19
Αυγ.
19

Κώστας Καραγιώργης, της Μ. Καραγιώργη (1988)

Η Μαρία Καραγιώργη, η γυναίκα του Κώστα Καραγιώργη, στα πλαίσια της έκδοσης των Π. Ροδάκη-Μπ. Γραμμένου, «Η τρίτη Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950. Τα άγνωστα πρακτικά μιας σκηνοθετημένης δίκης εναντίον των πρώτων κομμουνιστών της αμφισβήτησης» (εκδ. Γλάρος), έγραψε όπως της ζητήθηκε ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Καραγιώργη. Σε αυτό γράφει για τους σταθμούς της ζωής και της δράσης του στελέχους του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, ενώ προσπαθεί και να ανασκευάσει τα όσα συκοφαντικά καταγράφονται στις αποφάσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ, η Απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Κώστα Γυφτοδήμο (Καραγιώργη), 8.6.1950, η Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Κ. Γυφτοδήμο (Καραγιώργη), 9/6/1950 και το συκοφαντικό κείμενο της ΚΕ του ΚΚΕ «Μερικά στοιχεία για τον Κ. Γυφτοδήμο (Καραγιώργη)», οι οποίες και οδήγησαν στην εξόντωσή του.

Το κείμενο της Μ. Καραγιώργη «Κώστας Καραγιώργης» είναι το εξής:

Επειδή μέσα στους ωκεανούς των συκοφαντιών χάνο­νται τα πραγματικά βιογραφικά στοιχεία του Κώστα Καραγιώργη, η γυναίκα του Μαρία, έγραψε για την έκδοση αυτή το παρακάτω κατατοπιστικό βιογραφικό σημείωμα:

Ο Κώστας Γυφτοδήμος γεννήθηκε το 1905 στη Λίμνη Ευβοίας. Το όνομα Καραγιώργης ήταν ψευδώνυμο που υιοθέτησε για λόγους συνομωτικούς, μόλις δραπέτευσε από την Κίμωλο, τον Απρίλιο του 1941 και έ­φτασε στην Αθήνα. Το 1945, με την νόμιμη διαδικασία, το υιοθέτησε σαν κύριο όνομα του και είναι γραμμένος στα Μητρώα της Λίμνης Ευ­βοίας σαν Κώστας Καραγιώργης-Γυφτοδήμος, αλλά το 1906 και όχι το 1905. Ο πατέρας του, Γιώργος Γυφτοδήμος, ήταν συμβολαιογράφος και καταγόταν από τα Ψαχνά Ευβοίας. Η μητέρα του Μαρίκα, το γένος Χατζή, καταγόταν από το Λόμποβο της Β. Ηπείρου.

Ο Κώστας Καραγιώργης τελείωσε το Γυμνάσιο Χαλκίδας το 1921, σε ηλικία 16 χρόνων και γράφτηκε αμέσως στην Ιατρική στην Αθήνα. Το 1920 έγινε μέλος της νεολαίας στο Σοσιαλιστικό Όμιλο Χαλκίδας. Αρ­γότερα, στο Πανεπιστήμιο, όταν δημιουργήθηκε η Κομμουνιστική Νεο­λαία, έγινε μέλος της. Στο Γυμνάσιο Χαλκίδας έπαιξε ρόλο στην ιδεολο­γική του διαμόρφωση ένας σοσιαλιστής καθηγητής, ο Παραράς, από τη Νάξο.

Στο Πανεπιστήμιο δραστηριοποιείται τόσο μέσα από την Κομμουνιστική Νεολαία όσο και μέσα από τη Φοιτητική Ένωση. Το 1921 ανα­λαμβάνει τη συντακτική διεύθυνση της «Νεολαίας» οργάνου της ΟΚΝΕ και την ίδια χρονιά γίνεται συντάκτης στον «Ριζοσπάστη» (ρεπόρτερ στα εργατικά) και αργότερα υπεύθυνος ύλης και βοηθός του αρχισυντά­κτη Νίκολη(;). Το 1924 γνωρίστηκε με τον Νίκο Ζαχαριάδη και συνδέθη­κε μαζί του με στενή φιλία. «Η γνωριμία μου με τον Νίκο», λέει ο ίδιος, «έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή μου».

To 1925, στη δικτατορία του Πάγκαλου, πιάστηκε και στάλθηκε στις στρατιωτικές φυλακές στα παραπήγματα (στο χώρο που στεγάστηκε αρ­γότερα η ΕΣΑ). Μετά από 4-5 μήνες εξορίσθηκε στη Σαντορίνη και στη συνέχεια στην Ανάφη. Απολύθηκε από εκεί όταν έπεσε η δικτατορία του Πάγκαλου, τον Σεπτέμβρη του 1926. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς κατατάχθηκε στο Ναυτικό και στη διάρκεια της θητείας του δραστηριο­ποιήθηκε σαν μέλος της Αντιμιλιταριστικής Επιτροπής. Τον Μάρτιο του 1928 πήρε το δίπλωμα του γιατρού και για το υπόλοιπο της θητείας του κλείστηκε στη ναυτοφυλακή. Από εκεί, όμως, στάλθηκε στο Καλπάκι, όπου έμεινε ως το τέλος της στρατιωτικής του θητείας.

Μετά την απόλυση του από το στρατό πήρε άδεια από το κόμμα και πήγε κοντά στην οικογένεια του, στην Ιερισσό της Χαλκιδικής, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε σαν πταισματοδίκης. Εκεί ασκούσε το ιατρικό του επάγγελμα και παράλληλα δούλευε για το κόμμα δημιουργώντας οργανώσεις. Η ασφάλεια τον καταδίωξε και πριν προλάβει να τον συλ­λάβει (Νοέμβριος 1930) έφυγε για το εξωτερικό με άδεια του κόμματος και με κομματική σύνδεση. Στο Βερολίνο, όπου πήγε έκανε την ειδικό­τητα του φυματιολόγου-υγειονολόγου και παράλληλα εντάχτηκε στο γερμανικό επαναστατικό κίνημα.

Την άνοιξη του 1931 έλαβε από το κόμμα τη διαγραφή του. Η δικαιο­λογία, όπως την αφηγήθηκε ο ίδιος ο Καραγιώργης, ήταν η εξής: Λίγο πριν φύγει από την Ελλάδα, τους τελευταίους μήνες του καλοκαιριού του ’30, είχε στείλει στον Ζαχαριάδη, που βρισκόταν στη Μόσχα, ένα γράμμα και τον καλούσε να κατέβει στην Ελλάδα και να βάλει ένα τέλος στη φραξιονιστική πάλη (1929-1931). Ο Ζαχαριάδης παρέδωσε το γράμ­μα στην Κομιντέρν, εκείνη στο ελληνικό κόμμα (στη φράξια Θέου), που με τη σειρά τους το δημοσίευσαν στο «Ριζοσπάστη», και αποφασίστηκε η διαγραφή του από το κόμμα.

Το 1931, μετά από επανεξέταση της υπόθεσης του, αποκαταστάθηκε πάλι στο κόμμα, αλλά με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 έφυγε για το Παρίσι όπου δούλεψε σαν δημοσιογράφος και ανταποκρι­τής του «Ριζοσπάστη». Το 1934, με απόφαση του Π.Γ. του κόμματος, στέλνεται στη Μόσχα σαν ανταποκριτής του «Ριζοσπάστη», ενώ τον Ιούλιο του 1936 με νέα εντολή του κόμματος καλείται να έρθει στην Ελλάδα να αναλάβει αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη». Η κήρυξη της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου τον βρίσκει καθ’ οδόν και συλλαμβάνε­ται στα σύνορα με το παλιό ένταλμα του 1930. Στη δίκη που γίνεται αργότερα απαλλάσσεται, γιατί η δίωξη είχε παραγραφεί, περνάει αμέ­σως στην παρανομία, αναλαμβάνει δουλειά στον παράνομο τύπο και τον Γενάρη του 1937 πιάνεται, δικάζεται και κλείνεται για ένα χρόνο στις φυλακές της Αίγινας. Το 1938 στέλνεται εξορία στη Σίφνο και το 1939 μετεκτοπίζεται στην Κίμωλο, απόπου δραπετεύει τον Απρίλη του 1941.

Από τον Μάη του 1941, μαζί με άλλους δραπέτες εξόριστους, παίρνει ενεργό μέρος για την ανασυγκρότηση του κόμματος και για να μπουν οι βάσεις για την Εθνική Αντίσταση (είναι η εποχή που θα υιοθετήσει το όνομα Καραγιώργης).

Άμεση ευθύνη του είναι η έκδοση εντύπων του κόμματος, πληροφο­ριακών δελτίων για την πορεία του πολέμου, καθώς και η συγκρότηση των πρώτων οργανώσεων στους επιστήμονες. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς παντρεύεται τη Μαρία Αγριγιαννάκη, στέλεχος της ΟΚΝΕ και τον Απρίλη του 1944 γεννήθηκε ο γιος του Αλέξης.

Το 1942 γίνεται μέλος του γραφείου της ΚΟΑ και στη Συνδιάσκεψη του Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς εκλέγεται μέλος της ΚΕ του κόμματος και στέλνεται γραμματέας του Γραφείου Περιοχής Θεσσαλίας και με ειδική εντολή για το μάχιμο τμήμα του ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ. Φτάνει στη Λάρισα στις 31 του Δεκέμβρη (1942).

Αμέσως μετά την απελευθέρωση, με εντολή του κόμματος, αναλαμβά­νει διευθυντής στο «Ριζοσπάστη» και τον Απρίλη του 1945, με απόφαση του κόμματος, θα παρακολουθήσει στον Άγιο Φραγκίσκο των ΗΠΑ τις εργασίες για την ίδρυση του ΟΗΕ. Παρέμεινε διευθυντής και κύριος αρθρογράφος του «Ριζοσπάστη» μέχρι το κλείσιμο του, τον Οκτώβριο του 1947. Τότε, με εντολή του κόμματος, ανέβηκε στο βουνό για να αγωνιστεί από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού και ανέλαβε διοικη­τής του Κ.Γ.Α.Ν.Ε. (Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδας). Τον Γενάρη του 1949 τραυματίστηκε στο κεφάλι και αντικαταστάθηκε στο κλιμάκιο από τον Κώστα Κολιγιάννη. Όταν συνήλθε από το τραύμα του, ανέλαβε άλλα καθήκοντα στο ΔΣΕ. Μετά την ήττα του Δημοκρατι­κού Στρατού βρέθηκε στις Λαϊκές Δημοκρατίες, όπου άρχισε ένας ά­γριος πόλεμος συκοφαντιών εναντίον του, για να καταλήξει στη διαγραφή του από το κόμμα. Όπως αναφέρει ο Λεύτερης Μαυροειδής στο βιβλίο του «Από τον σταλινισμό στην Περεστρόικα» σελ. 182-183, Εκδό­σεις Θεμέλιο. 1988:

«… Το Μάιο του 1950 συνήλθε στο Βουκουρέστι η 7η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής, που έληξε με την «ομόφωνη καταδίκη» των απόψεων τόσο του Παρτσαλίδη όσο και του Μάρκου. Αμέσως μετά την 7η Ολομέ­λεια εμφανίστηκε μια νέα εστία αμφισβήτησης, τη φορά αυτή με την «πλατφόρμα» του Κώστα Καραγιώργη, που επίσης έθετε θέμα ευθυνών της ηγεσίας. Ο Καραγιώργης αντιμετωπίστηκε «κεραυνοβόλα». Διαγρά­φτηκε δια συνοπτικής διαδικασίας από έκτακτη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής ως «ύποπτος, τυχοδιώκτης, έκφυλο και πορωμένο υποκείμε­νο», κηρύχθηκε τελικά «προβοκάτορας» και διατάχθηκε σε βάρος του κατ’ οίκον περιορισμός «μέχρις ότου ξεκαθαριστεί το ζήτημα του». Μια μέρα που επιχείρησε να «σπάσει» το καθεστώς της κράτησης του και να βγει για να πάει σε κάποιους φίλους του στο Βουκουρέστι, περνώντας έξω από τη γιουγκοσλαβική Πρεσβεία συνελήφθη με την κατηγορία ότι επιχείρησε να μπει μέσα, δηλ. «να περάσει στον ταξικό εχθρό». Υποβλήθηκε σε εντατι­κές «ανακρίσεις» από Ρουμάνους και Έλληνες «ανακριτές». Δικάστηκε με τις ίδιες αυτές κατηγορίες από ρουμανικό δικαστήριο και κλείστηκε στο κάτεργο, από το οποίο επρόκειτο να βγει νεκρός 5-6 χρόνια αργότερα».

Στην πραγματικότητα, την ευθύνη για το θάνατο του Κ. Καραγιώργη φέρνει εξ ολοκλήρου η ΚΕ του ΚΚΕ, που στην έκτακτη Συνοδό της, στις 14.5.1950, τον καταδίκασε ουσιαστικά σε θάνατο (μερικά από τα μέλη της τότε ΚΕ που πήρε την απόφαση εξακολουθούν να είναι μέλη και της σημερινής ΚΕ του ΚΚΕ).

Ο Καραγιώργης ποτέ δεν πέρασε από δίκη, έστω και από ρουμάνικο δικαστήριο, όπως ψεύτικα αναφέρει ο Δημήτρης Βλαντάς και όπως με­ρικοί συγγραφείς αφήνουν να εννοηθεί, μεταθέτοντας τις ευθύνες. Ήταν η ίδια η ΚΕ του ΚΚΕ που ζήτησε από τους Ρουμάνους τη σύλληψη του Καραγιωργη και η ίδια, μαζί και με άλλα στελέχη του ΚΚΕ, έκανε τις ανακρίσεις. Η ίδια η ΚΕ του ΚΚΕ αποφάσισε τη φυλάκισή του, τον έκλεισε στο κάτεργο που αναφέρει στο βιβλίο του ο Λευτέρης Μαυροειδής και σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες τον «βοήθησε» να πε­θάνει.

Το ελληνικό Κ.Κ. ποτέ δεν ανακοίνωσε τις ακριβείς συνθήκες θανά­του του Καραγιώργη, έστω και προφορικά, στην οικογένεια του. Ποτέ δεν δήλωσε πότε ακριβώς πέθανε (φίλοι με πληροφόρησαν ιδιωτικά ότι αυτό έγινε την άνοιξη του 1955, χωρίς να επιβεβαιώνεται) και ποτέ δεν ανακοινώθηκε που βρίσκεται θαμμένος.

Εκείνο που ίσως δεν είναι γνωστό στην περιπέτεια αυτή του Καρα­γιώργη είναι ότι οι ανακρίσεις κράτησαν από τον Ιούνιο του 1950 ως τον Μάιο του 1951, κάτω από τις φριχτότερες συνθήκες. Προφορικές μαρτυ­ρίες αναφέρουν ότι χρησιμοποιήθηκαν και σκληρά σωματικά βασανι­στήρια. Αυτό δεν το έχω γραπτό, ξέρω όμως ότι ξεψύχησε κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Σάββα Αργυρόπουλου, που την κατέ­γραψε ο Θωμάς Δρίτσιος στο Βιβλίο του «Γιατί με σκοτώνεις σύντροφε», σελ. 134, Εκδόσεις Γλάρος 1983:

«Ο Καραγιώργης βρέθηκε νεκρός ένα πρωί, σε μια άκρη του κε­λιού του, τυλιγμένος σε μια στρατιωτική κουβέρτα. Την ώρα που ξεψυχούσε, έκανε νόημα στο σύντροφο Στράτο από το Πάικο και του μουρμούρισε για τελευταία φορά: «Αν βγεις έξω να τους πεις ότι δεν είμαι προδότης, ούτε πράκτορας, όπως με κατηγορούν. Για άλλους λόγους μ’ έριξαν στη φυλακή και στις ανακρίσεις».

Γράφω τα παραπάνω σαν μια δημόσια και υπεύθυνη απάντηση προς όλους όσους κατά καιρούς με ρωτούν (και έμμεσα σα να με κατακρί­νουν) γιατί δεν αξίωσα από το τότε ενωμένο ΚΚΕ να ξεκαθαρίσει αυτά τα σκοτεινά σημεία και να τα γνωστοποιήσει δημόσια. Απαντώ, λοιπόν, μια για πάντα: κατ’ επανάληψη ζήτησα πληροφορίες από το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ από τον ίδιο τον τότε γενικό γραμματέα Κώστα Κολιγιάννη καθώς και από άλλα υπεύθυνα στελέχη. Η μόνη και μόνιμη απάντηση ήταν: «Δεν ξέρουμε». Η αλήθεια είναι πως όλοι ξέρουν πως υπάρχουν, μάλιστα, και γραπτές αποδείξεις.

Κάποτε το ΚΚΕ οφείλει να δώσει αυτές τις απαντήσεις. Η αποσιώπηση και το θάψιμο ερωτημάτων που αφορούν ζωντανούς ή νεκρούς δεν πρόκειται να ωφελήσει κανέναν, ούτε να τον απαλλάξει από τις ευθύνες του ή να τον γλιτώσει από τις ενοχές του.

Μαρία Καραγιώργη

ΑΠΡΙΛΗΣ 1988


0 Responses to “Κώστας Καραγιώργης, της Μ. Καραγιώργη (1988)”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Συνδιάσκεψη ΚΚΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 7η Ολομέλεια (1950) 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ ΔΣΕ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Εμφύλιος Πόλεμος Ενιαίο Μέτωπο Πάλης Κ. Καραγιώργης ΚΓΑΝΕ ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κύρκος Μ. Βαφειάδης Μακεδονικό Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ Νέα Δημοκρατία ΟΚΝΕ Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Ρήγας Φεραίος Στάλιν Στόχοι του Έθνους Συμφωνία της Βάρκιζας Συνασπισμός Τίτο Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιπολεμικό κίνημα αντιφασιστική πάλη εκλογές 1946 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα εσωκομματική δημοκρατία ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα συνέδρια ΚΚΕ τροτσκιστές φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 39.829 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 17 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: