Posts Tagged ‘Νέα Δημοκρατία

26
Δεκ.
19

Πώς το ΚΚΕ οδήγησε την ΚΝΕ σε διάσπαση το 1989 με αφορμή το Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή

Το Σάββατο 16.9.1989 και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή στην Αθήνα, ο Ριζοσπάστης αιφνιδιάζει τον κόσμο του ΚΚΕ και της Αριστεράς, καθώς έχει σαν πρώτο θέμα την κρίση που δημιουργήθηκε μετά την επιλογή του ΚΚΕ να επιβάλλει οργανωτικά μέτρα στην ΚΝΕ. Δεν ήταν συνηθισμένο μετά το 1974 η ηγεσία του ΚΚΕ να παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν «ατσάλινες ομοφωνίες» ή να μην αποδίδονται οι διαφωνίες σε προσωπικές επιλογές διαχωρισμού. Ήταν σαφής όμως η διάθεση καταστολής. Στο στόχαστρο μπαίνει κάθε διαφωνία για το Κοινό Πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ και τη συγκρότηση του Συνασπισμού, την κυβέρνηση Τζαννετάκη, αλλά και την Περεστρόικα του Γκορμπατσόφ και της ηγεσίας του ΚΚΣΕ.

Αφορμή ήταν οι φεστιβαλικές εκδηλώσεις της Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ που διοργανώθηκαν καθώς η τοπική ηγεσία του ΚΚΕ είχε επιβάλλει την υποβάθμιση του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, καταργώντας τις ενιαίες μεγάλες εκδηλώσεις, διασπώντας το σε τρεις εκδηλώσεις, για τα ναρκωτικά στους Αμπελόκηπους, για το περιβάλλον στην Καλαμαριά και ένα διήμερο το Συνασπισμό στο Λ. Πύργο. Η Σπουδάζουσα Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιήσει ένα τριήμερο φεστιβάλ στο «Πάρκο των Σκύλων» στην παραλία στις 22-24/9, όπου είχε πραγματοποιηθεί με επιτυχία το φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή της προηγούμενης χρονιάς αφιερωμένο στα 70 χρόνια ΚΚΕ-20 Χρόνια ΚΝΕ. Η ηγεσία του ΚΚΕ θεώρησε ότι η ανακοίνωση εκδηλώσεων μετά τις αντίστοιχες κεντρικές στην Αθήνα είναι αντικομματική ενέργεια…

Συγκεκριμένα σε ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη προβάλλεται η δήλωση της μειοψηφίας του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ, που διαφωνεί με την απόφαση του Γραφείου να πάρει υπό την ευθύνη του το Φεστιβάλ της Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης. Το γεγονός ότι για πρώτη μετά από πολλές δεκαετίες ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει τη διαφωνία σε ένα κορυφαία όργανο κάνει αντιληπτό ότι έρχεται μια σοβαρή κρίση στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ. Εξάλλου την απόφαση του Γραφείου του ΚΣ την εμφανίζει σαν ανακοίνωση των 6 από τα 11 μέλη του οργάνου. Δηλαδή τους αντιμετωπίζει σαν ομάδα, με αντικαταστατική δράση μάλιστα. Ακολουθούν οι ανακοινώσεις των καθοδηγητικών οργάνων του ΚΚΕ Θεσσαλονίκης και της οργάνωσης πόλης της ΚΝΕ.

Στο κύριο άρθρο με τίτλο για «Για την ΚΝΕ» γίνεται σαφές ότι η αντιπαράθεση δεν αφορά τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις της Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης, αλλά τις πολιτικές απόψεις των μελών και στελεχών της ΚΝΕ που αμφισβητούν την επλογή για τη συγκρότηση του Συνασπισμού.

Δημοσιεύτηκαν επίσης δηλώσεις του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Γρηγόρη Φαράκου, με το χαρακτηριστικό τίτλο «Δεν μπήκαμε με το ζόρι στο Κόμμα».

Οι επόμενες μέρες έφεραν καταιγιστικές εξελίξεις. Το απόγευμα της ίδιας μέρας ο γραμματέας της ΚΝΕ Γιώργος Γράψας απάντησε στην ομιλία του στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του Οδηγητή στην Αθήνα, για να ακολουθήσει την επόμενη μέρα η επιβεβαίωση των επιλογών του ΚΚΕ για διάσπαση από τον γραμματέα του Γρηγόρη Φαράκο με ομιλία στον ίδιο χώρο.

Στη βάση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες για τη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου με την ΕΑΡ, τη δεξιά εκδοχή που προέκυψε από τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού, στη βάση του Κοινού Πορίσματος (Δεκέμβρης 1988), μιας πλατφόρμας με σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά, έντονο κυβερνητισμό και απεμπόληση της αντίθεσης στην τότε ΕΟΚ, τη σημερινή ΕΕ. Αυτή επιλογή είχε διαφανεί από τις Οι Θέσεις του ΚΚΕ για την Ενιαία Εσωτερική Αγορά και το 1992 (Μάρτης 1988), που είχαν αιφνιδιάσει δυσάρεστα τον κόσμο της Αριστεράς και του ΚΚΕ. Αυτές οι εξελίξεις ήταν το έμπρακτο αποτέλεσμα μια σταδιακής αλλαγής θέσεων που σηματοδοτούσε η  στρατηγική για «Νέου Τύπου Ανάπτυξη» που αποφάσισε το 12ο συνέδριο του ΚΚΕ το 1987 μια δεξιότερη προσαρμογή της «αλλαγής με κατεύθυνση το σοσιαλισμό». Για πολλούς αγωνιστές ήταν συνέχεια της πολιτικής ουράς απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο των δημοκρατικών δυνάμεων και της Αλλαγής που αποφάσισε το 11ο συνέδριο του ΚΚΕ.

Σοκ ήταν για τους εργαζόμενους και τον κόσμο της Αριστεράς  η συγκρότηση της κυβέρνησης Τζανετάκη τον Ιούλη του 1989 σε συνεργασία με τη ΝΔ που πρόβαλλε ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, με τη συμμετοχή τάσεων και παραγόντων της αντικομμουνιστικής δεξιάς που ετοιμαζόταν για τη ρεβάνς της πτώσης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι και η κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ εγκρίθηκε εκ των υστέρων από τα κορυφαία όργανα του ΚΚΕ, αρχικά το ΠΓ και κατόπιν η ΚΕ του ΚΚΕ. Υπήρξαν όμως και σημαντικές δημόσιες αντιδράσεις, όπως η δήλωση του βουλευτή του Συνασπισμού και του ΚΚΕ Κ. Κάππου που δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τζανετάκη, αλλά και η αρθρογραφία στο περιοδικό ΠΡΙΝ που απηχούσε τις απόψεις των διαφωνούντων από τα αριστερά (τεύχη Ιούλη, Αυγούστου, Σεπτέμβρη 1989).

Εξάλλου όλο και περισσότερο γινόταν φανερό ότι η Περεστρόικα του ΚΚΣΕ αντί για ανανέωση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ήταν προϊόν διάθεσης συμβιβασμού με τις ΗΠΑ τον ιμπεριαλισμό. Εξάλλου ένα χρόνο περίπου μετά τα γεγονότα που περιγράφονται η ΕΣΣΔ πρόλαβε να στηρίξει τις ΗΠΑ στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου ενάντια στο Ιράκ πριν διαλυθεί το Δεκέμβρη του 1991…

Η επιλογή της ηγεσίας του ΚΚΕ να προχωρήσει σε οργανωτικό ξεκαθάρισμα κάθε διαφωνίας και αντίρρησης στις επιλογές του κυβερνητισμού, ακόμα και σε συνεργασία με τη νεοφιλελεύθερη ΝΔ του Κων. Μητσοτάκη, αλλά και κάθε κριτικής στην Περεστρόικα, περνούσε από το πλήγμα που μεθοδεύτηκε ενάντια στην ΚΝΕ. Η μαζική νεολαίστικη οργάνωση αντιμετωπιζόταν σαν αριστερίστικο βαρίδιο ειδικά με τις αποφάσεις το Ενιαίο Μέτωπο Πάλης της Νεολαίας (1987) και το 4ο Συνέδριο της οργάνωσης (Ιούνης 1988) που επεξεργάστηκε παραπέρα την πρόταση του Μετώπου σαν μια εργατική απάντηση στη νεοφιλελεύθερη επίθεση, αλλά και ένα δρόμο επαναστατικής ανανέωσης για τις ιδέες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

Διαβάστε τα σχετικά δημοσιεύματα στο Ριζοσπάστη για την επιλογή του ΚΚΕ να διασπάσει την ΚΝΕ το 1989: Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Πώς το ΚΚΕ οδήγησε την ΚΝΕ σε διάσπαση το 1989 με αφορμή το Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή’

28
Οκτ.
15

Το Νέο Κόμμα της Αριστεράς: τα υλικά του 1ου συνεδρίου της Ε.ΑΡ. (άνοιξη 1987)

1osynedrioEARΤην άνοιξη του 1987 εκδόθηκαν σε μπροσούρα τα υλικά για το ιδρυτικό συνέδριο ενός νέου κόμματος της Αριστεράς με βάση τις αποφάσεις του 4ου και τελευταίου συνεδρίου του ΚΚΕ Εσωτερικού το 1986. Η διαδικασία οδήγησε στην ίδρυση της Ελληνικής Αριστεράς (Ε.ΑΡ.) από την ηγεσία του Λεωνίδα Κύρκου με τη συμμετοχή και στήριξη των πρωταγωνιστών του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος. Η μειοψηφία σχημάτισε το ΚΚΕ εσ.-Ανανεωτική Αριστερά υπό την ηγεσία του Γιάννη Μπανιά τελευταίου γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Εσ., η οποία μετεξελίχτηκε σε ΑΚΟΑ το 1992 και το 2013 αυτοδιαλύθηκε στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Ε.ΑΡ. στο γενικότερο κλίμα που διαμόρφωσε η φθορά του ΠΑΣΟΚ και ο εκφυλισμός του οράματος της για Αλλαγής, καθώς και η Περεστρόικα στην ΕΣΣΔ του Γκορμπατσόφ, εκπροσώπησε μια κατεύθυνση αποκομμουνιστικοποίησης της Αριστεράς δίνοντας τέλος στη συζήτηση περί κομμουνιστικής ανανέωσης και παράλληλα στην προσπάθεια του ευρωκομμουνισμού για γέφυρες με τη σοσιαλδημοκρατία έδωσε ένα τέλος με ουσιαστική προσχώρηση σε αυτή, κρατώντας όμως αποστάσεις από την εργατική κληρονομιά της. Παράλληλα ήταν σημαντική η επίδραση νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, όπως συναίνεση, η κριτική στον «κρατισμό» και η επίκληση της ανάγκης για «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Η ΕΑΡ έφερε μια έντονα διαχειριστική αντίληψη στην Αριστερά, με βασική πλευρά την αποδοχή των συσχετισμών, τον κυβερνητισμό, την επίκληση του άμεσου αποτελέσματος και την απαξίωση της επαναστατικής ρήξη ως ουτοπίας. Στη φθορά του ΠΑΣΟΚ απαντούσε με τη διεκδίκηση από την Αριστερά του ρόλου της σοσιαλδημοκρατικής δύναμης αστικής διακυβέρνησης.

Η συγκρότηση της ΕΑΡ επέδρασε, ως ένα είδος πειράματος, στη συζήτηση για τη μετεξέλιξη το 1989 της μεγάλης δύναμης του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος, του Ιταλικού ΚΚ, σε ένα κόμμα της Αριστεράς (Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς) και στη συνέχεια της φιλελεύθερης κεντροαριστεράς, το σημερινό Δημοκρατικό Κόμμα.

Αν και η πρωτοβουλία αυτή, που είχε τη σφραγίδα του Λ. Κύρκου, αποδιάρθρωσε οργανωτικά το χώρο της κομμουνιστικής ανανέωσης, η ΕΑΡ παρά τις μικρές της δυνάμεις άσκησε και ασκεί μεγάλη επίδραση στην Αριστερά. Θα αποτελέσει και το όχημα για τη μετατόπιση του ΚΚΕ σε λογικές διαχείρισης του καπιταλισμού και σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις, μέσα από τη συμμαχία στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου το Δεκέμβρη του 1988 στη βάση του Κοινού Πορίσματος ΚΚΕ-ΕΑΡ. Η εγκατάλειψη του «Κ»  που σήμανε παραίτηση από τη διεκδίκηση της κληρονομιάς του κομμουνιστικού κινήματος από το ΚΚΕ και η Περεστρόικα έκαναν αποδεκτή ή ανεκτή από το χώρο του ΚΚΕ μια τέτοια επιλογή. Η ηγεμονία των αντιλήψεων που διαπερνούσαν το πλαίσιο ΕΑΡ ήταν ευρύτερη από την αποδοχή της σαν συμμάχου για ένα συνασπισμό αριστερών δυνάμεων, για αυτό συναίνεσε και η πτέρυγα της ηγεσίας του ΚΚΕ που ήρθε σε ρήξη με τους «ανανεωτικούς» όταν συμμάχησαν το  1991 με την ΕΑΡ ώστε να διαχυθεί το ΚΚΕ στο Συνασπισμό. Η συμμετοχή στις κυβερνήσεις Τζανετάκη με τη ΝΔ και την Οικουμενική υπό τον Ζολώτα με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, επιτάχυναν και επισφράγισαν τη στροφή. Η Ανταρσία της ΚΝΕ το 1989, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού που εξαφάνισε το κύρος της Περεστρόικα και η αντίδραση της βάσης του ΚΚΕ οδήγησαν στη διάσπαση το ΚΚΕ και το Συνασπισμό. Στα επόμενα χρόνια η αυτοτελής πορεία του ΣΥΝ σαν ενιαίου κόμματος των ευρωκομμουνιστών της ΕΑΡ και της διαχειριστικής πτέρυγας του ΚΚΕ, καθορίστηκε από ιδέες που η ΕΑΡ έφερε στο προσκήνιο, από τον κυβερνητισμό και τον ευρωπαϊσμό μέχρι τον οργανωτικό φιλελευθερισμό και την εργαλειακή αντίληψη για το μαζικό κίνημα, αλλά κυρίως την επιμονή για άρνηση της επαναστατικής τομής σαν προϋπόθεση για κοινωνικές ανατροπές.

Σε ένα βαθμό η εξέλιξη και κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το βάρος και την ισχυρή επίδραση των ιδεών της ΕΑΡ.

Η μπροσούρα περιείχε τις προτάσεις για Προγραμματική Διακήρυξη και Καταστατικές Αρχές, τη διαδικασία και το χρονοδιάγραμμα του ιδρυτικού συνεδρίου, τη σύνθεση της Κεντρικής Πολιτικής Οργανωτικής Επιτροπής και μια δήλωση στήριξης από ανένταχτες προσωπικότητες του χώρου: Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Το Νέο Κόμμα της Αριστεράς: τα υλικά του 1ου συνεδρίου της Ε.ΑΡ. (άνοιξη 1987)’

22
Σεπτ.
15

Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος

5-6 Ιούνη 1993

  • Ο κοινωνικός πόλεμος σε παροξυσμό.

  • Η απάντηση του αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου και της εργατικής πολιτικής.

  • Τα συγκεκριμένα μέτωπα και τα αριστερά προγράμματα πάλης.

  • Δρόμοι προώθησης της εργατικής πολιτικής και του αριστερού μετώπου.

Α. Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΝΕΟ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ

Ι. Συμπληρώνονται ήδη δύο δεκαε­τίες από τα πρώτα βήματα εφαρμογής της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο κό­σμος της εργασίας δέχθηκε στρατηγική ήττα. Σε παγκόσμια κλίμακα και στη χώρα μας, με περισσότερες ή λιγότερες αντιφάσεις και αντιστάσεις, οι αναδιαρ­θρώσεις που επιχείρησε το κεφάλαιο σε μεγάλο βαθμό πέρασαν, έγιναν υλική πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικό­τητα επιδρά σήμερα καθοριστικά στην αντικειμενική θέση, τη συνείδηση και την πολιτική συμπεριφορά των εργαζο­μένων και της νεολαίας. Ένα νέο πιο ε­κμεταλλευτικό κοινωνικοπολιτικό το­πίο έχει πλέον διαμορφωθεί, προκαλώ­ντας τους επαναστάτες του σήμερα να ανιχνεύσουν τους δρόμους και τις προϋ­ποθέσεις της αντικαπιταλιστικής ανα­τροπής και της κομμουνιστικής απε­λευθέρωσης ακριβώς στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας.

Ωστόσο, σήμερα ο δυναμισμός της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης μοιά­ζει να ανακόπτεται, το ίδιο και τα καύ­σιμα που πρόσφερε η κατάρρευση των «σοσιαλιστικών» χωρών και των ΚΚ της Δύσης.

Ο πληθωρισμός και τα δημόσια ελλείμματα αυξάνονται, η ύφεση και η στα­σιμότητα σταθεροποιούνται, οι νομι­σματικές κρίσεις χτυπούν απρόβλεπτα και συχνά σαρωτικά, η ανεργία, η φτώ­χεια, η «περιθωριοποίηση» βγαίνουν α­πό τα στενά όρια του «τρίτου» η έστω του «τέταρτου κόσμου» των γκέτο, αγ­γίζοντας ευρύτερα τμήματα των εργα­ζομένων.

Ταυτόχρονα ο «υπαρκτός νεοφιλε­λευθερισμός», σαν πολιτικό και ιδεολο­γικό σύστημα ενσωμάτωσης των εργα­ζομένων, χάνει τη «φρεσκάδα» και την επιθετικότητα που τον χαρακτήριζε. Η πολιτική κυρίως, αλλά και η ιδεολογική φθορά του περιπλέκεται —και από μία άποψη οφείλεται και σε ρεύματα κοινω­νικής διαμαρτυρίας που εκδηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια, στην καρδιά του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Πρόκει­ται βέβαια για λαϊκές η νεολαιίστικες ε­κρήξεις και όχι για ένα συγκροτημένο ριζοσπαστικό-αντικαπιταλιστικό κί­νημα. Όμως θα ήταν τεράστιο λάθος να υποτιμηθεί η σημασία τους.

Αυτά τα φαινόμενα οξύνονται από την ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών α­νταγωνισμών που φέρνουν την ιμπερια­λιστική και τη στρατιωτική βία στο διε­θνές προσκήνιο, κλονίζουν τα σημερινά δεδομένα των καπιταλιστικών ολοκλη­ρώσεων (βλ. Μάαστριχτ) αναζητώντας νέες ανώτερες και πιο αντιλαϊκές ισορ­ροπίες, ενισχύοντας τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το φασισμό, συνθλίβοντας με τη σιδερένια φτέρνα της «νέας τά­ξης» και του κοινωνικού πολέμου τα δι­καιώματα των εργαζομένων στο εσωτε­ρικό κάθε χώρας.

Πιο φανερή γίνεται η κρίση του κυ­ρίαρχου αστικού πολιτικού συστήμα­τος. Το γενικότερο λαχάνιασμα της κα­πιταλιστικής ανασυγκρότησης, οι ση­μαντικές αλλαγές στο ρόλο και τη λει­τουργία του κράτους με βάση και το «λι­γότερο κράτος» του νεοσυντηρητισμού, η ισχυροποίηση του οικονομικού και πολιτικού ρόλου των πολυεθνικών μο­νοπωλίων, απαιτούν νέες απευθείας μορφές πολιτικής παρέμβασης και ορ­γάνωσης των συμμαχιών τους, υπονο­μεύουν το σημερινό ρόλο και τη φυσιο­γνωμία των κομμάτων και των συνδι­κάτων και τις δυνατότητες επικοινω­νίας και πολιτικής χειραγώγησης των λαϊκών στρωμάτων με τη σημερινή τους μορφή τουλάχιστον.

Το σημερινό πολιτικό καθεστώς βρί­σκεται στο τέλος του. Το μοναδικό πραγματικό δίλημμα είναι αν αυτή η πα­ρατεταμένη και ανήσυχη εγκυμοσύνη θα φέρει στη ζωή μια νέα αστική τερατογένεση ή ένα αυθεντικό επαναστατικό ρεύμα εργατικής πολιτικής.

II. Διανύουμε, συνεπώς, μια περίοδο καμπής, όπου κυοφορούνται νέες σοβα­ρές αντεπαναστατικές τομές σ’ όλα τα επίπεδα, με κατεύθυνση όχι κάποιο νέο ρεφορμιστικό «κοινωνικό συμβόλαιο», αλλά ένα νέο πιο επιθετικό παροξυσμό του κοινωνικού πολέμου, Αυτές οι επι­θετικές κινήσεις του κεφαλαίου είναι έκφραση της δύναμης αλλά και της α­δυναμίας του. Παρά τη δραματική υ­περοπλία του κεφαλαίου, δημιουργού­νται ορισμένες δυνατότητες για την α­νάπτυξη ενός σύγχρονου αντικαπιταλιστικού ρεύματος. Η όξυνση των κοινω­νικών αντιθέσεων, η επανασύνδεση του καπιταλισμού με την έννοια της πιο βα­θιάς κοινωνικής οπισθοδρόμησης για σημαντικά τμήματα των εργαζομένων και νεολαίας, βάζουν όλες τις διάσπαρ­τες δυνάμεις της αριστερής εργατικής σκέψης και πράξης, μπροστά στην ε­πείγουσα ανάγκη να συμβάλλουν στην εμφάνιση της εργατικής πολιτικής στο προσκήνιο με υπολογίσιμους και ανε­ξάρτητους από την κυρίαρχη πολιτική όρους.

III. Τα κρισιακά φαινόμενα που δια­περνούν το κόσμο του κεφαλαίου παίρ­νουν στην Ελλάδα ακόμα πιο περίπλο­κες μορφές, καθώς τροφοδοτούνται επιπλέον από το απολιθωμένο πολιτικό σύ­στημα, από τη μη ολοκλήρωση του πρώτου κύματος της καπιταλιστικής α­νασυγκρότησης, από τη μη αναστρέ­ψιμη κρίση που διαπερνά τη μεταπολι­τευτική στρατηγική της ελληνικής ολι­γαρχίας (για προσκόλληση στην πρώτη ταχύτητα της ΕΟΚικής ολοκλήρωσης), από την όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ντό­πιων ολιγαρχιών στην περιοχή των Βαλ­κανίων.

Σήμερα επιλέγεται η «φυγή προς τα μπρος» —με καύσιμη ύλη τα λαϊκά δι­καιώματα τον ίδιο τον κόσμο της ζω­ντανής εργασίας— μιας ισχνής, αλλά ι­σχυρής μονοπωλιακής πολυκλαδικής αφρόκρεμας με πολυεθνική διαπλοκή, σύγχρονη τεχνολογία και ευρωπαϊκές δυνατότητες, η οποία πρωτοστατώντας στην προώθηση μιας άνευ προηγουμέ­νου αντιδραστικής επίθεσης θα καταδι­κάζει στο τέλμα της βαρβαρότητας το σύνολο της κοινωνίας, θα οδηγεί σε μια χωρίς όρια αυταρχικοποίηση του καθε­στώτος.

Στα Βαλκάνια, η ελληνική ολιγαρχία χωρίς να εγκαταλείψει πλήρως τη γραμ­μή της συμμετοχής και της αξιοποίησης πολεμικών τυχοδιωκτισμών η τη διεκ­δίκηση κάποιου πρωταγωνιστικού ρόλου, πριμοδοτεί τώρα κυρίως μια πολι­τική οικονομικής διείσδυσης και υπο­δούλωσης γειτονικών χωρών. Με το ενιαίο δίπολο ευρωπαϊσμός-εθνικισμός κλιμακώνει την επίθεση στο εσωτερικό.

Σοβαρές ανακατατάξεις προετοιμά­ζονται στο πολιτικό σκηνικό. Οι αλλα­γές θα είναι πιο εντυπωσιακές από μια απλή αλλαγή ηγεσιών ή από μια κυβερ­νητική αλλαγή φρουράς. Οι εκλογικές αναμετρήσεις της επόμενης τριετίας (βουλευτικές, ευρωεκλογές, προεδρικές, δημοτικές) θα είναι οι δοκιμαστι­κοί σωλήνες για την προώθηση της πιο κατάλληλης αναδιάταξης που θα εκ­φράσει τις αναγκαιότητες της νέας α­στικής στρατηγικής.

Τα πολιτικά κόμματα και οι μάζες που επηρεάζουν θα βρεθούν στη δίνη αυ­τού του πολιτικού ανεμοστρόβιλου. Ε­πιδιώκεται να αναμορφωθεί και να συ­μπληρωθεί η βεντάλια του συστήματος της αστικής κυριαρχίας με νέους πολι­τικούς σχηματισμούς. Η δημιουργία της κίνησης Σαμαρά μπορεί με το χαρτί του «εθνικού» και της «ανανέωσης» να φέρει ανακατατάξεις σε αντιδραστική εθνικιστική κατεύθυνση όχι μόνο στο χώρο της ΝΔ αλλά και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. .

Η Ν.Δ. έχει χρεωθεί με την αντιλαϊκή πολιτική της, δημιουργώντας ένα αντι­κυβερνητικό, αντιδεξιό ρεύμα ειδικά στη εργατική τάξη και τη νεολαία. Η πολιτική που προωθεί δεν είναι η επι­στροφή της «επάρατης Δεξιάς», αλλά η εφαρμογή του αστικού εκσυγχρονιστι­κού και ΕΟΚικού μοντέλου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος’

01
Μαρ.
15

ΝΑΡ: Οι Κοινωνικές, Πολιτικοϊδεολογικές, Οργανωτικές Αρχές (1991)

Οι Κοινωνικές, Πολιτικοϊδεολογικές, Οργανωτικές Αρχές του ΝΑΡ εγκρίθηκαν στην Πανελλαδική Σύσκεψη στις 10.11.1991.
Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ιδρυτική συνδιάσκεψη του ΝΑΡ το Φλεβάρη του 1990 μεσολάβησαν οι βουλευτικές εκλογές στις 8.4.1990 και η κυβέρνηση Μητσοτάκη που άμεσα ξεκίνησε μια πολιτική νεοφιλελεύθερης λαίλαπας σε βάρος των εργαζομένων, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τους ιμπεριαλιστές ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν τη λεγόμενη «νέα τάξη πραγμάτων» υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ (διάλυση και πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, καπιταλιστική παλινόρθωση και οπισθοδρόμηση στην Αν. Ευρώπη, πρώτος πόλεμος στον Κόλπο και εισβολή στο Ιράκ).
Το ΝΑΡ παρότι κλονίστηκε σοβαρά μετά το πενιχρό αποτέλεσμα της Λαϊκής Αντιπολίτευσης, του σχήματος που στήριξε στις εκλογές του 1990 (14.440 και 0,22%), προσανατολίστηκε στους σκληρούς κοινωνικούς αγώνες ενάντια στην πολιτική της ΝΔ του Μητσοτάκη. Η ΚΝΕ-ΝΑΡ πρωτοστάτησε στον ξεσηκωμό της νεολαίας ενάντια στο νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου με τις καταλήψεις των φοιτητών και μαθητών το 1990-91.
Σε αυτή τη φάση πραγματοποιήθηκε και η 2η Συνδιάσκεψη του ΝΑΡ το Δεκέμβερη του 1990.
Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού με την γκορπατσοφική Περεστρόικα και η νέα κρίση στην Αριστερά, καθώς τον Ιούνη του 1991 διασπώνται ΚΚΕ και Συνασπισμός, κάνουν αναγκαία βήματα σαν και αυτά που δοκίμασε το ΝΑΡ με την απόφασή του για τις κοινωνικές, πολιτικοϊδεολογικές και οργανωτικές αρχές του.

 

 

 

 

23
Φεβ.
15

Περιοδικό ΠΡΙΝ, τ. 12, Απρίλης-Μάης 1990

Το 12ο τεύχος εκδόθηκε μετά τις εκλογές του 1990, τη νέα νίκη της ΝΔ με 150 έδρες όμως και το σχηματισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τη στήριξη του Κατσίκη, του μοναδικού βουλευτή της ΔΗΑΝΑ που σύντομα αποστάτησε προς τη ΝΔ. Οι κοινοβουλευτικές αθλιότητες ήταν απλά η αρχή μιας λαίλαπας σε βάρος των εργαζομένων, των κοινωνικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών. Η ασυδοσία της ιδιωτικής τηλεόρασης -έργο της κυβέρνησης Τζανετάκη των ΝΔ-Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου- θα εξελιχτεί σε πανίσχυρο όπλο χειραγώγησης του λαού και μιας πρωτοφανούς ιδεολογικής και πολιτιστικής οπισθοδρόμησης.

Παράλληλα η Αριστερά και το εργατικό κίνημα βρισκόταν σε υποχώρηση σε Ανατολή, με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμούς σε εξέλιξη και Δύση, καθώς στην Ιταλία το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα μετονομάζεται σε «Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς» και αποκηρύσσει το μαρξισμό και την ταξική πάλη. Εκείνες τις μέρες το ΚΚΕ διά στόματος του γεν. γραμματέα Γρηγόρη Φαράκου τάσσεται κατά της απεργίας των καθηγητών…

Σε αυτή τη δύσκολη νέα εποχή, ελπίδα το κοινωνικό κίνημα: «Πυρκαγιά λιτότητας, σπίθες αντίστασης», ο τίτλος του τεύχους…

Το ΠΡΙΝ παρά τις αρχικές προθέσεις κλείνει τον κύκλο του, συνεχίζοντας μόνο με τη μορφή της εφημερίδας που πρωτοκυκλοφόρησε το Μάρτη του 1990, στενά συνδεμένο με την προσπάθεια του ΝΑΡ.

20
Φεβ.
15

5ο συνέδριο ΚΝΕ (ΝΑΡ): Σημεία από το κλείσιμο του Γιώργου Γράψα

Ο Οδηγητής της Νεολαίας δημοσίευσε σε ρεπορτάζ του σημεία από το κλείσιμο του Γ. Γράψα, απερχόμενου γραμματέα της ΚΝΕ, στο 5ο συνέδριο:

Σημεία από το κλείσιμο του Γιώργου Γράψα

Στο 5ο Συνέδριο -όπως εξάλλου και στην προσυνεδριακή περίοδο- έγινε μια έντονη συζήτηση, που φυσικά όλοι την περιμέναμε. Συζήτηση που έτσι ή αλλιώς εκφράζει την κοινή, πιστεύω, αγωνία όλων μας.

Στο κέντρο της συζήτησης βρέθηκε, όπως ήταν φυσικό, το ζήτημα που και η Εισήγηση και οι Θέσεις έβαζαν, για τη φυσιογνωμία της ΚΝΕ.

  • για τις σχέσεις της με τη νεολαία και το νεολαιίστικο κίνημα
  • για την εσωτερική της δημοκρατική λειτουργία
  • για τις σχέσεις της με το Νέο Αριστερό Ρεύμα και τη συμβολή της στη διαμόρφωση ενός σύγχρονου επαναστατικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία
  • για τη σχέση της με την επαναστατική θεωρία και επαναστατική σκέψη της εποχής μας
  • και φυσικά αρκετή αναφορά έγινε από ομιλητές, πάνω στην πορεία της ΚΝΕ τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα στο διάστημα από την 8η Σύνοδο και το 4ο Συνέδριο μέχρι τη διάσπαση.

Τι θέλουμε όμως να παρατηρήσουμε: Συνεχίστε την ανάγνωση ‘5ο συνέδριο ΚΝΕ (ΝΑΡ): Σημεία από το κλείσιμο του Γιώργου Γράψα’

02
Φεβ.
15

Περιοδικό ΠΡΙΝ, τ. 11, Μάρτης 1990

Το 11ο τεύχος του ΠΡΙΝ κυκλοφόρησε το Μάρτη του 1990 και έχει προεκλογικό χαρακτήρα. Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές της 9ης Απρίλη 1990, φαίνεται ότι η ΝΔ του Μητσοτάκη θα πετύχει στην τρίτη της προσπάθεια της αυτοδυναμία, με την πρωτοφανή υποστήριξη της άρχουσας τάξης, την ιδεολογική ηγεμονία που της δίνει η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και της νεοφιλελεύθερης επέλασης, αλλά και το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Συνασπισμός των ΚΚΕ-ΕΑΡ κυβερνήσαν μαζί της, νομιμοποιώντας έτσι την επιστροφή της Δεξιάς στην εξουσία. Ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου που συμμετείχε στην κυβέρνηση Τζανετάκη (Ιούνη-Σεπτέμβρη 1989) με τη ΝΔ, στις εκλογές του Απριλίου 1990 συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ στις 5 μονοεδρικές περιφέρειες (Ευρυτανία, Σάμος, Λευκάδα, Κεφαλλονιά, Ζάκυνθος) για να αποτρέψει την αυτοδυναμία της ΝΔ, προϊδεάζοντας για κυβερνητική σύμπραξη με τον άλλο πυλώνα του δικομματισμού, στο δρόμο της «Αριστεράς που διεκδικεί ρόλο»…

Απέναντι σε αυτά, το ΠΡΙΝ έχει κεντρικό θέμα τις πολιτικές εξελίξεις και την αναζήτηση αντιπολίτευση στην κυρίαρχη γραμμή της συναίνεσης, της αποδοχής όσων ζητά η άρχουσα τάξη, καθώς θεωρεί ότι μπορεί να αναιρέσεις τις κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης. Στο αφιέρωμα φιλοξενούνται οι απόψεις που καταθέτουν ο Κ. Κάππος από το μόλις συγκροτημένο ΝΑΡ που θα συμμετείχε στις εκλογές με το σχήμα της «Λαϊκής Αντιπολίτευσης», ο Π. Κουναλάκης (Συνασπισμός), ο Ν. Καϊμάκης (ΚΚΕ Εσ.-ΑΑ), αλλά και οι Απ. Κακλαμάνης και Γ. Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ), Σ. Μάνος (ΝΔ) και ο Κ. Στεφανόπουλος (ΔΗΑΝΑ).

Το αφιέρωμα του τεύχος έχει θέμα τις «αλκυονίδες μέρες» των κοινωνικών αγώνων μέσα στο νεοσυντηρητικό χειμώνα που ξεκινούσε…




2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Συνδιάσκεψη ΚΚΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 7η Ολομέλεια (1950) 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ ΔΣΕ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Εμφύλιος Πόλεμος Ενιαίο Μέτωπο Πάλης Κ. Καραγιώργης ΚΓΑΝΕ ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κύρκος Μ. Βαφειάδης Μακεδονικό Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ Νέα Δημοκρατία ΟΚΝΕ Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Ρήγας Φεραίος Στάλιν Στόχοι του Έθνους Συμφωνία της Βάρκιζας Συνασπισμός Τίτο Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιπολεμικό κίνημα αντιφασιστική πάλη εκλογές 1946 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα εσωκομματική δημοκρατία ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα συνέδρια ΚΚΕ τροτσκιστές φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 39.474 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 17 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: