10
Αυγ.
19

Η πλατφόρμα του Κώστα Καραγιώργη (6.6.1950)

Μετά την 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1950 που καταδίκασε τις απόψεις του Μ. Παρτσαλίδη, ο Ν. Ζαχαριάδης και η ηγεσία του ΚΚΕ βρέθηκαν μπροστά στη συγκροτημένη κριτική για επιλογές της δεκαετίας του 1940 από ένα άλλο κορυφαίο στέλεχος, τον Κώστα Καραγιώργη. Ο Καραγιώργης ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, διευθυντής του Ριζοσπάστη παλιότερα, στρατηγός του ΔΣΕ και διοικητής του Κλιμακίου του Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας, υπουργός Πολεμικού Εφοδιασμού της κυβέρνησης του βουνού του ΔΣΕ. Στο κείμενό του προς τα μέλη της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ, ο Καραγιώργης δε μένει μόνο στις πολιτικές επιλογές, αλλά ασκεί και σκληρή στο εσωκομματικό καθεστώς, χρεώνοντας στον Ζαχαριάδη ένα ασφυκτικό γραφειοκρατικό και αντιδημοκρατικό καθεστώς που εμποδίζει την ουσιαστική αποτίμηση της δράσης του ΚΚΕ και την αναζήτηση των αιτιών για τη διπλή ήττα. Ο τρόπος αποπομπής του Βαφειάδη, η αντιμετώπιση του Παρτσαλίδη, η περιθωριοποίηση της Χρύσας Χατζηβασιλείου, είναι τα βασικά παραδείγματα που επικαλείται. Για τον Καραγιώργη κεντρική ήταν η ευθύνη του γενικού γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη.

Το κείμενο χαρακτηρίστηκε από τον Ζαχαριάδη και το ΠΓ αντικομματική «πλατφόρμα» και καταδικάστηκε, αρχικά από το ΠΓ και μετά από την ΚΕ. Ο Καραγιώργης καθαιρέθηκε από την ΚΕ, ενώ συκοφαντήθηκε σαν ύποπτο στοιχείο και κατηγορήθηκε ότι ήθελε να «περάσει στον ταξικό εχθρό», δηλαδή να καταφύγει στη Γιουγκοσλαβία. Κατέληξε στα χέρια της ρουμανικής αστυνομίας και φυλακίστηκε σε άθλιες συνθήκες. Στις φυλακές πέθανε χωρίς ποτέ να γίνουν γνωστές οι συνθήκες, ενώ άγνωστος παραμένει ο χώρος ταφής του. Το 1958, δυο χρόνια μετά την αποπομπή του Ν. Ζαχαριάδη, η 9η Ολομέλεια της ΚΕ τον αποκατάστησε με μια δήλωση, μαζί με τον Σιάντο και τον Πλουμπίδη, χωρίς να αποδίδονται ευθύνες για τη μεταχείριση που είχε και τις συνθήκες που εξοντώθηκε. Ο Καραγιώργης μάλλον δεν είχε ενθάρρυνση και κάλυψη στην κριτική του στο Ζαχαριάδη και την ηγεσία του ΚΚΕ από σοβιετικούς παράγοντες, όπως οι Βαφειάδης και Παρτσαλίδης, με μοιραίες συνέπειες για τον ίδιο.

Το κείμενο του Κ. Καραγιώργη δημοσιεύτηκε και αυτό σαν αντικομματική πλατφόρμα ενόψει της 3ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ στο περιοδικό Νέος Κόσμος (8/26, Αύγουστος 1950). Αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο των Π. Ροδάκη-Μπ. Γραμμένου, «Η τρίτη Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950. Τα άγνωστα πρακτικά μιας σκηνοθετημένης δίκης εναντίον των πρώτων κομμουνιστών της αμφισβήτησης» (εκδ. Γλάρος).

Το πλήρες κείμενο από την Πλατφόρμα Καραγιώργη είναι το εξής:

Σύντροφοι,

Σας παρακαλώ να διαβιβάσετε σε όλα τα μέλη της Κεντρικής Επιτρο­πής και Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου τα παρακάτω:

1)         Στην 7η Ολομέλεια μας τα καταφέραμε πολύ άσχημα με τη συζήτη­ση του πρώτου θέματος. Πρώτη φορά στην ιστορία του Κόμματος μας έγινε συνεδρίαση Κομματικού Σώματος με τέτοιο θέμα. Και όμως ούτε σεβασμό στο θέμα δείξαμε με τον τρόπο που συζητήσαμε, ούτε συναί­σθηση των ευθυνών μας απέναντι στο Κόμμα μας και το λαό μας, που υπόφερε τόσα και επί τόσα χρόνια, πληρώνοντας και τα δικά μας λάθη.

Τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου βρεθήκαμε κλεισμένοι επί μέρες ολόκληρες σ’ ένα σπίτι, χωρίς να έχουμε καμιά απολύτως ιδέα για το τι θα συζητήσει η Ολομέλεια που θα κάνα­με και χωρίς να μας έχει δοθεί το θέμα. Την παραμονή της έναρξης της Ολομέλειας μας δόθηκε το ντοκουμέντο του σ. Παρτσαλίδη και την άλλη μέρα το πρωί στις 8 αρχίσαμε. Την ίδια μέρα μιλήσαμε σχεδόν όλοι πάνω στο θέμα αυτό. Φυσικά δεν έμεινε καθόλου καιρός στους συντρό­φους να σκεφθούν κάπως πάνω σε πράγματα που έτσι όπως ήρθαν ξαφ­νικά τους ζάλισαν κι όλας όλους. Πολύ περισσότερο που από το φόβο του χαραχτηρισμού για «φραξιονισμό» δεν έγινε, εχτός από την επίσημη συζήτηση, καμιά ανταλλαγή γνωμών και αντιλήψεων πάνω σε τόσα σο­βαρά ζητήματα (άλλωστε δεν υπήρχε καν υλικός χρόνος γι’ αυτό, εχτός από μια νύχτα).

Έπρεπε να δοθεί (όπως είπα και στο λόγο μου στην ίδια Ολομέλεια) η δυνατότητα στους συντρόφους της Κεντρικής Επιτροπής να σκεφθούν επί κάμποσες μέρες και να μελετήσουν με στοιχειώδη άνεση χρόνου όλα τα σχετικά ντοκουμέντα του Κόμματος, αφού κρίθηκαν γεγονότα και περιστατικά 9 χρόνων, αλλά και παλιότερα ακόμη. Έχει κανένας την εντύπωση ότι κλήθηκε η Κεντρική Επιτροπή, κλείσθηκε σ’ ένα σπίτι ό­που μέσα σε 24 ώρες έπρεπε ν’ ακούσει απόψεις ολότελα καινούργιες γι’ αυτήν και να πει τη γνώμη της, κι αυτό για να καταλήξει στην απόφαση ότι εγκρίνει την εισήγηση του σ. Ζαχαριάδη.

2)         Κανένας σύντροφος της Κεντρικής Επιτροπής δεν είχε σαφή την αντίληψη για το πρώτο θέμα. Είχαμε την εντύπωση ότι κατά επανάληψη της υπόθεσης Μάρκου στην 5η Ολομέλεια, συζητούσαμε τώρα θέμα ε­σφαλμένων αντιλήψεων του σ. Παρτσαλίδη. Και όλοι, από την εισήγηση του σ. Ζαχαριάδη ώς τον τελευταίο ομιλητή, περιστράφηκαν γύρω στον Παρτσαλίδη. Εμείς οδηγούμενοι από το ΠΓ βάλαμε κάτω το Παρτσαλί­δη, όπως είχαμε πριν και το Μάρκο, για να τον καρατομήσουμε. Νομίζω ότι το ΠΓ έτσι παρέσυρε την Κεντρική Επιτροπή έξω από το καθαυτό θέμα που είχε υποχρέωση να βάλει:

Δηλαδή την ανεπηρέαστη κρίση των συντρόφων πάνω στη γραμμή του Κόμματος και την εφαρμογή της.

3) Αυτή η «παμψηφεί» ομοφωνία μας, αντί να δείχνει μπολσεβίκικη μονολιθικότητα, δείχνει ίσως περισσότερο μια πολύ έκδηλη ιδεολογικο­πολιτική αποτελμάτωση. Ιδίως, αν σκεφθεί κανένας ότι επί χρόνια τώρα (από το 1941 και δω) σχεδόν τα ίδια πρόσωπα (με ελάχιστες αλλαγές) συζητούν στα κομματικά Σώματα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία και δέχονται κατά κανόνα όσα λέει κάθε φορά η εισήγηση. Έτσι, πχ. στην άλλη κατοχή και αμέσως ύστερα απ’ αυτήν καταδικάστηκαν «παμψηφεί» οι απόψεις του Γιάννη Ζέβγου και οι δικές μου, που ήσαν αντίθετες από την οππορτουνιστική γραμμή της καθοδήγησης, αλλά οι ίδιες απόψεις (στο βασικό τους πυρήνα) πάλι «παμψηφεί» εγκρίθηκαν αργότερα, όταν αυτή τη φορά τις παρουσίαζε στην 5η Ολομέλεια ο σ. Ζαχαριάδης κάνο­ντας με τετράχρονη καθυστέρηση την κριτική της κομματικής γραμμής στην άλλη κατοχή. «Παμψηφεί» καταδικάστηκαν οι γνώμες του Μάρκου Βαφειάδη. «Παμψηφεί» καταδικάζεται τώρα ο Παρτσαλίδης. Αλλά «παμψηφεί» είχε γίνει δεχτό και εκείνο το εθνικιστικό – σωβινιστικό «τερατούργημα» (όπως τώρα αυτοκριτικά το λέει ο σ. Ζαχαριάδης ο ίδιος) της απόφασης του ΠΓ στα 1945, που έλεγε ότι, εάν αποφασίσουν τα αστικά δημοκρατικά κόμματα στρατιωτική εισβολή από μέρους της Ελ­λάδας (της μοναρχοφασιστικής φυσικά Ελλάδας του καλοκαιριού του 1945) εναντίον της (Λαϊκοδημοκρατικής) Αλβανίας, το ΚΚΕ παρά τις επιφυλάξεις του θα το δεχθεί. (Η ίδια εκείνη απόφαση έλεγε παρά κάτω ότι μαίνεται στην Ελλάδα η μοναρχοφασιστική τρομοκρατία). «Παμψη­φεί» ακόμα έγινε δεχτή και η αντισοβιετική κατά βάση και αναμφισβή­τητα οππορτουνιστική αντίληψη του σ. Ζαχαριάδη στην 12η Ολομέλεια και στο 7ο Συνέδριο για το ρόλο της Αγγλίας στην Ελλάδα σαν αντι­στάθμισμα για πίεση από βορά (Λαϊκές Δημοκρατίες και Σ. Ένωση). Και φυσικά πάλι «παμψηφεί» τώρα η ΚΕ δέχτηκε την αυτοκριτική του σ. Ζαχαριάδη (απόλυτα ανεπαρκή και μασημένη για το ζήτημα της Αγ­γλίας), τώρα έπειτα από 5 ολόκληρα χρόνια, όχι βέβαια από πρωτοβου­λία του.

Πριν μερικούς μήνες διαβάζοντας το βιβλίο του σ. Μωρίς Τορέζ έπε­σα απάνω σε όσα λέει για την αρνητική περίοδο που πέρασε το Γαλλικό Κόμμα επί Barbe-Celor: αποφάσεις αυθαίρετες από τα πάνω, μια παθη­τική πειθαρχία που απαιτούσαν απ’ όλα τα κλιμάκια της κομματικής οργάνωσης, πνίξιμο κάθε ελεύθερης συζήτησης, καχυποψία, η σιωπή, τα κλειδωμένα στόματα, καμιά γόνιμη κριτική, μια ατμόσφαιρα στρατώ­νας, «να πώς -λέει ο σ. Μωρίς Τορέζ- εκείνη η ομάδα είχε ερμηνεύσει το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό του Λένιν». Δε μπόρεσα ν’ αποφύγω τη σκέψη για ορισμένη αναλογία με τις δικές μας κομματικές συνθήκες στα τελευταία χρόνια και από τότε ώς τώρα ενισχύθηκε η σκέψη αυτή. Αλλά ούτε και την άλλη αναλογία της «παμψηφεί» έγκρισης της γραμμής του Τίτο-Ράνκοβιτς από τη δική τους «Κεντρική Επιτροπή».

4) Η τελευταία μας Ολομέλεια, αντί να αισθανθεί βαθιά τη σημασία του θέματος, γλίστρησε και σε αντισοβιετικό κατήφορο καθοδηγούμενη από το ΠΓ. Και σκέφτηκε κανένας: Αν έτσι τους ξεφεύγει και μιλάνε οι σ. Ζαχαριάδης και Ιωαννίδης για τους Μπολσεβίκους, σε μια τέτοια Ολομέλεια έπειτα από την ήττα μας, όταν έχουμε τέτοιο θέμα, πώς θα μιλούσαν (και κυρίως πώς θα σκέφτονταν), αν είμαστε ακόμα με τα ό­πλα στα βουνά της Ελλάδας και πώς θα μιλούσανε (και κυρίως πώς θα σκέφτονταν και πάλι) αν είμασταν στην Αθήνα, όπως είμαστε μεταβαρκιζιανά, δίνει την απάντηση η στάση του σ. Ζαχαριάδη στο σοβαρότατο και με τόσες συνέπειες ζήτημα της αποχής από τις εκλογές. Και τέλος πώς θα μιλούσαμε και πώς θα σκέφτονταν στην Αθήνα αν είμαστε εκεί νικητές; Θα σκέφτονταν Μπολσεβικικα και στο πνεύμα του Λένιν και του Στάλιν; Και πρέπει ακόμα να σημειώσω ότι οι σ. του ΠΓ μέσα στην Ολομέλεια εσάρκασαν εναντίον του σ. Παρτσαλίδη, γιατί επέμεινε να τυπωθεί γρήγορα η μπροσούρα του σ. Τσερβένκο, που δίνει την πείρα του Βουλγάρικου Κόμματος από την εθνικιστική προδοτική γραμμή του Τράιτσο-Κοστόφ κλπ.

5) Ο σ. Παρτσαλίδης άκουσε ότι είναι ψεύτης (Μπαρτζιώτας), ότι είναι τροτσκιστής, φραξιονιστής, οππορτουνιστής (Βλαντάς), ότι αγα­πάει τους ψυχαρισμούς (Γούσιας), ότι είναι εγωιστής, ότι τον χάλασε το διάβασμα και τα Μαθηματικά κλπ. Πάντως, και πολύ σωστά, έμεινε στη θέση του σα μέλος του ΠΓ και «δεύτερος άνθρωπος του Κόμματος» κατά το Ζαχαριάδη. Αλλά πώς θα εξηγήσει το ΠΓ την τόση του ανοχή (τη στιγμή μάλιστα που η ΚΕ «παμψηφεί», όπως πάντα, θα δεχόταν κάθε μέτρο εναντίον του; Απέναντι στον Παρτσαλίδη, σε σύγκριση με την άλλη περίπτωση, του άλλου «δεύτερου ανθρώπου του Κόμματος» του Μάρκου, που επειδή διαφώνησε πολιτικά διαγράφτηκε από μέλος του Κόμματος;). Προσωπικά δεν αμφιβάλλω, ότι, αν η περίπτωση Παρτσα­λίδη συζητιόταν ακόμη στο Γράμμο (δεν μιλώ καν αν είμαστε στην Αθή­να), ο Ζαχαριάδης και η ΚΕ θα τον διέγραφε κι αυτόν «παμψηφεί» από μέλος του Κόμματος.

6) Νομίζω ότι, παρά την απόφαση της 7ης Ολομέλειας πάνω στο πρώ­το θέμα, έχει υποχρέωση κάθε μέλος της ΚΕ και της ΚΕΕ του Κόμματος μας να καθήσει και να σκεφθεί, χωρίς καμιά προκατάληψη, πάνω στο ελληνικό κομματικό πρόβλημα στα 10 τελευταία χρόνια και πάνω στην καθοδήγηση του σ. Ζαχαριάδη και από πριν ακόμα, καθώς και των άμε­σων συνεργατών του. Να ξαναπεράσει μελετώντας σοβαρά όλα τα κομ­ματικά ντοκουμέντα της 10ετίας, ζητώντας από το ΠΓ που έχει υπο­χρέωση να τα τυπώσει σύντομα. Αυτό το τύπωμα το ζήτησα και στην 7η Ολομέλεια στο λόγο μου.

7) Το ΠΓ έχει υποχρέωση να δώσει όλα τα ντοκουμέντα της περασμέ­νης κατοχής. Ιδίως εκείνα που έδειχναν την εσωτερική κομματική ιδεο­λογική πάλη, που έγινε γύρω σε όλα τα προβλήματα της τότε κομματικής μας γραμμής, σε όλα τα Σώματα του Κόμματος τότε (συνεδρίαση ΚΕ στα Πετρίλια το καλοκαίρι του 1944, συνεδριάσεις ΚΕ στα Τρίκαλα -11η Ολομέλεια, 12η Ολομέλεια, μια συνεδρίαση του ΠΓ στην Αθήνα Άνοιξη 1945- όπου παρά λίγο να αποφασισθεί η διάλυση του ΕΑΜ, επειδή το είχαν ζητήσει οι Σβώλος-Τσιριμώκος, το 7ο Συνέδριο κλπ.). Επίσης πρέπει να δοθούν τα δικά μου υπομνήματα προς τη Γραμματεία του ΠΓ από το καλοκαίρι του 1944 έως το τελευταίο σημείωμα, που έστειλα στο σ. Ζαχαριάδη το καλοκαίρι του 1948, επίσης οι απόψεις του Γιάννη Ζέβγου για το Λίβανο και τη συμφωνία της Βάρκιζας. Το Κόμμα πρέπει να ενημερωθεί για όλες τις προσπάθειες που έγιναν τότε, να μπει άλλη γραμμή, επαναστατική, εθνικό-απελευθερωτική και Λαϊκοδημοκρατική και όχι συνθηκολόγα οππορτουνιστική στην ουσία Αγγλόφιλη, προσπάθειες που έγιναν τόσο μέσα στην πάλη της άλλης κατοχής, όσο και όταν ήρθε η ώρα της κριτικής μετά το γυρισμό του σ. Ζαχαριάδη. Όλα αυτά τα ντοκουμέντα ταυτόχρονα πρέπει τυπωμένα να τεθούν στη διάθεση των μελών της ΚΕ και της ΚΕ Ελέγχου του Κόμματος μας, γιατί αλλιώτικα σοβαρή κριτική και αυτοκριτική εκείνης της περιόδου δεν μπορεί να γίνει.

8) Η Ολομέλεια αποφάσισε να συγκληθεί Κομματική Συνδιάσκεψη. Αυτή δεν έχει καμιά έννοια, γιατί ενώ δεν θα προσθέσει τίποτε σε ό,τι θετικό έχουμε, θα επικυρώσει αναγκαστικά ό,τι σάπιο υπάρχει.

Σημασία θα είχε μόλις μπορούσε να οργανωθεί ένα Σώμα από αντι­προσώπους που δουλεύουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Υπάρ­χουν εκεί οργανώσεις, υπάρχουν χιλιάδες κομμουνιστές, έστω και ασύν­δετοι τώρα κομματικά, που κάνουν ό,τι μπορούν, όπως υπάρχουν και δεκάδες χιλιάδες κομμουνιστές στις φυλακές και στην εξορία. Αυτοί εί­ναι κυρίως το Κόμμα μας σήμερα και η ύπαρξη τους έγινε πολύ αισθητή και στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, απεργίες κλπ. Αυτονών των κομματικών αγωνιστών η γνώμη για την κομματική γραμμή της 10ετίας θα είχε σημασία. Μια κομματική Συνδιάσκεψη των οργανώσεων θα είχε έννοια, αν τυπώνονταν και κυκλοφορούσαν όλα τα κομματικά ντο­κουμέντα της 20ετίας, αν παρουσιάζονταν σ’ αυτήν οι Βαφειάδης-Παρτσαλίδης και όσοι άλλοι έχουν διαφορετικές απόψεις από το ΠΓ. Στην περίπτωση που θ’ αποφασισθεί πρέπει, εκτός από τα παραπάνω, να βρεθεί τρόπος να σπάσει ο φόβος των κομματικών στελεχών, να καταλά­βουνε ότι τέλειωσε η στρατιωτική περίοδος στο Κόμμα μας και ότι μπο­ρούν να μιλήσουν χωρίς συνέπειες. Γιατί πρέπει, να πω ότι η απότομη εξαφάνιση του Μάρκου από το Κόμμα, αυτοστιγμεί μετά την 5η Ολομέ­λεια, έχει αφήσει πολύ άσχημη ατμόσφαιρα δισταγμών και φόβου χαραχτηρισμού κάθε διαφωνίας σαν οππορτουνισμού, τροτσκισμού, φραξιονισμού και προδοσίας. Την επίσημη εξήγηση, ότι είναι άρρωστος και τις διαδόσεις ότι «τρελλάθηκε» δεν τις πίστεψε κανένας στο Κόμμα.

9)         Ο σ. Παρτσαλίδης είπε στην Ολομέλεια ότι ο σ. Ζαχαριάδης, δεν θυμόταν αν ο Μάρκος διαγράφτηκε και από μέλος του Κόμματος στην 5η Ολομέλεια. Ούτε εγώ θυμάμαι να διαγράφτηκε από μέλος του Κόμ­ματος και να ψηφίσαμε τέτοια απόφαση. Όπως δε θυμάμαι να ψηφίσα­με απόφαση που ν’ αφαιρεί από τη σ. Χρύσα Χατζηβασιλείου κάθε κομ­ματική δουλειά «για λόγους υγείας». Και όμως δημοσιεύτηκε κατόπι τέτοια απόφαση.

10)        Θα μπει σε μένα πολύ δικαιολογημένα το ερώτημα:

Γιατί όλα αυτά δεν τα έβαλες στην 7η Ολομέλεια κατά τη συζήτηση του θέματος; Η απάντηση μου ότι είναι πραγματικά: δεν πρόλαβα να κατασταλάξω οριστικά μέσα στις λίγες ώρες της συζήτησης της Ολομέλειας τις αντιλήψεις μου, έτσι όπως οργανώθηκε και διεξήχθηκε από το ΠΓ η συζήτηση και δεν ήθελα με κανένα τρόπο να μιλήσω ανώριμα για τόσο αποφασιστικής σημασίας ζητήματα. Ομολογώ, εξ άλλου, ότι με επηρέασε πολύ ανασχετικά και η κατηγορία κατά του σ. Ζαχαριάδη. Έτσι περιορίστηκα στην Ολομέλεια για πράγματα που πιστεύω (αξία γράμματος Ζαχαριάδη για την επιδρομή του Μουσολίνι, διαφωνία μου με σ. Ζαχαριάδη για το Μακεδονικό ζήτημα κλπ) αφήνοντας για αργό­τερα την τελική μου κρίση για το σύνολο του ελληνικού κομματικού προ­βλήματος. Πάντως, σύντροφοι, και μέσα στην 6η Ολομέλεια (περασμέ­νη) και κατόπι πολύ γρήγορα άρχισα να καταλήγω στη γνώμη, ότι ο Ζαχαριάδης χρεωκόπησε στην εφαρμογή της κομματικής γραμμής, στη δεύτερη φάση της επανάστασης, όπως και οι Ιωαννίδης, Σιάντος είχαν χρεωκοπήσει στην πρώτη και ότι έχει σημειώσει πλήρη αποτυχία και παλιά και τώρα στο διάλεγμα και την ανάδειξη των στελεχών. Παρά τον κίνδυνο του χαραχτηρισμού «φραξιονισμός», μίλησα το Νοέμβρη του 1949 με το μέλος της ΚΕ σ. Χρύσα Χατζηβασιλείου που την επισκέφθη­κα, της εκδήλωσα τις μεγάλες μου ανησυχίες και τις αντιλήψεις μου που κατέληγα από τότες. Ομολογώ ότι μου υπήρξε εξαιρετικά δύσκολο να φτάσω σε τελικά συμπεράσματα. Με το σ. Ζαχαριάδη δουλέψαμε μαζί από τα χρόνια της νεολαιίστικης ζωής μας, πίστευα εξαιρετικά σ’ αυτόν. Κι έτσι ενώ στην άλλη κατοχή πάλαιψα πολύ επίμονα και χρόνια ολό­κληρα μέσα στο Κόμμα για τις διαφορετικές μου αντιλήψεις από τη γραμμή των Ιωαννίδη-Σιάντου και κράτησα τις αντιλήψεις μου όλες α­κόμα και όταν γύρισε ο Ζαχαριάδης, όμως αφ’ ότου γύρισε ο Ζαχαριά­δης δέχτηκα κι εγώ όπως άλλωστε όλη μας «εν λευκώ» τα πάντα απ’ αυτόν. Και πίστευα ότι έχει μεν τα προσωπικά του ελαττώματα (και μάλιστα μεγάλα), ότι πέφτει έξω ίσως σε πολλά πρόσωπα, ότι τον «παίρνουν στο λαιμό τους» μερικοί συνεργάτες του, αλλά ότι ο ίδιος είναι ο καλύτερος μας παρ’ όλα αυτά και ότι αυτός θα μας οδηγήσει στη νίκη. Τώρα βλέπω ότι ο Ζαχαριάδης και μέσω των ανθρώπων που ανά­δειξε (Ιωαννίδης, Σιάντος κ.λπ.) μας οδήγησε στην ήττα, την άλλη φορά και τώρα μας οδήγησε ο ίδιος προσωπικά στην ήττα, εξ ίσου με μια ατέλειωτη αλυσίδα λαθών που δεν αφήνει καμιά περίοδο και κανένα τομέα του Κόμματος απ’ έξω. Βλέπω ακόμα -το χειρότερο- ότι η λέξη (αυτοκριτική δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο του σ. Ζαχαριάδη, εχτός όταν φτάνει στο απροχώρητο η κατάσταση, και δεν μπορεί πια ν’ αρνηθεί τα πασίγνωστα. (Παρ’ όλα αυτά, στην τελευταία Ολομέλεια, ούτε για το περί Αγγλίας λάθος του έκανε ικανοποιητική αυτοκριτική, ούτε τ’ άλλο λάθος για το Μακεδόνικο παραδέχτηκε). Κι έτσι ο σ. Ζαχαριάδης έχει οδηγήσει το Κόμμα μας σε μια εσωτερική κατάσταση πολύ δύσκολη και πολύ επικίνδυνη, κατάσταση ιδεολογικής πολιτικής στειρότητας και απόπνιξης κάθε πνεύματος κριτικής και αυτοκριτικής και ειλικρινούς (και έγκαιρης) αυτοκριτικής.

Μόλις το ΠΓ μου βάλει στη διάθεση μου τα ντοκουμέντα που χρειάζο­μαι θα καταστρώσω τις σκέψεις μου, πάνω στο ελληνικό κομματικό πρό­βλημα και την καθοδηγητική γραμμή του σ. Ζαχαριάδη και των συνερ­γατών του και θα τις υποβάλω σ’ όλα τα μέλη της ΚΕ και της ΚΕ Ελέγ­χου του Κόμματος.

11) Θα ήταν καλό αν ζητούνταν μια έκθεση από τη σ. Χρύσα Χατζηβασιλείου με τις δικές της απόψεις. Σε όλη τη 10ετία σχεδόν ήταν μέλος του ΠΓ. Είναι γεγονός ότι είναι βαριά άρρωστη από λευχαιμία, αλλά ο άντρας της σ. Πέτρος Ρούσος μου είπε ότι έχει εξαιρετική πνευματική διαύγεια.

Με σ. χ.

Κ. Καραγιώργης

6-6-50


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Συνδιάσκεψη ΚΚΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 7η Ολομέλεια (1950) 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ ΔΣΕ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Εμφύλιος Πόλεμος Ενιαίο Μέτωπο Πάλης Κ. Καραγιώργης ΚΓΑΝΕ ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κύρκος Μ. Βαφειάδης Μακεδονικό Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ Νέα Δημοκρατία ΟΚΝΕ Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Ρήγας Φεραίος Στάλιν Στόχοι του Έθνους Συμφωνία της Βάρκιζας Συνασπισμός Τίτο Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιπολεμικό κίνημα αντιφασιστική πάλη εκλογές 1946 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα εσωκομματική δημοκρατία ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα συνέδρια ΚΚΕ τροτσκιστές φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 40.402 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 17 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: