01
Ιαν.
19

Απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για την οππορτουνιστική πλατφόρμα του Μάρκου Βαφειάδη

Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ απάντησε στο Γράμμα του Μ. Βαφειάδη προς το ΠΓ, την Πλατφόρμα Βαφειάδη όπως ονομάστηκε από το ΚΚΕ, με μια απόφαση η οποία υπερασπίζεται τις κατευθύνσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ που αμφισβήτησε ο μέχρι πρότινος επικεφαλής του ΔΣΕ. Όπως και στο Γράμμα του Βαφειάδη, έτσι και στην Απόφαση του ΠΓ επιχειρείται η αποδόμηση της διαφωνίας με ακραίους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, ενώ οι απόψεις θεωρούνται αναξιόπιστες σαν προϊόν φραξιονισμού και ύποπτης στάσης.

Αν δίνεται αναλυτική απάντηση από το ΠΓ του ΚΚΕ στον Βαφειάδη, καταλήγει στην εκτίμηση ότι «καμιά αμφιβολία» είναι «πανικόβλητος οππορτουνιστής και δίχως αρχές φραξιονιστής».

Η Απόφαση όπως και το Γράμμα του Βαφειάδη είχαν δημοσιευτεί στο θεωρητικό περιοδικό του ΚΚΕ Νέος Κόσμος (8/26, Αύγουστος 1950) με τα υλικά για την 3η Συνδιάσκεψη που έγινε το 1950 με θέμα την αποτίμηση της προηγούμενης δεκαετίας. Αναδημοσιεύεται στα Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ (6ο τόμος) και στο βιβλίο των Π. Ροδάκη-Μπ. Γραμμένου, «Η τρίτη Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950. Τα άγνωστα πρακτικά μιας σκηνοθετημένης δίκης εναντίον των πρώτων κομμουνιστών της αμφισβήτησης» (εκδ. Γλάρος).

Απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για την οππορτουνιστική πλατφόρμα του Μάρκου Βαφειάδη

15/11/1948

Ι. Ο Λαός της Ελλάδας οχτώ χρόνια τώρα διεξάγει ένα δύσκολο ένο­πλο αγώνα γι’ αυτήν την ύπαρξη του. Το χιτλερικό καταχτητή τον δια­δέχτηκε ο αγγλοαμερικάνικος ιμπεριαλισμός που, με όργανο του στο εσωτερικό το μονορχοφασισμό, θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε α­ποικία και σε πολεμικό ορμητήριο του ενάντια στο σοσιαλισμό και τη λαϊκή δημοκρατία στην Ευρώπη.

Με τη Βάρκιζα και ύστερα απ’ αυτήν η καθοδήγηση του ΚΚΕ, σχεδόν δίχως εξαιρέσεις, έβλεπε καθαρά, ότι η αγγλομοναρχοφασιστική πολιτι­κή οδηγεί τη χώρα σε καινούργια ένοπλη σύγκρουση, μια και δε μπορού­σε να εξασφαλίσει μια πλατιά και στέρεη μαζική βάση. Το πρόβλημα για το ΚΚΕ ήταν: α) να πείσει τις μάζες, με την ίδια τους την πείρα, ότι η αγγλική και μοναρχοφασιστική πολιτική αποβλέπουν αποκλειστικά και μόνο στον εξανδραποδισμό τους με τον εμφύλιο πόλεμο και β) ν’ αντιμε­τωπίσει ψύχραιμα μια κατάσταση που υπήρχε στην καθοδήγηση του ΚΚΕ, για ν’ αποφύγει και σοβαρές ζημιές απ’ τη δράση του ταξικού εχθρού μέσα στο κόμμα και για να ματαιώσει κάθε προσπάθεια για διά­σπαση στο Κόμμα. Εδώ πρέπει να τονιστεί, ότι το Κόμμα πέρασε σοβα­ρή κρίση και δοκιμασία ύστερα απ’ την αποτυχία του Δεκέμβρη 1944, αποτυχία που ήταν αποτέλεσμα βασικών λαθών στην πολιτική του ΚΚΕ axqy καιρό της χιτλεροφασιστικής κατοχής. Ακόμα το Κόμμα αντιμετώ­πιζε μέσα στο ΕΑΜ σοβαρές δυσκολίες και έπρεπε με προσοχή να χειρί­ζεται τα ζητήματα για να μπορεί, χωρίς να κάνει υποχωρήσεις σε ζητή­ματα αρχής, να εξασφαλίσει την επιδοκιμασία και υποστήριξη της πολι­τικής του απ’ το ΕΑΜ. Όλα αυτά μέσα στις συνθήκες της αγγλικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου, που οργάνωσε και εφάρμοζε κιόλας η αγγλική πολιτική και ο μοναρχοφασισμός, δείχνουν ότι ο αγώνας που έφερνε προς την καινούργια ένοπλη αντιπαράθεση θα είναι πολΰ σκλη­ρός, δύσκολος και μακροχρόνιος και ότι θα έβαζε το ΚΚΕ μπροστά στην πιο μεγάλη ώς τα σήμερα δοκιμασία του. Γι’ αυτό το πράγμα στην καθο­δήγηση του ΚΚΕ δεν υπήρχε, βασικά, δεύτερη γνώμη. Για όλους ήταν φανερό ότι η καινούργια δοκιμασία θα απαιτούσε απ’ τον καθένα να δείξει στον ανώτατο βαθμό κομματικότητα, σταθερότητα, αποφασιστι­κότητα.

II. Η βασική πολιτική δυσκολία στο καινούργιο στάδιο του αγώνα ήταν το γεγονός ότι η απεριόριστη βοήθεια που έπαιρνε ο μοναρχοφασισμός απ’ τους αγγλοαμερικάνους και το καθεστώς της αγγλικής στρα­τιωτικής κατοχής έτρεφε πολλές ταλαντεύσεις και αμφιβολίες, μέσα στα μικοαστικά πρώτ’ απ’ όλα στρώματα, για το αν θα μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα. Την κατάσταση αυτή τη δυνάμωνε και το καθεστώς της άγριας τρομοκρατίας που απλώθηκε στη χώρα. Οι ταλαντεύσεις και οι αμφιβολίες αυτές είχαν την αντανάκλαση τους και μέσα στο Κόμμα και στο κλιμάκιο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ που βρισκόταν στην Αθήνα και στην καθοδήγηση της ΚΟΑ της Αθήνας. Ο οππορτουνισμός αυτός, που το Κόμμα τον χτύπησε επανειλημμένα ανοιχτά, πήρε τη μορφή μιας πα­θητικής αναμονής και υποταγής στο μοναρχοφασισμό που εκφραζότανε:
α) με αντιλήψεις ότι ο ΔΣΕ θα τα βγάλει πέρα μόνος, χωρίς τη δραστήρια πάλη αυτών που σκεφτόντουσαν έτσι, β) με αντιλήψεις ότι μόνο με μια αποφασιστική και ενεργό βοήθεια απέξω θα μπορέσει ο λαός μας να τα βγάλει πέρα. Στη βάση του ο οππορτουνισμός αυτός έδειχνε έλλειψη πίστης στις δυνάμεις και στο δίκιο του Λαού και έφερνε στη συνθηκολό­γηση μπροστά στην αντίδραση.

III.        Όταν άρχισε η μάχη στο Γράμμο ο Λαός και ο ΔΣΕ πάλαιβαν κιόλας δυο χρόνια. Στο διάστημα αυτό ο ΔΣΕ είχε ματαιώσει όλες τις προσπάθειες του εχθρού για να τον συντρίψει. Ο μοναρχοφασισμός είχε σημειώσει αλλεπάλληλες αποτυχίες και η ολοφάνερη κρίση του βάθαινε προοδευτικά. Η αγγλική πολιτική στην Ελλάδα χρεωκόπησε κι αυτό α­νάγκασε το αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να επέμβει ανοιχτά στη χώρα μας. Στα δυο αυτά χρόνια, ο ΔΣΕ υπερνικώντας αφάνταστες στερήσεις και δυσκολίες, άντρωσε, απόχτησε πείρα, ωρίμασε πολιτικά, στρατιωτι­κά, οργανωτικά, πήρε τη μορφή του ταχτικού στρατού. Η καθοδήγηση του ΚΚΕ ετοίμαζε έτσι το ΔΣΕ, γιατί έβλεπε ότι ύστερα από την ανοι­χτή αμερικάνικη επέμβαση οι αγώνες στα 1948, θα γίνουν πιο σκληροί και δύσκολοι. Γι’ αυτήν την αντιπαράθεση ετοιμαζότανε ο ΔΣΕ στη Βόρεια Πίνδο, στο μέρος που διάλεξε ο ίδιος, για ν’ αναμετρηθεί στην πιο μεγάλη μάχη στα 1948 ενάντια στο μοναρχοφασιστικο στρατό και την αμερικάνικη ηγεσία του.

IV. Όταν άρχισε η μάχη στο Γράμμο, ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν ο παρακάτω: σε άντρες, ένας προς δέκα’ σε υλικό, 1 προς 50, σε όφελος του μοναρχοφασισμού. Ακόμα, ο μοναρχοφασισμός κυριαρχού­ σε απόλυτα στον αέρα και διέθετε μηχανοκίνητα και θωρακισμένα μέσα, που απ’ αυτά ο ΔΣΕ δε διέθετε τίποτα. Ο συσχετισμός αυτός ήταν πολύ σε βάρος μας, και γιατί από ανεπάρκεια και αδυναμίες δικές μας δεν πραγματοποιήσαμε το πλάνο στρατολογίας και δεν εξασφαλίσαμε τις στρατηγικές εφεδρείες του ΓΑ που είχαμε καθορίσει. Όμως η καθοδή­γηση του ΚΚΕ αποφάσισε να δώσει τη. μάχη, γιατί ξεκινούσε απ’ τη βεβαιότητα, ότι με την ηθικοπολιτική υπεροχή του ΔΣΕ και με τη σωστή εκμετάλλευση του εδάφους θα ανατρέπαμε την κύρια στρατηγική επι­δίωξη του εχθρού, που ήταν να εκμηδενίσει στη Βόρεια Πίνδο τις κύριες δυνάμεις του ΔΣΕ, για να καθαρίσει ύστερα από ολόκληρη τη χώρα και να πνίξει έτσι οριστικά το επαναστατικό ξεσήκωμα του Λαού. Η αποτυ­χία του αυτή θα όξυνε την κρίση και την αποσύνθεση στο στρατόπεδο της αντίδρασης και θα έφερνε σε καινούργια ανάπτυξη το κίνημα μας.
Αυτή ήταν η γραμμή και η πεποίθηση της ηγεσίας του ΚΚΕ που βρισκό­ταν στο βουνό. Την πεποίθηση αυτή τη δυνάμωνε το γεγονός, ότι οι δυνάμεις της προόδου στεριώνονταν και μεγάλωναν σε όλο τον κόσμο, ότι η δημιουργία του Γραφείου Πληροφοριών έδειχνε τη συσπείρωση και ανάπτυξη των δυνάμεων του κομμουνισμού και της λαϊκής δημοκρα­τίας στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο, το γεγονός ότι η διεθνής αλλη­λεγγύη προς το Λαό της Ελλάδας, με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση, εκδηλώνονταν ισχυρή και έμπραχτη.

V. Η μάχη στο Γράμμο άρχισε σκληρή. Και, παρά το γεγονός ότι τα τμήματα μας για πρώτη φορά περνούσαν από τέτοια δοκιμασία και πα­ρά το γεγονός ότι παρουσιάσαμε σοβαρά λάθη στη διάταξη μας και κάναμε πολλά λάθη στην πορεία της, όμως η μάχη σε όλη τη διάρκεια
της εξελίχτηκε βασικά, σύμφωνα με το σχέδιο της ηγεσίας του ΚΚΕ. Στο διάστημα, όμως, που κρατούσε η μάχη δημιουργήθηκαν κρίσιμες κατα­στάσεις που έβαλαν σε σκληρή δοκιμασία όλους αυτούς που τη διηύθυναν και απαιτούσαν απ’ αυτούς αποφασιστικότητα, ψυχραιμία, σταθε­ρότητα στη γραμμή και ανώτερη κομματικότητα. Η κρισιμότητα στην κατάσταση και η δοκιμασία γι’ αυτούς που τη διηύθυναν μεγάλωσε, όταν πάνω στο φούντωμα της μάχης δημιουργήθηκαν ξαφνικές και ανα­πάντεχες δυσκολίες ανεφοδιασμού.

Ακριβώς πάνω σ’ αυτή τη δοκιμασία και την κρίση ο Μάρκος Βαφειά­δης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και της Γραμματείας του ΠΓ, αρχη­γός του ΔΣΕ και πρόεδρος της ΠΔΚ δεν άντεξε, έσπασε και παρουσία­σε μια ψυχονευρική κρίση που τον έκανε ανίκανο να φανεί άξιος της θέσης του και να σταθεί στο ύψος της κατάστασης. Για το Κόμμα δη­μιουργήθηκε ζήτημα Μάρκου Βαφειάδη. Το ΠΓ τον απομάκρυνε τότε από τη δουλειά και τον έστειλε για θεραπεία, με την απόφαση να λύσει οριστικά το ζήτημα του ύστερα απ’ τη θεραπεία που θάκανε. Πάντως, ύστερα από την κρίση που παρουσίασε, το ΠΓ της ΚΕ είχε καταλήξει ότι ο Βαφειάδης δεν μπορούσε να ξαναπάρει όλο το βαρύ φορτίο που είχε πριν, και σαν πρώτο μέτρο αποφάσισε και ίδρυσε το Ανώτατο Πο­λεμικό Συμβούλιο. Ο Μ. Βαφειάδης κατάλαβε ότι στο Κόμμα υπάρχει ζήτημά του.

VI. Σήμερα ο Βαφειάδης παρουσιάζεται με μια δική του πολιτική πλατφόρμα, που δείχνει ότι η κρίση του στο Γράμμο δεν ήταν μόνο μια προσωρινή σύγχυση και πελάγωμα, μα μια πολιτική κρίση με βαθύτερα αίτια. Αυτό αναγκάζει το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, μαζί με την ανασκευή της πολιτικής πλατφόρμας του, να εξετάσει και όλη την προηγούμενη κομματική ζωή και εξέλιξη του Μ. Βαφειάδη, για να βρει τις ρίζες για τη σημερινή αντικομματική στάση του. Ο Μ. Βαφειάδης στην κομμουνι­στική νεολαία και στην κομματική ζωή παρουσιάζει μια σειρά από κρί­σεις που οι σπουδαιότερες είναι αυτές που πέρασε στη φυλακή, στην Αίγινα, στην Ακροναυπλία. Στο βάθος τους υπήρχε πάντα μια έκδηλη αντικομματική διάθεση και μια ανικανοποίητη εγωιστική φιλοδοξία, που τον έκανε πάντα να γκρινιάζει ενάντια σε πρόσωπα και πράγματα και τον έφερνε σε αντίθεση με το Κόμμα. Ο Μ. Βαφειάδης έτρεφε αρρωστιάρικα μέσα του το αίσθημα, ότι το Κόμμα πάντα τον παραγνώρισε και τον κατάτρεξε. Και όσες φορές ακόμα είχε δίκιο κατάφερνε να παίρ­νει αντικομματική στάση. Δεν ήξερε να παλαίβει κομματικά για τις αρ­χές και για την πολιτική του Κόμματος και πάντα έδινε στις προσπά­θειες του το χαραχτήρα διαβολών και προσωπικών συγκρούσεων. Παρ’ όλα αυτά το Κόμμα τον βοήθησε και μπόρεσε να του καλλιεργήσει και να του αναπτύξει τις ικανότητες που είχε και να τον βοηθήσει να ωριμά­σει και πολιτικά, γιατί εδώ ο Μ. Βαφειάδης παρουσίαζε μια ολοφάνερη ανεπάρκεια που εκδηλώνονταν κυρίως, όταν επρόκειτο να καταλήξει σε αποφάσεις και να δώσει γραμμή. Το Κόμμα βοήθησε και ανέβασε το Μ. Βαφειάδη τόσο, όσο κανένα άλλο από τα στελέχη του, πιστεύοντας ότι και τις ικανότητες του θα αναπτύξει και τις ελλείψεις του θα διορθώσει. VII. Τώρα ο Μ. Βαφειάδης βγαίνει με δική του πλατφόρμα που πολιτι­κά αποτελεί άρνηση, αναθεώρηση της γραμμής του ΚΚΕ. Πρωταρχικό γνώρισμα στην πλατφόρμα αυτή είναι μια φραξιονιστική, αντικομματική διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Χαραχτηριστικό είναι ότι ο Μ. Βαφειάδης από τότε που με απόφαση του Κόμματος βγήκε στο βουνό σαν αρχηγός του ΔΣΕ, και όταν γίνηκε μέλος του ΠΓ και της Γραμμα­τείας του και μέχρι το σπάσιμο του στο Γράμμο, ποτέ, ούτε μια φορά, δεν έβαλε ζήτημα για έστω και μια διαφωνία του με τη γραμμή του Κόμματος, είτε με κάποιο βασικό σημείο της. Ποτέ, ούτε σε ατομικές συνομιλίες του, ούτε σε συνεδριάσεις, δεν ανέφερε είτε ότι δεν συμφω­νεί, είτε ότι προτείνει να διορθωθεί κάτι στη γραμμή του Κόμματος. Σήμερα βγαίνει με δική του πολιτική πλατφόρμα, που ξεκινά από ένα σπεκουλάντικο αντικομματικό υπολογισμό. Κατάλαβε ότι απότυχε, για­τί αυτό έδειξε η ζωή, και την αποτυχία του αυτή πάει να την σκεπάσει: α) Με μια πλατφόρμα, που τη σκάρωσε τώρα, όπου θέλει τη δική του αποτυχία να την παρουσιάσει σαν αποτυχία του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος στη χώρα, όπου θέλει να εμφανιστεί με τον ισχυρισμό, ότι ήταν απ’ το 1947 αντίθετος με την πολιτική του Κόμματος, διεκδικώντας με όλα αυτά τον τίτλο του σωτήρα του Κόμματος, β) Για να δικαιολογήσει το σπάσιμο του στο Γράμμο θέλει τώρα αυτό να το στηρίξει σε προσωπι­κούς λόγους, που σκάρωσε εκ των υστέρων και που ξεσκεπάζουν ολότε­λα την αντικομματικότητά του. Στη Συνεδρίαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στις 15 του Νοέμβρη, όπου συζητήθηκε το ζήτημα του, ο Μ. Βα­φειάδης στην εισηγητική ομιλία του δεν ανέφερε ούτε λέξη για την πολι­τική πλατφόρμα του και τις διαφωνίες του με τη γραμμή του Κόμματος και περιορίστηκε μόνο σε προσωπικές επιθέσεις και συκοφαντίες. Όταν κλήθηκε να εκθέσει τους προσωπικούς λόγους, που ισχυρίστηκε ότι τον οδήγησαν στο σπάσιμο του στο Γράμμο, επανειλημμένα δήλωσε ότι δεν υπακούει στην απόφαση του ΠΓ της ΚΕ. Η βασική του προσπάθεια στρεφότανε στο να δημιουργήσει προσωπικές προστριβές με αναίσχυ­ντες συκοφαντίες ανάμεσα στα μέλη του ΠΓ και της ΚΕ που παίρναν μέρος στη Συνεδρίαση. Κάθε φορά που με τα γεγονότα οδηγιότανε σε αδιέξοδο, δήλωνε ότι δε θυμάται. Το ΚΚΕ στα τριάντα χρόνια διεξήγα­γε ένα σκληρό αγώνα ενάντια στον αρχειομαρξιστικό και λικβινταριστικό τροτσκισμό. (Ο Τρότσκι είχε πει κάποτε ότι ο τροτσκισμός στην Ελ­λάδα είναι το ισχυρότερο τμήμα του στις κεφαλαιοκρατικές χώρες). Πά­νω από 10 χρόνια κράτησε ο αγώνας αυτός, ωσότου το ΚΚΕ εκμηδένισε ολοκληρωτικά το λυσσασμένο αυτόν εχθρό της εργατικής τάξης. Στην πάλη ενάντια στο δολοφονικό τροτσκισμό άντρωσε το ΚΚΕ. Η θέση και η συμπεριφορά του Μ. Βαφειάδη, στη συνεδρίαση του ΠΓ, έδειξαν ότι πρόκειται για μια αντικομματική, φραξιονιστική, τροτσκιστική επίθεση ενάντια στο ΚΚΕ και στην πολιτική γραμμή του.

VIII. Ο Μ. Βαφειάδης αρχίζει την πλατφόρμα του με τον ισχυρισμό, ότι στο ΚΚΕ δεν υπάρχει «από παράδοση, η εσωκομματική δημοκρατία. Κάθε αντίθετη απόπειρα που γίνεται, πνίγεται με τρόπο αντικομματικό. Οι καθοδηγήσεις του Κόμματος αντί να σου ανοίγουν το δρόμο για θαρ­ρετή σκέψη, σου σκοτώνουν τη σκέψη». «Το καθεστώς αυτό δημιουργεί ένα είδος εκφυλισμού των στελεχών». «Ανώτερα στελέχη μας εξαρτούν την ανάδειξη τους απτήν ανοχή και τη σιωπή». Αυτές τις συκοφαντίες ξερνά ενάντια στο Κόμμα μας ο χρεωκοπημένος τροτσκιστής. Το κάνει αυτό ο Βαφειάδης από δημαγωγία, μα ταυτόχρονα δεν καταλαβαίνει ότι μέσα στις συνθήκες που περνά σήμερα το κίνημα μας και με τον αγώνα που κάνει το ΚΚΕ, δε μπορεί να υπάρξει στο Κόμμα η ίδια εσωκομματική δημοκρατία που υπάρχει στα νόμιμα κόμματα και πολύ περισσότερο σ’ αυτά που είναι στην εξουσία, και ότι σήμερα στο ΚΚΕ επιβάλλεται περισσότερος συγκεντρωτισμός στις μέθοδες καθοδήγησης και στην εσωκομματική ζωή, σε σχέση με την παλιά εσωκομματική δημο­κρατία που ανέπτυξε το Κόμμα μας, όταν ύστερα απτή Βάρκιζα είχε σχετική ελευθερία στη δουλειά του. Τα πράγματα ανατρέπουν τις συκο­φαντίες του Βαφειάδη. Όλη η δουλειά του ΚΚΕ στον οργανωτικό το­μέα και ύστερα απτόν πόλεμο, απτή 12η Ολομέλεια της ΚΕ (Ιούνης του 1945) και το 7ο Συνέδριο (Οχτώβρης 1945) είναι μια αδιάκοπη προσπά­θεια για την αφομοίωση και τον ενστερνισμό των μπολσεβίκικων οργα­νωτικών αρχών. Το ΚΚΕ πρέπει ακόμα πολλά να πετύχει στον τομέα αυτόν, όμως η ζωή και η δράση του δείχνουν, ότι το Κόμμα μας ακολου­θεί το σωστό δρόμο. Να, τι είπε το Κόμμα μας για την κομματική ανοι­κοδόμηση, την εσωκομματική δημοκρατία και ζωή τον Ιούνη του 1945:

1) Η Ολομέλεια τονίζει τον εξαιρετικά σοβαρό κίνδυνο που απειλεί το Κόμμα από την αλλοίωση της κοινωνικής του σύνθεσης. Για να ανταπο­κριθεί στην ιστορική του αποστολή, το ΚΚΕ πρέπει να παραμείνει, κύ­ρια και βασικά, το Κόμμα του προλεταριάτου της Ελλάδας και αυτό πρέπει να βρίσκει την αντανάκλαση του και στην κοινωνική σύνθεση των μελών του Κόμματος. Μια βασική αλλαγή και βελτίωση στον τομέα αυ­τόν επιβάλλεται για το σύντομο μέλλον και πρέπει να αφορά τόσο τα μέλη, όσο και τα κατώτατα, κατώτερα, μεσαία και ανώτερα κομματικά στελέχη. Η ολομέλεια υπογραμμίζει την ανάγκη αυτή πρώτ’ απόλα για τις οργανώσεις της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Προς την κατεύθυν­ση αυτή πρέπει να τείνει και όλη η πολιτική στελεχών του Κόμματος. Παράλληλα το ΚΚΕ πρέπει να διατηρήσει και ν’ αναπτύξει τις βάσεις μέσα σ’ όλα τα άλλα στρώματα του εργαζόμενου λαού (υπάλληλοι, επαγγελματίες, διανοούμενοι κλπ.).

2) Με τον ίδιο εξαιρετικό τρόπο η Ολομέλεια υπογραμμίζει το πολύ χαμηλό θεωρητικό επίπεδο της μάζας των μελών του Κόμματος και των στελεχών του. Αυτό περικλείνει μεγάλους σοβαρούς κινδύνους. Μια ρι­ζική, άμεση στροφή στον τομέα αυτόν είναι ζήτημα ζωτικής ανάγκης για το Κόμμα. Η διατήρηση της καθαρότητας της ιδεολογίας και θεωρίας του ΚΚΕ, μέσα στο Κόμμα. Η διαπαιδαγώγηση του ΚΚΕ, των μελών και των στελεχών του στο πνεύμα που μας κληροδότησαν οι μεγάλοι μας δάσκαλοι. Η διαφώτιση για τα πιο βασικά νεοελληνικά και καθημερινά προβλήματα σύμφωνα με τις αρχές και τη γραμμή του ΚΚΕ. Η πάλη ενάντια στη διαστρέβλωση και τον ευνουχισμό της επαναστατικής μας θεωρίας και πράξης είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για μια σωστή πο­λιτική γραμμή και δράση του ΚΚΕ. Η Ολομέλεια διαπιστώνει την ανε­πάρκεια της κομματικής διαφώτισης και την καθυστέρηση στον τομέα αυτόν τόσο του Ριζοσπάστη, όσο και της ΚΟΜΕΠ. Χρειάζεται μια επί­μονη, ακούραστη, θαρραλέα και ορμητική, μακρόχρονη και βαθιά δου­λειά του Κόμματος για να εξασφαλιστεί και βελτιωθεί η ιδεολογική-θεωρητική πανοπλία του ενάντια σε κάθε νοθεία, σε κάθε λαθρεμπόριο. Η Ολομέλεια διαπιστώνει ακόμα, ότι βαθιά ευθύνη για την κατάσταση αυτή φέρνουν και μια σειρά από ανώτατα και ανώτερα κομματικά στε­λέχη, που δε ζουν τη ζωή της βάσης του Κόμματος, είναι απομονωμένα απαυτή και έτσι όχι μόνο δεν την βοηθούν να βελτιώνει το ιδεολογικό της επίπεδο, μα, αντίθετα, ζώντας μακριά απαυτήν, πέφτουν ευκολότε­ρα σε ξένες επιρροές, που τις μεταφέρουν και μέσα στο Κόμμα. Η Ολο­μέλεια βάζει σαν καθήκο σε μια σειρά από ανώτατα και ανώτερα κομμα­τικά στελέχη να πάνε για δουλειά στη βάση του Κόμματος και μέσα στις εργατικές μάζες. Στο χαμηλό ακόμα ιδεολογικό επίπεδο του κόμματος οφείλεται και το γεγονός, ότι το Κόμμα αντιμετωπίζει ασθενικά, αγνές στο βάθος, μα πάντα επικίνδυνες εκδηλώσεις αντάρτικου πνεύματος, από τις γραμμές κυρίως του αντάρτικου κινήματος. Σωστή διαφώτιση και διαπαιδαγώγηση προς την κατεύθυνση αυτή στο πνεύμα της κομμα­τικής πειθαρχίας και της εσωκομματικής δημοκρατίας πρέπει να συγκε­ντρώσουν επίσης την προσοχή μας. Η Ολομέλεια θεωρεί αναγκαίο όπως μέσα στις καινούργιες συνθήκες, ύστερα απτόν εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο και τον αγώνα του Δεκέμβρη, το Κόμμα ξαναεξετάαει συγκεκρι­μένα και ατομικά το ζήτημα των δηλωσιών στην 4η Αυγούστου, που ξαναμπήκαν στο ΚΚΕ. Η επανεξέταση αυτή πρέπει να γίνει μέσα στα πλαίσια που βάζει η κομματική ηθική τάξη και επαναστατική κομματικότητα. Πρωτοβουλία, εσωκομματικός έλεγχος προς τα πάνω και προς τα κάτω, προώθηση και ανάπτυξη νέων στελεχών, εσωκομματική δημο­κρατική ζωή, γρανιτένια κομματικότητα και σεμνό κομματικό ήθος, επα­ναστατική πειθαρχία και ολόπλευρη θεωρητικοπολιτική διαπαιδαγώγη­ση, θα σηκώσουν τη ζωντάνια και ζωτικότητα των μελών μας και θα τα αναδείξουν σε πραγματικούς αφέντες μέσα στο Κόμμα τους, που το α­κολουθούν και το δουλεύουν όχι από εξαναγκασμό, μα γιατί από λέφτερη δημοκρατική συνείδηση πιστεύουν στη θεωρία και ιδεολογία του, στην πολιτική γραμμή και στην πραχτική δράση του, στην οργάνωση του και στην αναγκαιότητα της ύπαρξης του. για την κατάχτηση και ολοκλή­ρωση της λεφτεριάς του Λαού. (Απτήν απόφαση της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ 25-27 Ιούνη 1945).

Ο φραξιονιστής Βαφειάδης, που στη 2η Ολομέλεια της ΚΕ (Φλεβά­ρης του 1946) του έγινε προσωπική ανοιχτή υπόδειξη να εγκαταλείψει την απομόνωση του απτή βάση, δε διδάχτηκε τότε, μόνο θέλει τώρα να διαπαιδαγωγήσει αυτός φραξιονιστικά και διαλυτικά το Κόμμα. Και να τι ειπώθηκε για τα ίδια ζητήματα στο κλείσιμο της εισήγησης στην ίδια Ολομέλεια τον Ιούνη 1945:

«Ακούμε, σύντροφοι, τις μέρες αυτές παραμύθια για διαφωνίες και διασπάσεις μέσα στο Κόμμα. Και φυσικά γελάμε. Γελάμε με τους ανόη­τους, που τόσο λίγο μας ξέρουν, που τόσο λίγο καταλαβαίνουν το Κόμμα μας, το ΚΚΕ και το μεγάλο του αγώνα.

Όμως, σύντροφοι, δεν θα πρέπει να το πάρουμε απάνω μας. Ο κομ­μουνιστής δεν αυτοϊκανοποιείται ποτέ. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε να παρουσιάσουμε και στον τομέα της κομματικής ανοικοδόμησης σοβαρά λάθη και ελλείψεις… Το βασικό οργανωτικό μας πρόβλημα είναι το πρό­βλημα των στελεχών μας. Κομμουνιστής μέλος είτε στέλεχος του ΚΚΕ, πάει να πει νάναι μαζικός λαϊκός ηγέτης. Αυτό πάει να πει ότι το στέλεχός μας ξέρει καλά το περιβάλλον της δουλειάς του, τα ζητήματα και προβλήματα που απασχολούν τους εργάτες και τους εργαζόμενους. Πρω­τοστατεί στην οργάνωση τους και στους αγώνες τους, πάντοτε υπόδειγμα πειθαρχίας, αποφασιστικότητας, ηρωισμού και αυτοθυσίας. Ακούει πά­ντα όσα του λεν οι εργάτες και οι εργαζόμενοι, συζητεί τη γνώμη τους, πείθεται είτε τους πείθει. Δημιουργεί στον κύκλο του ολοένα καινούργια στελέχη, προωθεί τις νέες δυνάμεις, ενθαρρύνει, καθοδηγεί, βοηθεί πα­τρικά κάθε ικανότητα. Τοποθετεί τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλλη­λη θέση, αφήνοντας κάθε ανεξαρτησία και πρωτοβουλία που βοηθεί τον κοινό σκοπό, το κοινό έργο. Δεν είναι αυταρχικός, ούτε σεχταριστής και τον χαραχτηρίζει η κομματική συντροφικότητα. Δεν παραγνωρίζει, ούτε πνίγει ποτέ την ατομικότητα του άλλου. Ο παραγοντισμός είναι μια από τις πιο θανάσιμες αμαρτίες για έναν κομμουνιστή, όπως και η γραφειο­κρατία. Δεν είναι ποτέ στρυφνός και ακαταλαβίστικος, μα πάντα απλός και κατανοητός. Έχει υπομονή, εξηγεί και πείθει τον άλλο. Μα όταν κα­ταλήξει σε αποφάσεις, δρα σύντομα και φτάνει γοργά δίχως αναβολές και κωλυσιεργίες στο αποτέλεσμα. Στο ύφος και στο ήθος του είναι σεμνός και έχει ανεπτυγμένη την κομματική ευαισθησία. Δεν μπορεί νάναι ποτέ αδιάφορος γι’ αυτό που λέει το απλό μέλος και ο απλός εργάτης γι’ αυτόν. Τον χαραχτηρίζει κομματική και ατομική ακεραιότητα χαραχτήρα, κομμα­τική ευθύτητα και ποτέ δεν ξεχνά το Κόμμα μπροστά στο ατομικό είτε οικογενειακό του συμφέρον. Οι οικογενειακότητες στο Κόμμα δεν υπάρ­χουν, αν και ο κομμουνιστής σαν οικογενειάρχης πρέπει νάναι υποδειγμα­τικός. Με λίγα λόγια ο κομμουνιστής πρέπει νάναι παράδειγμα και υπό­δειγμα λαϊκού αγωνιστή για όλους. Μονάχα έτσι θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος του. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τα μέλη μας. Είναι οι α­παιτήσεις που βάζει το κίνημα σε μας σαν Κόμμα. Και αυτό που ζητάμε από τα μέλη του Κόμματος θα πρέπει φυσικά να το πραγματοποιούμε πρώτ’ απ’ όλα εμείς, η καθοδήγηση του. Στον τομέα της εσωκομματικής ζωής χρειάζεται μια σημαντική βελτίωση. Εκείνος που αποφασίζει και κυβερνά μέσα στο Κόμμα είναι το μέλος του Κόμματος. Η εσωκομματική δημοκρατία, που σημαίνει και εκλογή των κομματικών οργάνων, από τα κάτω προς τα πάνω με μυστική ψηφοφορία, εφαρμόζεται αυστηρά. Ο έλεγχος της δουλειάς και η κριτική προς τα πάνω και προς τα κάτω είναι το ουσιαστικό κομμάτι της εσωκομματικής δημοκρατίας. Οι αποφάσεις συζητούνται και εγκρίνονται, τροποποιούνται είτε απορρίπτονται από τα μέλη. Από τη στιγμή όμως που μια απόφαση παίρνεται, όλοι είναι υπο­χρεωμένοι να την εχτελέσουν και κείνοι ακόμα που ίσως να μη συμφώνη­σαν και βρέθηκαν σε μειοψηφία. Στην εσωκομματική ζωή η αυτοκριτική, από τα πάνω και από τα κάτω και περισσότερο, φυσικά, από τα πάνω, δίνει ζωή, αναπτύσσει το αίσθημα της ευθύνης και μεγαλώνει την κολλεχτιβίσχικη δουλειά. Στο πνεύμα αυτό πρέπει να διαπαιδαγωγούμε τα μέ­λη, έτσι που όχι μονάχα τυπικά, μα και ουσιαστικά να γίνουν αυτά τα αφεντικά στο Κόμμα. Απ’ αυτό εμείς δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Αντίθετα, όσο πιο ανεπτυγμένα είναι τα μέλη μας και όσο πιο πολύ δου­λεύουν με πρωτοβουλία και αυτοπεποίθηση, τόσο περισσότερο κερδίζει το κόμμα και το κίνημα μας. Βλέπουμε, σύντροφοι, ότι το Κόμμα σήμερα χρειάζεται μια στροφή στον τομέα της εσωκομματικής δημοκρατίας. Και, φυσικά, το παράδειγμα πρέπει να το δώσουμε εμείς, η Κεντρική Επιτρο­πή. Είμαστε το κυρίαρχο σώμα του Κόμματος ανάμεσα στα συνέδρια του. Πολλοί άνθρωποι με μια καρδιά, μια ψυχή, ένα νου, μια θέληση, μια γροθιά. Και αυτό όχι από εξαναγκασμό. Γιατί τέτοιος εξαναγκασμός σ’ ένα Κόμμα που τόσες θυσίες ζητεί από τα μέλη του και φυσικά, πολύ περισσότερο, από την Κεντρική Επιτροπή του, δεν μπορεί να υπάρξει. Μα από λέφτερη θέληση και απόφαση. Και ακριβώς γιατί τίποτε δε μας εξαναγκάζει και ό,τι κάνουμε το κάνουμε από πεποίθηση και πίστη στις αρχές μας, γι’ αυτό και οι υποχρεώσεις μας, υποχρεώσεις λέφτερων αν­θρώπων, είναι ακόμα πιο μεγάλες. Η Κεντρική Επιτροπή είναι το ανώτα­το κολλεχτιβίστικό μας όργανο. Εδώ κανένας δεν αποφασίζει μόνος. Ίσα δικαιώματα και ίσες ευθύνες. Και προς την κατεύθυνση αυτή θα πρέπει ακόμα πιο πολύ να αναπτύξουμε ο καθένας και όλοι μαζί το συναίσθημα της ευθύνης, μα και της πρωτοβουλίας. Όλοι μαζί καθορίζουμε τη γραμ­μή, που τη θέτουμε μετά για έγκριση μπροστά στο Κόμμα. Μα μετά ο καθένας στον τομέα του, ο καθοδηγητής, ο υπεύθυνος, αυτός αποφασίζει και εκτελεί». Τη γραμμή αυτή την αναπτύσσει το ΚΚΕ και η καθοδήγηση του, όσο, φυσικά, μπορούσε, και κατοπινά στα ντοκουμέντα του, στην ειδική ορ­γανωτική απόφαση του ΠΓ (Δεκέμβρης του 1945, που μπήκε απευθείας στις Κόβες), στην οργανωτική σύσκεψη του, που έγινε τον Απρίλη του 1946, σε όλη την κομματική ζωή του. Αν απαυτά όλα ο Βαφειάδης δε διδάχτηκε τίποτε, φταίει η αντικομματικότητά του και όχι το ΚΚΕ.

IX. Ο Μ. Βαφειάδης πήρε μέρος στη 12η Ολομέλεια και στο 7ο Συνέ­δριο, όπου ξαναβγήκε στην ΚΕ. Πήρε μέρος και στη 2η Ολομέλεια, ό­που του έγινε και ανοιχτά η σύσταση να.εγκαταλείψει την αυτοαποξέ-νωσή του απτή βάση και τα στελέχη του Κόμματος. Πήρε μέρος στην 3η Ολομέλεια, όπου η στρατιωτική επιτροπή κάτω απτή δική του καθοδή­γηση επεξεργάστηκε το στρατιωτικό σχέδιο που ο ίδιος υπόγραψε. Το Γενάρη του 1948 ήταν συνεισηγητής στη σύσκεψη των πολιτικών και στρατιωτικών στελεχών του ΔΣΕ. Στην 4η Ολομέλεια ήταν ο μόνος ει­σηγητής πάνω στην πολιτική και στρατιωτική κατάσταση (ας σημειωθεί εδώ ότι παρά τη σχετική απόφαση του ΠΓ, ο Μ. Βαφειάδης δεν έδωσε ακόμα στο Κόμμα την εισήγηση του εκείνη). Σε όλα αυτά τα Σώματα ο Μ. Βαφειάδης μίλησε και εισηγήθηκε, χωρίς ούτε μια φορά να κάνει νύξη για όσα αραδιάζει στη φραξιονιστική και ηττοπαθή πλατφόρμα του. Τώρα βρίζει την καθοδήγηση και τα στελέχη του Κόμματος για εκφυλισμό, λέει ότι το Κόμμα σκοτώνει τη σκέψη, ότι τα στελέχη αναδεί­χνονται με τη σιωπή και την ανοχή, ότι στο Κόμμα υπάρχει «καθεστώς κολακείας, ποιος περισσότερο να λιβανίσει αυτά που λέει η καθοδήγη­ση». Έτσι βρίζει ο πανικόβλητος φραξιονιστής το Κόμμα και τα στελέχη του. Όμως το Κόμμα δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια άκουε τα ίδια ακρι­βώς λόγια απτούς αρχειομαρξιστές και λικβινταριστές τροτσκιστές. Και το Κόμμα ξέρει να αντιμετωπίσει κάθε φορά όσους σηκώνουν το ανά­στημα τους ενάντια του, όσο ψηλά και αν στέκονται..

Ο Μ. Βαφειάδης μιλά για έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας και αυτοκριτικής από τις εκάστοτε καθοδηγήσεις. Έτσι ο πανικόβλητος οππορτουνιστής ταυτίζει όλες τις καθοδηγήσεις που είχε το Κόμμα από τότε που ιδρύθηκε και που διώχτηκαν απτό Κόμμα σαν οππορτουνιστικές, τροτσκιστικές, φραξιονιστικές, με τη σημερινή καθοδήγηση και έτσι ξεσκεπάζει ακόμα πιο πολύ τη φραξιονιστική του πρόθεση. Ο Μ. Βα­φειάδης μιλά για έλλειψη αυτοκριτικής και εσωκομματικής δημοκρα­τίας, αυτός που καμιά απόλυτα φορά δεν αναγνώρισε κανένα λάθος του. Σαν καπετάνιος της ομάδας Μεραρχιών ΕΛΑΣ Μακεδονίας ακο­λούθησε σοβινιστική πολιτική απέναντι στους σλαβομακεδόνες αγωνι­στές. Δε μίλησε ποτέ για τη στάση του, όταν σαν καπετάνιος της ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας το Δεκέμβρη του 1944, όταν στην Αθήνα γινό­τανε πόλεμος, αυτός συνθηκολόγησε ουσιαστικά με τους Άγγλους και τους άφησε να παν στην Αθήνα για να πνίξουν τη λαϊκή εξέγερση. Είναι λάθος σοβαρό του Κόμματος ότι τότε δεν πρόσεξε ορισμένες υπεύθυνες καταγγελίες που έγιναν ενάντια στο Μ. Βαφειάδη, για σχέσεις με Άγγλους αξιωματικούς πράχτορες της Ιντέλιτζενς Σέρβις και ότι δυο μέρες μετά το φευγιό του Μάρκου στο βουνό (τέλη Αυγούστου 1946) στο σπίτι της συγγενούς του Καραμαούνα, πράχτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, συ­ζητούσαν ότι βγήκε (ο Μ.) στο βουνό για να οργανώσει αντάρτικο. Ο Μ. Βαφειάδης δε μίλησε ποτές για τις σοβαρές ευθύνες που είχε για την κατάσταση στην ΚΟΘ και στο Γραφείο Περιοχής Μακεδονίας, όπου ήταν οργανωτικός γραμματέας και όπου ασχολούνταν με φραξιονιστικό κουτσομπολιό εκ των υστέρων, χωρίς να τολμά ποτέ να πει ανοιχτά τη γνώμη του. Άφηνε επικεφαλής της ΚΟΘ δειλούς και ανίκανους ανθρώ­πους. Καλούσε τους εργάτες σε απεργίες χωρίς λόγο και χωρίς να παίρ­νει κανένα οργανωτικό μέτρο. Στο μηχανισμό του γραφείου περιοχής τοποθέτησε ανεξέλεχτους και ύποπτους ανθρώπους, που καταχράστηκαν την κομματική περιουσία και αργότερα πρόδωσαν ανοιχτά και συ­νεργάζονταν με τον εχθρό. Στο ΔΣΕ ο Μ. Βαφειάδης παραγνώρισε και χτύπησε τα ανώτερα κομματικά στελέχη και συγκέντρωσε γύρω του κυ­ρίως προσωπικούς του φίλους και αξιωματικούς απτόν αστικό στρατό. Μετεμφύτευσε στο στρατό, και από το στρατό στο Κόμμα, τις αστικές και ανταρτίστικες στρατοκρατικές μέθοδες πολέμου, οργάνωσης και κα­θοδήγησης που το Κόμμα χτύπησε επανειλημμένα και ανοιχτά. Δε συμ­φωνούσε και αντιδρούσε στα μέτρα ασφάλειας και επαγρύπνησης στο ΓΑ και στην απομάκρυνση απ’ αυτό παλιών αξιωματικοί, που προέρ­χονταν απ’ τον αστικό στρατό και δεν αποτελούσαν εγγύηση για την εφαρμογή της γραμμής μας. Δεν ήθελε ένα μικρό και ευκίνητο ΓΑ, που έγινε στο Γράμμο παρά την αντίδραση του.

Το Μ. Βαφειάδη τον χαραχτηρίζει μια παθολογική και αντικομματική τάση απομάκρυνσης και αποξένωσης απτή μάζα και τα στελέχη του Κόμματος. Ο Μ. Βαφειάδης είναι άσπονδος εχθρός της κολλεχτιβίστικης δουλειάς στην καθοδήγηση. Έχει διαπιστωθεί επανειλημμένα, ότι πήρε σειρά από σοβαρά μέτρα και αποφάσεις χωρίς να συνεργαστεί με την κομματική καθοδήγηση και σε συμφωνία μόνο με τους στρατιωτι­κούς του συμβούλους. Διαστρέβλωνε και δεν εφάρμοζε τις αποφάσεις του ΠΓ. Η 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (28-29 του Ιούλη 1948) του έκανε αυτού προσωπικά μια σοβαρή προειδοποίηση που, όμως, δε θέλη­σε να την προσέξει: «Η Ολομέλεια διαπιστώνει, ότι μια σοβαρή αδυνα­μία του ΔΣΕ βρίσκεται στο ότι η κομματική και στρατιωτική καθοδήγη­ση δεν έχουν πάντα άμεση και έγκαιρη αντίληψη για την κατάσταση στους κατώτερους κρίκους και στη βάση και ότι καθυστερεί επικίνδυνα η οργάνωση του ελέγχου, για τη γρήγορη και αποτελεσματική εφαρμογή των αποφάσεων που κάθε φορά παίρνονται. Η Ολομέλεια διαπιστώνει, ότι στον τομέα αυτόν χρειάζεται μια αποφασιστική βελτίωση. Σ’ αυτό θα συντελέσει σοβαρά και η πιο στενή επαφή και συνεργασία των πολιτικών και στρατιωτικών στελεχών σε όλη την κλίμακα, η πιο στενή επι­κοινωνία των επάνω προς τα κάτω». Ο Βαφειάδης ήρθε σε σύγκρουση με όλα σχεδόν τα ανώτερα καθοδηγητικά στελέχη του ΔΣΕ. Του έγινε αυστηρή υπόδειξη και κριτική για το ότι περιορίζεται να βγαίνει μια διαταγή και α’ αυτό περιορίζεται χωρίς να τον ενδιαφέρει ο έλεγχος για την εχτέλεσή της, και πάλι όμως δε διορθώθηκε. Τον χαραχτηρίζει ένας αυταρχικός σατραπισμός και μια εγωπαθή ζηλοφθονία απέναντι στα κομματικά στρατιωτικά στελέχη που ανέβηκαν. Σε όλη τη διάρκεια της μάχης του Γράμμου, όσο μεγάλωνε η κρίση του, τόσο όλα αυτά τα αρνη­τικά παρουσιάζονταν πιο έντονα. Χαραχτηριστικό είναι, ότι τις λίγες φορές που στη διάρκεια της μάχης πήγε στα τμήματα, αυτό το έκανε όχι από δική του πρωτοβουλία, μα ύστερα από απόφαση του ΠΓ. Στη διάρ­κεια της μάχης, και όσο μεγάλωνε η οξύτητα της, αυτός έχανε την αυτο­κυριαρχία του, τον έλεγχο και την εποπτεία πάνω στα γεγονότα, ωσότου κατάντησε πραγματικό ράκος. Τώρα ο Μ. Βαφειάδης αρχίζει την πολι­τική πλατφόρμα του μιλώντας για έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας και αυτοκριτικής στο ΚΚΕ. Αυτό το κάνει για να καλύψει την ολοκλη­ρωτική άρνηση απ’ τον ίδιο, των μπολσεβίκικων οργανωτικών αρχών.

Χ. Οι πολιτικές διαπιστώσεις στην πλατφόρμα του Μ. Βαφειάδη συ­νοψίζονται στα παρακάτω: Διαπιστώνει ότι η περίοδος Μάρτης 1946 -Μάρτης 1947 «ήταν περίοδος που δίνονταν οι μεγαλύτερες δυνατότητες για μια αποφασιστική επικράτηση μας σε ορισμένες βασικές περιοχές» και ότι τότε «χάσαμε τη μοναδική σχεδόν ευκαιρία». Ότι ο μοναρχοφασισμός «είχε κατορθώσει να δημιουργήσει στις πόλεις και στην ύπαιθρο μια κατάσταση απομόνωσης μας». Σήμερα ο μοναρχοφασισμός «κατόρ­θωσε να πετύχει μια σχετική πολιτικοστρατιωτική σταθεροποίηση». Και συνεχίζει παρακάτω, ότι σήμερα «προκύπτει το συμπέρασμα, ότι δεν μπορεί ο ΔΣΕ να ανατρέψει ένοπλα το μοναρχοφασισμό με δικές του δυνάμεις στο άμεσο μέλλον, αλλά με άμεση στρατιωτική βοήθεια, που θα προέλθει απ’ την αναγνώριση της ΠΔΚ απ’ τις φιλικές χώρες». Το συμπέρασμα για το ΔΣΕ απ’ τις διαπιστώσεις αυτές είναι, ότι «ο ΔΣΕ θα αναγκαστεί να δράσει παρτιζάνικα», ότι πρέπει να γίνει «συνέχιση του ένοπλου αγώνα με έντονη παρτιζάνικη δράση σ’ ολόκληρη τη χώ­ρα». Το συμπέρασμα είναι ότι ο ΔΣΕ δε μπορεί να σταθεί σήμερα σαν ταχτικός στρατός, πρέπει να διαλυθεί και από ταχτικός στρατός με ε­νιαία καθοδήγηση και δράση, πρέπει να γίνει παρτιζάνικες ομάδες, σκόρπιες σ’ όλη τη χώρα. Αυτές είναι, στα βασικά και κύρια τους ση­μεία, οι πολιτικές απόψεις του Μ. Βαφειάδη.

Ο Μ. Βαφειάδης δεν πίστεψε και δεν πιστεύει στη νίκη του λαού. Κάνει μια, βασικά εσφαλμένη, διαπίστωση για σχετική πολιτικοστρα­τιωτική σταθεροποίηση του μοναρχοφασισμου, που οδηγεί το κίνημα μας στη συνθηκολόγηση μπροστά στην αντίδραση και στην αμερικανοκρατία. Η διαπίστωση αυτή είναι απόλυτα αντίθετη με την πραγματική εχτίμηση του ΚΚΕ, που διαπιστώνει μια βαθιά πολιτική, επαναστατική κρίση, στη χώρα, διαπίστωση που επιβεβαιώνεται πέρα για πέρα απτή ζωή και τα πράματα. ΓΙρώτ’ απόλα απτόν αγώνα του λαού και απτήν κρίση και αποσύνθεση που χαραχτηρίζουν το μοναρχοφασισμό, κρίση και αποσύνθεση που όχι μόνο δεν ξεπερνιένται και δε δείχνουν σημεία σχετικής σταθεροποίησης, μα που αντίθετα, ολοένα βαθαίνουν και δυ­ναμώνουν. Ακόμα η 3η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (12/9/47) έκανε την παρακάτω διαπίστωση: «Η Ολομέλεια εφιστά την προσοχή όλου του Κόμματος στους οππορτουνιστικούς δισταγμούς και τις ταλαντεύσεις που εκδηλώθηκαν και σε ηγετικά κομματικά στελέχη σχετικά με τη συνέ­πεια και την αποφασιστικότητα που χρειάζεται για να δοθεί ολοκληρω­τικά το Κόμμα στην καθοδήγηση και ανάπτυξη της νέας αντίστασης του λαού ενάντια στη νέα αμερικάνικη και εγγλέζικη κατοχή. Οι ταλαντεύ­σεις και οι δισταγμοί αυτοί εκφράστηκαν και στο γεγονός, ότι και ανώ­τερα κομματικά στελέχη (Ρουμελιώτης, Λευτεριάς) αρνήθηκαν, παρά την εντολή που πήραν να βγουν στο βουνό, και στο ότι χιλιάδες μέλη του Κόμματος παθητικά αντιμετώπισαν τις διώξεις του εχθρού και έτσι, αντί για το βουνό, βρέθηκαν στη φυλακή και στην εξορία… Οι ταλα­ντεύσεις και οι δισταγμοί αυτοί που οφείλονται σε ξένες επιδράσεις μέ­σα στο Κόμμα, αποτέλεσαν ώς τα σήμερα σοβαρό εμπόδιο για την εφαρ­μογή της πολιτικής του Κόμματος. Η επιτυχία της γραμμής του ΚΚΕ εξαρτιέται, σ’ ένα σημαντικό βαθμό, απτό σύντομο και αποφασιστικό ξεπέρασμα των δισταγμών και ταλαντεύσεων αυτών». Αυτόν τον οππορτουνισμό που καυτηρίασε και καταδίκασε το Κόμμα υπερασπίζεται και εκπροσωπεί σήμερα ο Μ. Βαφειάδης. Η 4η Ολομέλεια, όπου εισηγη­τής ήταν ο Μ. Βαφειάδης, στην απόφαση της λέει ότι «όλοι οι οππορτουνιστές και συνθηκολόγοι, όλοι όσοι λυγίζουν μπροστά στην τρομο­κρατία και συμβιβάζονται με τον εχθρό, κάνουν την πιο μεγάλη προδο­σία απέναντι στην πατρίδα και στο λαό. Γιατί χαρίζουν μέρες στο μο­ναρχοφασισμό, δυσκολεύουν και επιβραδύνουν το έργο της απελευθέ­ρωσης της Ελλάδας». (Απόφαση της 4ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, 28-29 του Ιούλη 1948, Γράμμος). Ανάμεσα στους οππορτουνιστές και συνθηκολόγους αυτούς βρίσκεται τώρα πανικόβλητος και ο Μ. Βαφειά­δης, που δεν πιστεύει στη δύναμη και στη νίκη του λαού. Μιλά για απομόνωση του Κόμματος, όταν το Κόμμα μας, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, οργάνωσε στα 1946-47 το πιο μεγάλο απεργιακό κίνημα που γνώρισε ποτέ η χώρα μας με εκατοντάδες χιλιάδες απεργούς και όταν κάτω απτήν πιο άγρια τρομοκρατία, όταν οργίαζαν τα έκτακτα στρατοδικεία, οι εργάτες στα συνδικάτα ψήφιζαν τους υποψηφίους του Κόμματος. Θεωρεί λάθος τη δημιουργία της Λεύτερης Ελλάδας και της ΠΔΚ, προτείνει τη διάλυση του ΔΣΕ σαν ταχτικού στρατού και κηρύτ­τει τη σχετική πολιτικοστρατιωτική σταθεροποίηση του μοναρχοφασισμού. Αυτό, το Κόμμα το χαραχτήρισε σαν προδοσία.

XI. Μια ακόμα απόδειξη ότι ο Βαφειάδης δεν πίστευε στη δύναμη του Λαού, είναι και το ότι την απελευθέρωση της Ελλάδας την έβλεπε και τη στήριζε κυρίως στην απέξω βοήθεια, μέχρι και την ένοπλη στρατιωτική.

XII.       Ο Βαφειάδης στην Πλατφόρμα του λέει ότι «οι αποφάσεις της 3ης Ολομέλειας (12 του Σεπτέμβρη 1947), ήταν πέρα για πέρα ανεδαφι­κές». Και παραθέτει ύπουλα πόσα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ πήραν μέρος στην Ολομέλεια, χωρίς ν’ αναφέρει ότι η Ολομέλεια εκείνη έγινε σε δυο κομμάτια και ότι το κομμάτι της Αθήνας έγκρινε ομόφωνα τις αποφά­σεις της 3ης Ολομέλειας. Στην Ολομέλεια ο Βαφειάδης υπόβαλε την έκθεση της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του ΔΣΕ. Η Ολομέλεια στην απόφαση της λέει ότι «αποδέχεται, βασικά, την έκθεση της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του ΔΣΕ σα βάση για την πραγματοποίηση, από στρατιωτική πλευρά, της πολιτικής του ΚΚΕ, για τη δημιουργία της λέφτερης περιοχής στη Βόρεια Ελλάδα». Αμέσως ύστερα απτήν Ολομέ­λεια, στις 13 του Σεπτέμβρη 1947, το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ πήρε απόφα­ση που λέει επί λέξει: «Το 2ο Κλιμάκιο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αναθέ­τει σε τριμελή επιτροπή απτούς σ. Ιωαννίδη, Μάρκο και Στρίγγο, την επί τόπου, στην περιοχή της λέφτερης Ελλάδας, διεύθυνση όλης της κομματικής, στρατιωτικοπολιτικής δουλειάς, για την πραγματοποίηση της απόφασης της 3ης Ολομέλειας της ΚΕ, για ό,τι αφορά το ΔΣΕ και την εκτέλεση του σχεδίου της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του ΔΣΕ.
Σε δυο μήνες η επιτροπή θα κάνει την πρώτη έκθεση της στο ΠΓ για την πορεία και τ’ αποτελέσματα της δουλειάς της». Η 3η Ολομέλεια είχε ορισμένες επιφυλάξεις, όταν έλεγε ότι «αποδέχεται, βασικά, την έκθεση της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του ΔΣΕ», γιατί δε μπορούσε να ελέγξει άμεσα τα στοιχεία που παρουσίασε ο Μ. Βαφειάδης. Στις 2 του Δεκέμβρη 1947 το ΠΓ συζήτησε την έκθεση της τριμελούς επιτροπής.
Εκεί διαπιστώθηκε ότι καθυστερεί η πραγματοποίηση του σχεδίου της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του ΔΣΕ που παρουσίασε ο Βαφειάδης στην 3η Ολομέλεια και που η Ολομέλεια «αποδέχτηκε βασικά» και ότι το σχέδιο αυτό «στηριζότανε σε εσφαλμένα δεδομένα». Αυτή η εκτίμηση μπήκε στο σχέδιο απόφασης του ΠΓ. Μα ύστερα από επιμονή του Βα­φειάδη βγήκε, γιατί αυτό τον αφορούσε προσωπικά. Και στην απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ της 2 του Δεκέμβρη λέγεται ότι «η καθυστέρη­ση στην πραγματοποίηση του σχεδίου της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας του ΔΣΕ οφείλεται στο γεγονός ότι τα Αρχηγεία Δυτικής Μακεδονίας και Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης δε μπόρεσαν να πραγματοποι­ήσουν τα σχέδια στρατολογίας που είχαν βάλει. Έτσι δημιουργήθηκε καθυστέρηση στο σχηματισμό και εξάσκηση των στρατηγικών εφεδρειών του ΓΑ στο βασικό κρίκο πραγματοποίησης του σχεδίου της ηγεσίας του ΔΣΕ». Παρά την αλλαγή που έγινε στο πρώτο σχέδιο απόφασης του ΠΓ, γεγονός παραμένει ότι ο Βαφειάδης εσφαλμένα προσανατόλισε την 3η Ολομέλεια, γιατί παρουσίασε αυτού ανύπαρχτους αριθμούς και ότι ο Βαφειάδης σαν αρχηγός του ΔΣΕ φέρνει πρωταρχική ευθύνη για την καθυστέρηση στη δημιουργία των στρατηγικών εφεδρειών του ΔΣΕ, πράμα που είχε σοβαρό αντίχτυπο στην εξέλιξη των πολεμικών επιχει­ρήσεων σε ολόκληρο το 1948 και ιδιαίτερα στο Γράμμο-Βίτσι, όπου η ανεπάρκεια στις εφεδρείες του ΓΑ δεν επέτρεψε να καταφερθούν απο­φασιστικά χτυπήματα στο νικημένο μοναρχοφασιομό. Με την ευκαιρία αυτήν εδώ πρέπει να ειπωθεί ότι συχνά στο ΠΓ γινόντουσαν υποχωρή­σεις στο Βαφειάδη και ακόμα ότι το ΠΓ κρατούσε ορισμένες φορές ανεχτική στάση απέναντι στο Βαφειάδη και δεν του έκανε αυστηρή κριτική.

Έτσι έχει η αλήθεια και στο σημείο αυτό που ο πανικόβλητος φραξιονιστής Βαφειάδης μάταια προσπαθεί να διαστρεβλώσει. Ο Βαφειάδης λέει ανεδαφικές τις αποφάσεις της 3ης Ολομέλειας, τη δημιουργία της λέφτερης Ελλάδας και το σχηματισμό της ΠΔΚ. Μα αυτός είναι που σε συνεντεύξεις προς ξένους δημοσιογράφους και χωρίς να συμβουλευτεί κανένα, διακήρυξε ανόητα ότι τα 7/10 της Ελλάδας είναι λέφτερα και επέμεινε σ’ αυτό και όταν του έγινε κριτική στο ΠΓ.

XIII. Ο Βαφειάδης απτήν αρχή που βγήκε στο βουνό φανταζότανε τη νίκη εύκολη και σαν αποτέλεσμα μια ανοργάνωτης παρτιζάνικης δρά­σης. Όταν οι δυσκολίες μεγάλωσαν, τότε στήριξε τη νίκη κυρίως στη βοήθεια απέξω. Ο Βαφειάδης δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στον ένοπλο αγώνα που κάναμε στην πρώτη κατοχή ενάντια στο χιτλερικό καταχτητή και αυτόν που κάνουμε τώρα ενάντια στον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το μοναρχοφασιομό. Τότε ο αγώνας μας ήταν μια μικρή μόνον συμβολή στην κολοσσιαία προσπά­θεια που έκανε η Σοβ. Ένωση για να συντρίψει το φασισμό. Για τον τέτοιο αγώνα που κάναμε τότε μπορεί νάφτανε ο παρτιζάνικος στρατός και πόλεμος. Τώρα την απελευθέρωση της Ελλάδας βασικά θα την φέρει σε τέλος ο ΔΣΕ. Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται γερός, ταχτικός στρατός, ικανός να τα βγάλει πέρα με την τεράστια προσπάθεια που κάνει ο μοναρχοφασισμός με τη βοήθεια του αγγλοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ο Βαφειάδης δεν καταλαβαίνει ότι ο καινούργιος ένοπλος αγώνας μέσα στις συνθήκες της αγγλοαμερικάνικης κατοχής θα είναι πολύ πιο δύσκο­λος απτόν πρώτο και ότι μεταβαρκιζιανά έπρεπε οι μάζες με την ίδια τους την πείρα να πεισθούν, ότι το ΚΚΕ και το ΕΑΜ ειλικρινά πάλαι-βαν για την ομαλή δημοκρατική εξέλιξη στη χώρα μας και για τη συμφι­λίωση του λαού, όπως ειλικρινά παλαίβει τώρα για την ειρήνη, ότι η αγγλοαμερικάνικη ιμπεριαλιστική πολιτική, η όλη γραμμή της ντόπιας πλουτοκρατίας κάναν αδύνατη την τέτοια εξέλιξη και ότι η νέα ένοπλη αντιπαράθεση γινόταν έτσι αναπότρεπτη, γιατί μόνο απαυτή εξαρτιότα­νε η ανεξαρτησία της Ελλάδας και η απελευθέρωση και σωτηρία του Λαού. Την πολιτική αυτή ο Βαφειάδης τη λέει μεσοβέζικη, γιατί δεν κατάλαβε ποτέ την πολιτική ανάγκη που επέβαλε τη συμφιλίωση, που ήθελε ο Λαός, να τη διεκδικήσει και με τα όπλα, μια που αγγλοαμερικά-νοι και μοναρχοφασισμός δεν άφηναν άλλο δρόμο. Ο Βαφειάδης συκο­φαντεί το Κόμμα και επαναλαμβάνει μοναρχοφασιστικές κατηγορίες, ό­ταν ισχυρίζεται ότι το ΚΚΕ «θέλησε να χρησιμοποιήσει το ένοπλο λαϊκό κίνημα, σαν μέσον εκβιασμού για την αντιμετώπιση της κατάστασης, που προέκυψε απτή Βάρκιζα». Έτσι ο Βαφειάδης και τη Βάρκιζα την αποδοκιμάζει άμεσα και το ΚΚΕ κατηγορεί ότι παίζει ανεύθυνα με το αίμα του Λαού, δείχνοντας ταυτόχρονα ότι ο ίδιος ποτέ δεν πίστευε στον ένοπλο αγώνα του Λαού. Τέτοιες κατηγορίες μόνο οι πιο ταπεινοί εχθροί ξαπολύουν ενάντια στο Κόμμα μας.

Οι επιτυχίες, οι επιδιώξεις και οι δυνατότητες του Βαφειάδη περιορί­ζονταν στα πλαίσια ενός ανταρτοκαπετάνιου. Τα γεγονότα και η δράση του δείχνουν ότι ποτέ το πρόβλημα της απελευθέρωσης της Ελλάδας δεν το συνέλαβε πολιτικά-στρατηγικά. Απαυτού πήγαζε η αδυναμία του να καταλάβει την ανάγκη, μα και το πνεύμα ενός λαϊκοαπελευθερωτικού επαναστατικού στρατού. Η συμβολή του στον τομέα αυτόν ήταν βασικά όχι δημιουργική, μα ουσιαστικά αρνητική. Δεν κατάλαβε το ρόλο του ΚΚΕ σαν δημιουργού της ψυχής του ΔΣΕ. Δεν κατάλαβε την ανάγκη της δημιουργίας και της εξάσκησης των στρατηγικών εφεδρειών του ΓΑ και για να πειστεί χρειάστηκαν 3 μήνες. Ο Βαφειάδης δε δημιουργούσε Λαϊκό Στρατό, μα αντάρτικα τμήματα. Και αν οι απόψεις του επικρα­τούσαν, το κίνημα μας θάβγαινε απτίς μάχες του 1948 χτυπημένο και ριγμένο πίσω και ο ΔΣΕ διαλυμένος σε μικρές ομάδες σ’ όλη τη χώρα. Ο Βαφειάδης δεν κατάλαβε και το βασικό νόημα της στρατηγικής μας στα 1948, που ήταν να τραβήξουμε και να εξασθενίσουμε έτσι το μοναρχοφασιστικό στρατό στη Βόρεια Πίνδο, ώστε να δημιουργήσουμε βάσιμες προϋποθέσεις για επιτυχίες σ’ όλη τη χώρα. Αυτό βασικά το πετύχαμε παρά την καθυστέρηση μας με τις στρατηγικές εφεδρείες και παρά το σπάσιμο του πανικόβλητου Βαφειάδη, στο Γράμμο. Σήμερα το κίνημα μας και ο ΔΣΕ είναι πιο γερά και πιο ακμαία σ’ όλη τη χώρα. Οι δυσκο­λίες είναι ακόμα πολύ μεγάλες, μα ο Λαός και ο ΔΣΕ έχει όλη τη δύναμη να τις ξεπεράσει. Και ο πανικόβλητος Βαφειάδης διαστρεβλώνει ακόμα μια φορά την αλήθεια, όταν στην πλατφόρμα του γράφει ότι το Κόμμα λέει ότι «ο μοναρχοφασισμός είναι με ξύλινα πόδια και ότι από κάθε άλλη φορά είναι πιο κοντά η ανατροπή του». Το Κόμμα ποτέ δεν είπε τέτοιο πράγμα. Η απόφαση της 4ης Ολομέλειας, που σ’ αυτήν αναφέρε­ται ο Βαφειάδης, λέει κατά λέξη: «Η 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ διαπιστώνει ότι σήμερα το τέλος του μοναρχοφασισμού είναι πιο κοντά από κάθε άλλη φορά, φτάνει ο κάθε Έλληνας πατριώτης να κάνει στο ακέραιο το καθήκον τον απέναντι στην πατρίδα». Να πώς ο πανικόβλη­τος Βαφειάδης διαστρεβλώνει τα πραγματικά κείμενα.

XIV. Ο Βαφειάδης διεκδικεί για τον εαυτό του το στρατηγικό δαιμό­νιο και αλάνθαστο. Η αντικομματικότητά του δεν τον αφήνει να δει τα λάθη του και να κάνει αυτοκριτική. Τα δικά του λάθη τα φορτώνει πά­ντα στους άλλους. Ο Βαφειάδης βασικά ευθύνεται για το χάσιμο των θεσσαλικών στελεχών και για την καταστροφή του Κόζιακα. Αυτά τα δυο γεγονότα ρίξαν το κίνημα μας στη Θεσσαλία πάνω από ένα χρόνο πίσω, πράγμα που είχε εξαιρετικά σοβαρό αντίχτυπο, στην ανάπτυξη του κινήματος σ’ όλη τη χώρα. Βασική ευθύνη έχει ο Βαφειάδης και για την αποτυχία στο Μέτσοβο, όπου στάλθηκε να πάρει μέρος προσωπικά. Για την Κόνιτσα ο Βαφειάδης κάνει την αναίσχυντη προσπάθεια να αποτινάξει τις ευθύνες του. Τα γεγονότα έχουν έτσι: α) Για την επιχεί­ρηση στην Κόνιτσα ήταν απόλυτα σύμφωνος και έλεγε ότι θα μπορού­σαμε να την είχαμε πάρει και κάμποσους μήνες πριν. β) Όταν ρωτήθηκε υπεύθυνα είπε πως για την Κόνιτσα δεν μπαίνει ζήτημα, γιατί η τύχη της εξαρτάται απτό Μπουραζάνι, οπότε ανοίγουμε το δρόμο να φτά­σουμε μέχρι και την Αδριατική, γ) Την επιχείρηση τη διηύθυνε ο ίδιος προσωπικά και πήρε καθοδηγητικό μέρος στον καταρτισμό του σχεδίου, δ) Το Μπουραζάνι το πήραμε αμέσως και η Κόνιτσα δεν έπεσε, ε) Όλη του η προσπάθεια κατοπινά ήταν να ρίξει στους άλλους τις ευθύνες και να βγει ο ίδιος λάδι. Το ζήτημα αυτό συζητήθηκε στην κομματική σύσκε­ψη του Γενάρη 1948 και στη σύσκεψη των μελών της ΚΕ που έγινε τότε. Για να γίνει η σύσκεψη αυτή αποφάσισε το ΠΓ και ο Βαφειάδης μαζί. Σήμερα για πρώτη φορά λέει ότι δεν ήξερε τίποτα ενώ το πιο σωστό ήταν να το πει εκεί στην ΚΕ. Γενικά ο Βαφειάδης στην πλατφόρμα του διαστρεβλώνει τα γεγονότα, παρουσιάζει μια εικόνα που δείχνει ότι τον μεταχειρίζονταν σαν μικρό παιδί, χωρίς να καταλαβαίνει, ότι αυτό τον χαντακώνει ακόμα πιο πολύ, γιατί δείχνει ένα ανώτατο κομματικό στέ­λεχος που δεν πάλαιβε για τη γνώμη του μέσα στο Κόμμα και άφηνε να τον μεταχειρίζονται όπως οι άλλοι ήθελαν.

XV. Στο σύνολο της η πλατφόρμα του Βαφειάδη είναι ένα οππορτουνιστικό συνονθύλευμα γεμάτο από ανακρίβειες, ψευτιές και συκοφα­ντίες. Ο Βαφειάδης δημαγωγεί όταν θέλει να μονοπωλήσει τη διαπίστω­ση, ότι η αποχή μας απτίς εκλογές της 31 του Μάρτη 1946 ήταν λάθος, ενώ τότε δεν είχε καμιά αντίρρηση για την αποχή και ενώ ξέρει, ότι το ΚΚΕ τότε είχε προτείνει στο ΕΑΜ μερική συμμετοχή στις εκλογές, πρά­μα που το ΕΑΜ δε δέχτηκε. Ψέμα είναι ότι η γραμμή του Κόμματος ήταν να μην περνάν ομαδικά φαντάροι στο ΔΣΕ. Διαστρέβλωση της αλήθειας είναι όταν ισχυρίζεται ότι στο ΠΓ τον φίμωναν και δεν τον άφηναν να μιλήσει. Δεν υπάρχει κομματική απόφαση και ντοκουμέντο που να μην πήρε έγκαιρα σχέδιο στα χέρια του και να μην συζητήθηκε κολλεχτιβίστικα. Ακόμα και άρθρα άλλων συντρόφων τα διάβαζε πριν δημοσιευτούν, για να πει τη γνώμη του. Ποτέ σε καμιά περίπτωση δεν εξέφρασε κάποια ουσιαστική αντίρρηση. Αυτός είναι εκείνος που πρόβα­λε το επιχείρημα ότι η δράση της πρώτης Βαλκανικής Επιτροπής είχε σοβαρή αρνητική συνέπεια στη δουλειά του ΔΣΕ. Συκοφαντία είναι ο ισχυρισμός του ότι σα δικαιολογία για τη μη έξοδο φερνόντουσαν οι ταλαιπωρίες του χειμώνα. Είναι βρισιά ενάντια στο εργατοϋπαλληλικό κίνημα της χώρας μας ο ισχυρισμός του Βαφειάδη, ότι «πνίγεται κάθε απεργιακή εκδήλωση ή διαμαρτυρία των εργαζομένων», όταν είναι πα­σίγνωστο ότι, παρά τη δολοφονική τρομοκρατία και τις προδοσίες των ρεφορμιστών, τους τελευταίους μήνες στις μεγάλες πόλεις απήργησαν δεκάδες χιλιάδες εργάτες, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι. Είναι ά­γνοια της πραγματικότητας ο ισχυρισμός ότι η διατήρηση των σχηματι­σμών ταχτικού στρατού θα μας κρατήσει, θέλουμε είτε όχι, στο πνεύμα της άμυνας, γιατί μόνο με γερό στρατό θα μπορέσουμε να χτυπάμε γερά επιθετικά το μοναρχοφασισμό, όπως έγινε στο Βίτσι, ύστερα από το Γράμμο, όταν έλειψε απτό ΔΣΕ η στείρα και αρνητική επίδραση του Βαφειάδη. Ο Βαφειάδης ήταν εκείνος που διέφθειρε κομματικά μέλη όταν τα υποχρέωνε να κάνουν αντικομματικές πράξεις και ζητούσε α­παντά επίμονα να μην το πουν στο Κόμμα. Ο Βαφειάδης δημιουργούσε κλίκα στο ΔΣΕ όταν χωρίς να ρωτήσει κανέναν έπαιρνε στο Γενικό Αρ­χηγείο, με παράβαση των πιο στοιχειώδικων μέτρων επαγρύπνησης, χρεωκοπημένα και ύποπτα στοιχεία. Ο Βαφειάδης επεξεργάστηκε, φραξιονιστικά και ύπουλα, μέλη του ΠΓ, όπως τη σ. Χρύσα Χατζηβασιλείου. Η σ. Χρύσα έγραψε στο ΠΓ «το μέλος του ΠΓ που ξέρετε (ο Βαφειά­δης) μου είπε πως το ΠΓ έπαψε να με θεωρεί μέλος του». Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει και δεν υπήρξε παρά την κριτική που έκανε το ΠΓ για τις εσφαλμένες θέσεις της σ. Χρύσας Χατζηβασιλείου στην Αθήνα. Με τη σ. Χατξηβασιλείου ο Βαφειάδης έκανε φραξιονιστική, αντικομματική συ­ζήτηση για ζητήματα που ποτέ δεν είχε το θάρρος να θέσει στο ΠΓ. Τέτοιος είναι ο φραξιονιστής που διεκδίκησε τον τίτλο του κομματοσωτήρα, ενώ στην ουσία υποσκαφτεί το ΚΚΕ και την ενότητα του.

XVI.      Ο Βαφειάδης στην πλατφόρμα του μιλά και για το ότι το ΚΚΕ δε μίλησε δήθεν για τα λάθη του στην κατοχή. Και δω διαστρεβλώνει τα γεγονότα. Πρώτο, το ΚΚΕ μίλησε για τα λάθη του στην κατοχή και στη 12η Ολομέλεια και στο 7ο Συνέδριο του (Οχτώβρης του 1945). Δεύ­τερο, ο Βαφειάδης ιδιοποιείται τη σχετική θέση και ανοιχτή κριτική που έκανε το ΠΓ ύστερα από συζήτηση στη συνεδρίαση του το Δεκέμβρη του 1947 για τα λάθη αυτά, όπως ξέρει και τους σοβαρούς λόγους που είχε το Κόμμα για να είναι επιφυλαχτικό στο ζήτημα αυτό πρωτύτερα.

XVII.     Στην πλατφόρμα του ο Βαφειάδης κάνει συνεχείς επιθέσεις ε­νάντια στο σ. Ζαχαριάδη. Ίσως λάθος του ο. Ζαχαριάδη να είναι ότι με επιμονή και υπομονή, αυτός προσωπικά δούλεψε για να επιβάλει το Βαφειάδη σαν αρχηγό του ΔΣΕ, τον στήριξε και τον βοήθησε, παρά το ότι πολλές φορές και από άλλα στελέχη εκδηλώθηκαν επιφυλάξεις στο ζήτημα αυτό. Ο σ. Ζαχαριάδης πρωτοστατούσε στο να βγει κάθε εμπό­διο που προβαλλότανε στο Βαφειάδη. Ακόμα ο σ. Ζαχαριάδης στην εισήγηση του στη σύσκεψη των κομματικών, πολιτικών και στρατιωτικών στελεχών του ΔΣΕ, στις 15 του Γενάρη 1948, έτσι έβαλε το ζήτημα του αρχηγού του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα, ακριβώς για να στηρίξει και ενισχύσει το κύρος του Βαφειάδη: «Το έργο μας είναι τραχύ και δυσκολίες βρίσκονται ακόμα μπροστά. Μα έχουμε το στρατό μας, που παλαίβει ηρωικά με επικεφαλής το στρατηγό Μάρκο, τον αρχηγό μας, που τάβγαλε παληκαρίσια πέρα και που έχομε υπο­χρέωση να τον βοηθάμε με όλες μας τις δυνάμεις στην υπεύθυνη και δύσκολη αποστολή του». (Ν. Ζαχαριάδης: «Όλοι στ’ άρματα! Όλα για τη Νίκη!» σελ. 55). Αυτή τη βοήθεια ο Βαφειάδης δεν την κατάλαβε, την παρεξήγησε και στράφηκε τελικά ενάντια στο Κόμμα. Για το ΚΚΕ βγαί­νει τώρα ένα βασικό συμπέρασμα. Πρέπει να βοηθάει το κάθε μέλος και στέλεχος του να αναπτυχθούν και να δώσουν στο κίνημα όσα καλύτερα μπορούν. Μα η περίπτωση Βαφειάδη δείχνει ότι πρέπει το Κόμμα μας με όλη του την απαραίτητη κομματική αυστηρότητα να παρακολουθεί, να μελετά, να γνωρίζει και να προσέχει τα στελέχη του, τις αδυναμίες, τα λάθη, τις παρεκκλίσεις που παρουσίασαν στο παρελθόν, για ν’ απο­φεύγονται, όσο είναι δυνατό, περιπτώσεις σαν του Βαφειάδη, που ανέ­βηκε γρήγορα τη σκάλα της κομματικής ιεραρχίας, δεν μπόρεσε ν’ αντέ­ξει έσπασε και εφόσον του λείπει η κομματικότητα να δει και να πει την αλήθεια, προσπαθεί να χτυπήσει το Κόμμα και το κίνημα μας πισώπλατα.

XVIII. Έτσι έχει το ζήτημα του Μ. Βαφειάδη. Η τροτσκιστική οππορτουνιστική φραξιονιστική εκδήλωση του, καθώς και η δίχως αρχές επίθεση του ενάντια στην καθοδήγηση του Κόμματος μας έρχεται να χτυπήσει το ΚΚΕ σε μια απτίς πιο κρίσιμες για τον λαϊκοαπελευθερωτικό του αγώνα στιγμές, τις μέρες που το ΚΚΕ γιορτάζει με αυτοέλεγχο και κριτικά, μα και με τιμή και περηφάνια τα 30 χρόνια απτήν ίδρυση του. Ο Βαφειάδης αποδείχτηκε ανάξιος για την εμπιστοσύνη που τούδειξε το Κόμμα, λιπόψυχος και λιποτάχτης απτό λαϊκοδημοκρατικό κί­νημα. Το ΚΚΕ τον ανάδειξε, μα αυτός έχασε το μέτρο των ικανοτήτων του, πήραν αέρα τα μυαλά του και ξαφνικά φαντάστηκε ότι έγινε μεγά­λος πολιτικός, αυτός που πάντα περιφρόνησε τη μόρφωση και δε διάβα­ζε ούτε τα ειδικά στρατιωτικά άρθρα και μελέτες με τη μαρξιστική-λενινιστική πολεμική επιστήμη που του δινόντουσαν μεταφρασμένα. Ο Βα­φειάδης έκανε σύγχυση ανάμεσα στο σπαθί που τούδοσε το Κόμμα για να πολεμήσει για το Λαό και στο σπαθί που σήκωσε αυτός ενάντια στο Κόμμα. Το Κόμμα τονέ βοήθησε να αναπτύξει τις ικανότητες του και να διορθώσει τα μεγάλα λάθη και τις ελλείψεις του. Νίκησε όμως ο μικροα­στικός εγωισμός του και η αρρωστιάρικη φιλοδοξία του και όταν έσπασε στο Γράμμο δεν είχε το μπολσεβίκικο θάρρος να φανεί ειλικρινής προς το Κόμμα του. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τον στιγματίζει σαν αριβίστα, τυχοδιώχτη, πανικόβλητο και συνθηκολόγο φραξιονιστή, τροτσκιστή. Και αποφασίζει να φέρει το ζήτημα του στην πρώτη συνεδρίαση της ΚΕ του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ πέρασε πολλές δοκιμασίες και τρανταγμούς στα 30 χρόνια της ζωής του που κλείνουν αυτές ακριβώς τις μέρες. Έμεινα πάντα μονολιθικό και αδιάσπαστο, πιστό στο μαρξισμό-λενινισμό. Με την ίδια μονολιθικότητα θα περάσει και τη σημερινή κρίση που δη­μιούργησε ο πανικόβλητος οππορτουνιστής και δίχως αρχές φραξιονιστής Βαφειάδης. Γι’ αυτό δε μπορεί να υπάρχει καμιά αμφιβολία.

Λέφτερη Ελλάδα 15-11-48

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Advertisements

0 Responses to “Απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για την οππορτουνιστική πλατφόρμα του Μάρκου Βαφειάδη”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


2ο συνέδριο ΚΝΕ 3ο συνέδριο ΚΝΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ ΔΣΕ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Εμφύλιος Πόλεμος Ενιαίο Μέτωπο Πάλης ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κύρκος Κώστας Κάππος Μ. Βαφειάδης Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ ΝΑΤΟ ΝΔ Νέα Δημοκρατία Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Ρήγας Φεραίος Σπύρος Χαλβατζής Στόχοι του Έθνους Συμφωνία της Βάρκιζας Συνασπισμός Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιδικτατορικός αγώνας αντιπολεμικό κίνημα αντισυναίνεση αντιφασιστική πάλη διάσπαση '89 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός καταλήψεις '90-'91 μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα νεοφιλελευθερισμός συνέδρια ΚΚΕ τροτσκιστές φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 36.567 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 16 ακόμα followers

Advertisements

Αρέσει σε %d bloggers: