στις γυναικείες φυλακές! Εξακολουθούν να κρατούνται με φανταστικές κατηγορίες εκατοντάδες αγωνιστές. Καταδιώκονται πολλές εκατοντάδες. Στο μεταξύ η εξαθλίωση, η πείνα και η ανεργία μαστίζουν τις συνοικίες μας. Οι χίτες με την ενίσχυση της αστυνομίας οργιάζουν καθημερινά, και να ο απολογισμός της δράσης τους από τις 3 του Ιούλη μέχρι τις 15 του Νοέμβρη: Δολοφονίες, 4 δολοφονικές απόπειρες, τραυματισμοί 169. Παράνομες συλλήψεις 69, μπλόκα 13, κουρέματα 4, ληστείες 2, καταστροφές γραφείων οργανώσεων 7. Συμμορίες από πληρωμένα καθάρματα προσπαθούν να δαμάσουν τις ηρωικές συνοικίες μας. Θα καταφέρει το μεταδεκεμβριανό κράτος να υποτάξει το λαό μας; Όποιος το πιστεύει είναι τουλάχιστον ηλίθιος.

Λαός που έχει στο ενεργητικό του την Εθνική Αντίσταση και το μεγάλο Δεκέμβρη είναι ανίκητος!

Advertisements

0 Responses to “ΚΟΑ ΚΚΕ: Οι Ανατολικές Συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Διεθνής 3ο συνέδριο ΚΝΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Ενιαίο Μέτωπο Πάλης ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κομμουνιστική Διεθνής Κύρκος Κώστας Κάππος Μικρασιατική Καταστροφή Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ ΝΑΤΟ ΝΔ Νέα Δημοκρατία Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Πόλεμος στον Κόλπο Ρήγας Φεραίος Σπύρος Χαλβατζής Στόχοι του Έθνους Συνασπισμός Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιδικτατορικός αγώνας αντιπολεμικό κίνημα αντισυναίνεση αντιφασιστική πάλη διάσπαση '89 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός καταλήψεις '90-'91 μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα νεοφιλελευθερισμός συνέδρια ΚΚΕ φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 31,311 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 16 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: