Posts Tagged ‘εργατικό κίνημα

21
Νοέ.
15

Το ΚΚΕ: Επίσημα Κείμενα 1934-40, τ. 4ος

Ο τέταρτος τόμος από τα Επίσημα Κείμενα περιλαμβάνει τα υλικά του ΚΚΕ από 6η Ολομέλεια της ΚΕ το 1934 μέχρι την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας στην Ελλάδα στις 28/10/1940. Στα υλικά της περιόδου αυτής είναι τα ντοκουμέντα του 5ου (1934) και του 6ου συνεδρίου (1935), της 2ης Πανελλαδικής Συνδικαλιστικής Συνδιάσκεψης και την 3ης Πανελλαδικής Οργανωτικής Συνδιάσκεψης (1935), της πανελλαδικής σύσκεψης γραμματέων τοπικών οργανώσεων (1936), Ολομέλειες και συνεδριάσεις της ΚΕ.

Είναι περίοδος σκληρών αγώνων απέναντι σε μια επιθετική αστική τάξη σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης. Η ήττα των βενιζελικών το 1932 και 1933 τους οδηγεί σε επιλογές αντικοινοβουλευτικού αυταρχισμού και το κίνημα του Μάρτη 1935. Η αντιβενιζελική δεξιά του Λαϊκού Κόμματος και των συμμάχων του, ειδικά οι μοναρχικοί σύντομα μετά την καταστολή του κινήματος αυτού επιβάλλουν το δικτατορικό καθεστώς του Κονδύλη τον Οκτώβρη του 1935 και την παλινόρθωση της βασίλειας με ένα δημοψήφισμα που σφραγίστηκε από πρωτοφανή νοθεία. Ο Γεώργιος Γλύξμπουργκ Β’, άνθρωπος των Βρετανών κατά κοινή ομολογία, ανέλαβε την ενοποίηση των δυο αστικών δυνάμεων απέναντι στον εχθρό λαό. Ο φασιστικός κίνδυνος και το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου είναι βασικό χαρακτηριστικό της εποχής αυτής. Η γραμμή των λαϊκών μετώπων που διαμορφώνει η Κομμουνιστική Διεθνής, ενάντια στο φασισμό, τον πόλεμο και την φτώχεια, καθώς και η προσπάθεια να δοκιμαστούν στην Ελλάδα, είναι βασικές πλευρές της δράσης του ΚΚΕ.

Το 1936 ήταν η μοιραία χρονιά για τη δημοκρατία και την ελευθερία του ελληνικού λαού. Μετά τις εκλογές όπου βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί σχεδόν ισοψηφούν (142 έναντι 143), χωρίς κανείς να έχει αυτοδυναμία. Το Παλλαϊκό Μέτωπο που στήριξε του ΚΚΕ πήρε 15 βουλευτές και εμφανίζεται να έχει ρυθμιστικό ρόλο. Οι βενιζελικοί αρχικά απευθύνθηκαν σε αυτό, το οποίο δέχτηκε να προχωρήσουν σε συμφωνία -το Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα- για την εκλογή του βενιζελικού Θ. Σοφούλη σαν προέδρου της Βουλής. Παρά τις σημαντικές υποχωρήσεις από τη σκοπιά του ΚΚΕ, τελικά οι βενιζελικοί προχωρούν σε κυβερνήσεις αστικής συναίνεσης με τους αντιβενιζελικούς, με τελευταία αυτή του Μεταξά, αρχηγού του μικρού ακροδεξιού κόμματος των «Ελευθεροφρόνων». Αφού αιματοκύλισε τη Θεσσαλονίκη το Μάη του 1936 κατά τη διάρκεια του ξεσηκωμού των καπνεργατών και των εργαζομένων, τελικά με πρόσχημα τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», επέβαλλε με τις πλάτες του Γλύξμπουργκ, του στρατού και των Βρετανών τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936. Το καθεστώς Μεταξά υπέταξε τα πάντα στο μεγάλο κεφάλαιο και τις διεθνείς συμμαχίες του. Κυβέρνησε με πρωτοφανή για την Ελλάδα βαρβαρότητα, βία, καταστολή. Εξαφάνισε τις ελευθερίες και την αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού, ενώ κυνήγησε με ένταση και ωμότητα το εργατικό κίνημα, τους αριστερούς και τους κομμουνιστές, ακολουθώντας τα φασιστικά πρότυπα. Βασανιστήρια, δολοφονίες, εξορίες, φυλακίσεις, προβοκάτσιες, χαφιεδισμός ήταν βασικά στοιχεία του μεταξικού αντικομμουνισμού. Το ΚΚΕ παρά τα σκληρά χτυπήματα συνέχισε να παλεύει και ήταν από τις βασικές αντιδικτατορικές δυνάμεις.

 

Advertisements
28
Οκτ.
15

Το Νέο Κόμμα της Αριστεράς: τα υλικά του 1ου συνεδρίου της Ε.ΑΡ. (άνοιξη 1987)

1osynedrioEARΤην άνοιξη του 1987 εκδόθηκαν σε μπροσούρα τα υλικά για το ιδρυτικό συνέδριο ενός νέου κόμματος της Αριστεράς με βάση τις αποφάσεις του 4ου και τελευταίου συνεδρίου του ΚΚΕ Εσωτερικού το 1986. Η διαδικασία οδήγησε στην ίδρυση της Ελληνικής Αριστεράς (Ε.ΑΡ.) από την ηγεσία του Λεωνίδα Κύρκου με τη συμμετοχή και στήριξη των πρωταγωνιστών του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος. Η μειοψηφία σχημάτισε το ΚΚΕ εσ.-Ανανεωτική Αριστερά υπό την ηγεσία του Γιάννη Μπανιά τελευταίου γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Εσ., η οποία μετεξελίχτηκε σε ΑΚΟΑ το 1992 και το 2013 αυτοδιαλύθηκε στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Ε.ΑΡ. στο γενικότερο κλίμα που διαμόρφωσε η φθορά του ΠΑΣΟΚ και ο εκφυλισμός του οράματος της για Αλλαγής, καθώς και η Περεστρόικα στην ΕΣΣΔ του Γκορμπατσόφ, εκπροσώπησε μια κατεύθυνση αποκομμουνιστικοποίησης της Αριστεράς δίνοντας τέλος στη συζήτηση περί κομμουνιστικής ανανέωσης και παράλληλα στην προσπάθεια του ευρωκομμουνισμού για γέφυρες με τη σοσιαλδημοκρατία έδωσε ένα τέλος με ουσιαστική προσχώρηση σε αυτή, κρατώντας όμως αποστάσεις από την εργατική κληρονομιά της. Παράλληλα ήταν σημαντική η επίδραση νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, όπως συναίνεση, η κριτική στον «κρατισμό» και η επίκληση της ανάγκης για «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Η ΕΑΡ έφερε μια έντονα διαχειριστική αντίληψη στην Αριστερά, με βασική πλευρά την αποδοχή των συσχετισμών, τον κυβερνητισμό, την επίκληση του άμεσου αποτελέσματος και την απαξίωση της επαναστατικής ρήξη ως ουτοπίας. Στη φθορά του ΠΑΣΟΚ απαντούσε με τη διεκδίκηση από την Αριστερά του ρόλου της σοσιαλδημοκρατικής δύναμης αστικής διακυβέρνησης.

Η συγκρότηση της ΕΑΡ επέδρασε, ως ένα είδος πειράματος, στη συζήτηση για τη μετεξέλιξη το 1989 της μεγάλης δύναμης του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, του Ιταλικού ΚΚ, σε ένα κόμμα της Αριστεράς (Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς) και στη συνέχεια της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς, το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα.

Αν και η πρωτοβουλία αυτή, που είχε τη σφραγίδα του Λ. Κύρκου, αποδιάρθρωσε οργανωτικά το χώρο της κομμουνιστικής ανανέωσης, η ΕΑΡ παρά τις μικρές της δυνάμεις άσκησε και ασκεί μεγάλη επίδραση στην Αριστερά. Θα αποτελέσει και το όχημα για τη μετατόπιση του ΚΚΕ σε λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού και σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις, μέσα από τη συμμαχία στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου το Δεκέμβρη του 1988 στη βάση του Κοινού Πορίσματος ΚΚΕ-ΕΑΡ. Η εγκατάλειψη του «Κ»  που σήμανε παραίτηση από τη διεκδίκηση της κληρονομιάς του κομμουνιστικού κινήματος από το ΚΚΕ και η Περεστρόικα έκαναν αποδεκτή ή ανεκτή από το χώρο του ΚΚΕ μια τέτοια επιλογή. Η ηγεμονία των αντιλήψεων που διαπερνούσαν το πλαίσιο ΕΑΡ ήταν ευρύτερη από την αποδοχή της σαν συμμάχου για ένα συνασπισμό αριστερών δυνάμεων, για αυτό συναίνεσε και η πτέρυγα της ηγεσίας του ΚΚΕ που ήρθε σε ρήξη με τους «ανανεωτικούς» όταν συμμάχησαν το  1991 με την ΕΑΡ ώστε να διαχυθεί το ΚΚΕ στο Συνασπισμό. Η συμμετοχή στις κυβερνήσεις Τζανετάκη με τη ΝΔ και την Οικουμενική υπό τον Ζολώτα με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιτάχυναν και επισφράγισαν τη στροφή. Η Ανταρσία της ΚΝΕ το 1989, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού που εξαφάνισε το κύρος της Περεστρόικα και η αντίδραση της βάσης του ΚΚΕ οδήγησαν στη διάσπαση το ΚΚΕ και το Συνασπισμό. Στα επόμενα χρόνια η αυτοτελής πορεία του ΣΥΝ σαν ενιαίου κόμματος των ευρωκομμουνιστών της ΕΑΡ και της διαχειριστικής πτέρυγας του ΚΚΕ, καθορίστηκε από ιδέες που η ΕΑΡ έφερε στο προσκήνιο, από τον κυβερνητισμό και τον ευρωπαϊσμό μέχρι τον οργανωτικό φιλελευθερισμό και την εργαλειακή αντίληψη για το μαζικό κίνημα, αλλά κυρίως την επιμονή για άρνηση της επαναστατικής τομής σαν προϋπόθεση για κοινωνικές ανατροπές.

Σε ένα βαθμό η εξέλιξη και κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το βάρος και την ισχυρή επίδραση των ιδεών της ΕΑΡ.

Η μπροσούρα περιείχε τις προτάσεις για Προγραμματική Διακήρυξη και Καταστατικές Αρχές, τη διαδικασία και το χρονοδιάγραμμα του ιδρυτικού συνεδρίου, τη σύνθεση της Κεντρικής Πολιτικής Οργανωτικής Επιτροπής και μια δήλωση στήριξης από ανένταχτες προσωπικότητες του χώρου: Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Το Νέο Κόμμα της Αριστεράς: τα υλικά του 1ου συνεδρίου της Ε.ΑΡ. (άνοιξη 1987)’

19
Οκτ.
15

Το ΚΚΕ: Επίσημα Κείμενα 1925-28, τ. 2

Ο δεύτερος τόμος από τα Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ περιλαμβάνει ντοκουμέντα από την περίοδο αμέσως μετά το 3ο έκτακτο συνέδριο του 1924 και μέχρι το 4ο συνέδριο του ΚΚΕ το 1928.

Σε μια περίοδο που αστική τάξη προσπαθεί να ξεπεράσει τη στρατιωτική και ιδεολογική ήττα της Μικρασιατικής Καταστροφής, το ναυάγιο της Μεγάλης Ιδέας, αλλά και τις έντονες ενδοαστικές συγκρούσεις στα πλαίσια του Εθνικού Διχασμού, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα. Στο κλίμα αυτό η αβασίλευτη δημοκρατία του 1924 προχωρά με στρατιωτικές επεμβάσεις, πολιτικές και κοινωνικές συγκρούσεις, σκληρούς εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, αλλά και τη λεγόμενη Οικουμενική Κυβέρνηση βενιζελικών και λαϊκών το 1927. Η αποκατάσταση των προσφύγων της Μ. Ασίας, η επανένταξη της φτωχολογιάς των Παλαιών Πολεμιστών της δεκαετίας 1912-22, η απαίτηση για Ειρήνη, το αίτημα για πολιτικές ελευθερίες, δημοκρατία και δικαιώματα, η πάλη για το ψωμί του εργάτη και του αγρότη, είναι το κοινωνικό τοπίο στο οποίο το νεαρό ΚΚΕ αγωνίζεται και ριζώνει. Με τη δυναμική της Οκτωβριανής Επανάστασης, αλλά και τις συγκρούσεις και τις κρίσεις στο εργατικό κίνημα να το σφραγίζουν.

29
Σεπτ.
15

Το ΚΚΕ: Επίσημα Κείμενα, 1918-24, τ. 1ος

Ο τόμος περιέχει τα επίσημα κείμενα του ΚΚΕ από την ίδρυση του σαν Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ) το 1918 μέχρι και το 3ο έκτακτο συνέδριο του 1924 όταν μετονομάστηκε σε ΚΚΕ, Ελληνικό Τμήμα της 3ης Διεθνούς.

Ανάμεσα σε αυτά περιέχονται τα υλικά από το 1ο ιδρυτικό και το 2ο συνέδριο, καθώς και τα τέσσερα έκτακτα συνέδρια (1920, 1922, 1923 και 3ο έκτακτο συνέδριο του 1924). Αποτελεί σημαντική πηγή για τα πρώτα βήματα του κομμουνιστικού κινήματος και τη δράση του εργατικού κινήματος γενικά στο μεσοπόλεμο, στα χρόνια της Μικρασιατικής Εκστρατείας και Καταστροφής, με άμεσο τον απόηχο της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917 και των επαναστατικών γεγονότων στην Ευρώπη.

Η σειρά το «ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα» που εκδόθηκε με ευθύνη του ΚΚΕ έφτασε τους 10 τόμους και καλύπτει την περίοδο μέχρι την πτώση της Χούντας το 1974 και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ μετά από 27 ολόκληρα χρόνια παρανομίας και διώξεων.

27
Σεπτ.
15

Το Πρώτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ

Το Νοέμβρη του 1918 ιδρύθηκε στον απόηχο της Οκτωβριανής Επανάστασης το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας που μετεξελίχτηκε στο σημερινό ΚΚΕ. Παράλληλα ιδρύθηκε και η ΓΣΕΕ. Το εργατικό κίνημα έμπαινε στη δύσκολη περίοδο του μεσοπολέμου με αισιοδοξία και νέα μαχητικότητα που έφεραν τα οργανωτικά βήματα. Στη συνένωση των πρωτοπόρων σοσιαλιστικών και εργατικών τάσεων, πρωταγωνιστικό ρόλο είχε η Φεντερασιόν, η Σοσιαλιστική Εργατική Οργάνωση της Θεσσαλονίκης που είχε ιδρυθεί το 1909.

Η έκδοση περιέχει τα πρακτικά του Πρώτου Συνεδρίου.

22
Σεπτ.
15

Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος

5-6 Ιούνη 1993

  • Ο κοινωνικός πόλεμος σε παροξυσμό.

  • Η απάντηση του αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου και της εργατικής πολιτικής.

  • Τα συγκεκριμένα μέτωπα και τα αριστερά προγράμματα πάλης.

  • Δρόμοι προώθησης της εργατικής πολιτικής και του αριστερού μετώπου.

Α. Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΝΕΟ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ

Ι. Συμπληρώνονται ήδη δύο δεκαε­τίες από τα πρώτα βήματα εφαρμογής της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο κό­σμος της εργασίας δέχθηκε στρατηγική ήττα. Σε παγκόσμια κλίμακα και στη χώρα μας, με περισσότερες ή λιγότερες αντιφάσεις και αντιστάσεις, οι αναδιαρ­θρώσεις που επιχείρησε το κεφάλαιο σε μεγάλο βαθμό πέρασαν, έγιναν υλική πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικό­τητα επιδρά σήμερα καθοριστικά στην αντικειμενική θέση, τη συνείδηση και την πολιτική συμπεριφορά των εργαζο­μένων και της νεολαίας. Ένα νέο πιο ε­κμεταλλευτικό κοινωνικοπολιτικό το­πίο έχει πλέον διαμορφωθεί, προκαλώ­ντας τους επαναστάτες του σήμερα να ανιχνεύσουν τους δρόμους και τις προϋ­ποθέσεις της αντικαπιταλιστικής ανα­τροπής και της κομμουνιστικής απε­λευθέρωσης ακριβώς στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας.

Ωστόσο, σήμερα ο δυναμισμός της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης μοιά­ζει να ανακόπτεται, το ίδιο και τα καύ­σιμα που πρόσφερε η κατάρρευση των «σοσιαλιστικών» χωρών και των ΚΚ της Δύσης.

Ο πληθωρισμός και τα δημόσια ελλείμματα αυξάνονται, η ύφεση και η στα­σιμότητα σταθεροποιούνται, οι νομι­σματικές κρίσεις χτυπούν απρόβλεπτα και συχνά σαρωτικά, η ανεργία, η φτώ­χεια, η «περιθωριοποίηση» βγαίνουν α­πό τα στενά όρια του «τρίτου» η έστω του «τέταρτου κόσμου» των γκέτο, αγ­γίζοντας ευρύτερα τμήματα των εργα­ζομένων.

Ταυτόχρονα ο «υπαρκτός νεοφιλε­λευθερισμός», σαν πολιτικό και ιδεολο­γικό σύστημα ενσωμάτωσης των εργα­ζομένων, χάνει τη «φρεσκάδα» και την επιθετικότητα που τον χαρακτήριζε. Η πολιτική κυρίως, αλλά και η ιδεολογική φθορά του περιπλέκεται —και από μία άποψη οφείλεται και σε ρεύματα κοινω­νικής διαμαρτυρίας που εκδηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια, στην καρδιά του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Πρόκει­ται βέβαια για λαϊκές η νεολαιίστικες ε­κρήξεις και όχι για ένα συγκροτημένο ριζοσπαστικό-αντικαπιταλιστικό κί­νημα. Όμως θα ήταν τεράστιο λάθος να υποτιμηθεί η σημασία τους.

Αυτά τα φαινόμενα οξύνονται από την ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών α­νταγωνισμών που φέρνουν την ιμπερια­λιστική και τη στρατιωτική βία στο διε­θνές προσκήνιο, κλονίζουν τα σημερινά δεδομένα των καπιταλιστικών ολοκλη­ρώσεων (βλ. Μάαστριχτ) αναζητώντας νέες ανώτερες και πιο αντιλαϊκές ισορ­ροπίες, ενισχύοντας τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το φασισμό, συνθλίβοντας με τη σιδερένια φτέρνα της «νέας τά­ξης» και του κοινωνικού πολέμου τα δι­καιώματα των εργαζομένων στο εσωτε­ρικό κάθε χώρας.

Πιο φανερή γίνεται η κρίση του κυ­ρίαρχου αστικού πολιτικού συστήμα­τος. Το γενικότερο λαχάνιασμα της κα­πιταλιστικής ανασυγκρότησης, οι ση­μαντικές αλλαγές στο ρόλο και τη λει­τουργία του κράτους με βάση και το «λι­γότερο κράτος» του νεοσυντηρητισμού, η ισχυροποίηση του οικονομικού και πολιτικού ρόλου των πολυεθνικών μο­νοπωλίων, απαιτούν νέες απευθείας μορφές πολιτικής παρέμβασης και ορ­γάνωσης των συμμαχιών τους, υπονο­μεύουν το σημερινό ρόλο και τη φυσιο­γνωμία των κομμάτων και των συνδι­κάτων και τις δυνατότητες επικοινω­νίας και πολιτικής χειραγώγησης των λαϊκών στρωμάτων με τη σημερινή τους μορφή τουλάχιστον.

Το σημερινό πολιτικό καθεστώς βρί­σκεται στο τέλος του. Το μοναδικό πραγματικό δίλημμα είναι αν αυτή η πα­ρατεταμένη και ανήσυχη εγκυμοσύνη θα φέρει στη ζωή μια νέα αστική τερατογένεση ή ένα αυθεντικό επαναστατικό ρεύμα εργατικής πολιτικής.

II. Διανύουμε, συνεπώς, μια περίοδο καμπής, όπου κυοφορούνται νέες σοβα­ρές αντεπαναστατικές τομές σ’ όλα τα επίπεδα, με κατεύθυνση όχι κάποιο νέο ρεφορμιστικό «κοινωνικό συμβόλαιο», αλλά ένα νέο πιο επιθετικό παροξυσμό του κοινωνικού πολέμου, Αυτές οι επι­θετικές κινήσεις του κεφαλαίου είναι έκφραση της δύναμης αλλά και της α­δυναμίας του. Παρά τη δραματική υ­περοπλία του κεφαλαίου, δημιουργού­νται ορισμένες δυνατότητες για την α­νάπτυξη ενός σύγχρονου αντικαπιταλιστικού ρεύματος. Η όξυνση των κοινω­νικών αντιθέσεων, η επανασύνδεση του καπιταλισμού με την έννοια της πιο βα­θιάς κοινωνικής οπισθοδρόμησης για σημαντικά τμήματα των εργαζομένων και νεολαίας, βάζουν όλες τις διάσπαρ­τες δυνάμεις της αριστερής εργατικής σκέψης και πράξης, μπροστά στην ε­πείγουσα ανάγκη να συμβάλλουν στην εμφάνιση της εργατικής πολιτικής στο προσκήνιο με υπολογίσιμους και ανε­ξάρτητους από την κυρίαρχη πολιτική όρους.

III. Τα κρισιακά φαινόμενα που δια­περνούν το κόσμο του κεφαλαίου παίρ­νουν στην Ελλάδα ακόμα πιο περίπλο­κες μορφές, καθώς τροφοδοτούνται επιπλέον από το απολιθωμένο πολιτικό σύ­στημα, από τη μη ολοκλήρωση του πρώτου κύματος της καπιταλιστικής α­νασυγκρότησης, από τη μη αναστρέ­ψιμη κρίση που διαπερνά τη μεταπολι­τευτική στρατηγική της ελληνικής ολι­γαρχίας (για προσκόλληση στην πρώτη ταχύτητα της ΕΟΚικής ολοκλήρωσης), από την όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ντό­πιων ολιγαρχιών στην περιοχή των Βαλ­κανίων.

Σήμερα επιλέγεται η «φυγή προς τα μπρος» —με καύσιμη ύλη τα λαϊκά δι­καιώματα τον ίδιο τον κόσμο της ζω­ντανής εργασίας— μιας ισχνής, αλλά ι­σχυρής μονοπωλιακής πολυκλαδικής αφρόκρεμας με πολυεθνική διαπλοκή, σύγχρονη τεχνολογία και ευρωπαϊκές δυνατότητες, η οποία πρωτοστατώντας στην προώθηση μιας άνευ προηγουμέ­νου αντιδραστικής επίθεσης θα καταδι­κάζει στο τέλμα της βαρβαρότητας το σύνολο της κοινωνίας, θα οδηγεί σε μια χωρίς όρια αυταρχικοποίηση του καθε­στώτος.

Στα Βαλκάνια, η ελληνική ολιγαρχία χωρίς να εγκαταλείψει πλήρως τη γραμ­μή της συμμετοχής και της αξιοποίησης πολεμικών τυχοδιωκτισμών η τη διεκ­δίκηση κάποιου πρωταγωνιστικού ρόλου, πριμοδοτεί τώρα κυρίως μια πολι­τική οικονομικής διείσδυσης και υπο­δούλωσης γειτονικών χωρών. Με το ενιαίο δίπολο ευρωπαϊσμός-εθνικισμός κλιμακώνει την επίθεση στο εσωτερικό.

Σοβαρές ανακατατάξεις προετοιμά­ζονται στο πολιτικό σκηνικό. Οι αλλα­γές θα είναι πιο εντυπωσιακές από μια απλή αλλαγή ηγεσιών ή από μια κυβερ­νητική αλλαγή φρουράς. Οι εκλογικές αναμετρήσεις της επόμενης τριετίας (βουλευτικές, ευρωεκλογές, προεδρικές, δημοτικές) θα είναι οι δοκιμαστι­κοί σωλήνες για την προώθηση της πιο κατάλληλης αναδιάταξης που θα εκ­φράσει τις αναγκαιότητες της νέας α­στικής στρατηγικής.

Τα πολιτικά κόμματα και οι μάζες που επηρεάζουν θα βρεθούν στη δίνη αυ­τού του πολιτικού ανεμοστρόβιλου. Ε­πιδιώκεται να αναμορφωθεί και να συ­μπληρωθεί η βεντάλια του συστήματος της αστικής κυριαρχίας με νέους πολι­τικούς σχηματισμούς. Η δημιουργία της κίνησης Σαμαρά μπορεί με το χαρτί του «εθνικού» και της «ανανέωσης» να φέρει ανακατατάξεις σε αντιδραστική εθνικιστική κατεύθυνση όχι μόνο στο χώρο της ΝΔ αλλά και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. .

Η Ν.Δ. έχει χρεωθεί με την αντιλαϊκή πολιτική της, δημιουργώντας ένα αντι­κυβερνητικό, αντιδεξιό ρεύμα ειδικά στη εργατική τάξη και τη νεολαία. Η πολιτική που προωθεί δεν είναι η επι­στροφή της «επάρατης Δεξιάς», αλλά η εφαρμογή του αστικού εκσυγχρονιστι­κού και ΕΟΚικού μοντέλου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος’

18
Ιολ.
15

3η συνδιάσκεψη ΝΑΡ: η Εισήγηση της Συντονιστικής Επιτροπής (1993)

Εισήγηση της Συντονιστικής Επιτροπής στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Αθήνα, 5-6 Ιούνη 1993

 

Επαναστατική πάλη. Κομμουνιστική οργάνωση.

Ο ρόλος, ο χαρακτήρας και το μέλλον του ΝΑΡ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όλα φαίνονταν «ρόδινα» για τον κόσμο του κεφαλαίου. Οι πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες είχαν συντριβεί, το ίδιο και το εργατικό-αριστερό κίνημα στην καπιταλιστική Δύση. Οι οικονομικοί δείκτες ευημερούσαν και οι αξίες της «ελεύθερης αγοράς» θριάμβευαν σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης —και προπάντων στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Όμως η ευφορία δεν κράτησε πολύ.

Το 1992, το «μυθικό έτος» της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, κλονίστηκαν ανεπανόρθωτα τα υπεραισιόδοξα σχέδια των δυνάμεων του κεφαλαίου. Οι νομισματικές κρίσεις, οι αναστατώσεις των ολοκληρώσεων, το αναπτυξιακό τέλμα, οι σεισμοί στο πολιτικό σύστημα, τα κινήματα διαμαρτυρίας «τάραξαν» τον αμέριμνο περίπατο των ολιγαρχιών σ’ όλο τον κόσμο.

Οι πρώτοι μήνες του 1993 διέψευσαν τις ελπίδες για μια γρήγορη και εύκολη ανάκαμψη: πολύ πιο γρήγορα από κάθε άλλη περίοδο έγινε εμφανής η αναποτελεσματικότητα των λύσεων που δοκιμάστηκαν. Και αποδείχθηκε ότι οι κρισιακοί τριγμοί του 1992 σηματοδοτούν κάτι περισσότερο από ένα απλό «λαχάνιασμα» και απαιτούν βαθύτερες «χειρουργικές τομές» στο «σώμα» της καπιταλιστικής κοινωνίας.

α) Καπιταλιστική ανασυγκρότηση: Από το θρίαμβο στην κόπωση και το κρισιακό τέλμα

Η καπιταλιστική ανασυγκρότηση — ο νεοσυντηρητισμός ήταν η υπερεπιθετική στρατηγική του κεφαλαίου που αναδύθηκε μετά την κρίση του 1973-1975 και επεδίωκε μια ριζική αναδιοργάνωση του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων σε βάρος της εργατικής τάξης.

Συμπληρώνονται ήδη δύο δεκαετίες από τα πρώτα βήματα αυτής της στρατηγικής και περίπου 15 χρόνια από την κυβερνητική άνοδο των Ρήγκαν και Θάτσερ. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο κόσμος της εργασίας δέχθηκε συντριπτική ήττα. Σε παγκόσμια κλίμακα και στη χώρα μας, με περισσότερες ή λιγότερες αντιφάσεις και αντιστάσεις, οι αναδιαρθρώσεις που επιχείρησε το κεφάλαιο σε μεγάλο βαθμό πέρασαν, έγιναν υλική πραγματικότητα που επιδρά σήμερα καθοριστικά στην αντικειμενική θέση, τη συνείδηση και την πολιτική συμπεριφορά των εργαζόμενων και της νεολαίας. Ένα νέο, πιο εκμεταλλευτικό κοινωνικοπολιτικό τοπίο έχει πλέον διαμορφωθεί, προκαλώντας τους επαναστάτες του σήμερα ν’ ανιχνεύσουν τους δρόμους και τις προϋποθέσεις της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης ακριβώς στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας.

Ωστόσο, η καπιταλιστική κοινωνία δεν βρίσκεται σήμερα στη δεκαετία του θριαμβευτικού νεοσυντηρητικού περιπάτου. Ο δυναμισμός της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης μοιάζει να εξαντλείται, το ίδιο και τα καύσιμα που πρόσφερε η κατάρρευση των «σοσιαλιστικών» χωρών και των Κ.Κ. της Δύσης. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘3η συνδιάσκεψη ΝΑΡ: η Εισήγηση της Συντονιστικής Επιτροπής (1993)’




2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Διεθνής 3ο συνέδριο ΚΝΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Ενιαίο Μέτωπο Πάλης ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κομμουνιστική Διεθνής Κύρκος Κώστας Κάππος Μικρασιατική Καταστροφή Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ ΝΑΤΟ ΝΔ Νέα Δημοκρατία Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Πόλεμος στον Κόλπο Ρήγας Φεραίος Σπύρος Χαλβατζής Στόχοι του Έθνους Συνασπισμός Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιδικτατορικός αγώνας αντιπολεμικό κίνημα αντισυναίνεση αντιφασιστική πάλη διάσπαση '89 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός καταλήψεις '90-'91 μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα νεοφιλελευθερισμός συνέδρια ΚΚΕ φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 31,497 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 16 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: