Posts Tagged ‘ΝΑΡ

22
Σεπτ.
15

Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος

5-6 Ιούνη 1993

  • Ο κοινωνικός πόλεμος σε παροξυσμό.

  • Η απάντηση του αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου και της εργατικής πολιτικής.

  • Τα συγκεκριμένα μέτωπα και τα αριστερά προγράμματα πάλης.

  • Δρόμοι προώθησης της εργατικής πολιτικής και του αριστερού μετώπου.

Α. Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΝΕΟ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ

Ι. Συμπληρώνονται ήδη δύο δεκαε­τίες από τα πρώτα βήματα εφαρμογής της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο κό­σμος της εργασίας δέχθηκε στρατηγική ήττα. Σε παγκόσμια κλίμακα και στη χώρα μας, με περισσότερες ή λιγότερες αντιφάσεις και αντιστάσεις, οι αναδιαρ­θρώσεις που επιχείρησε το κεφάλαιο σε μεγάλο βαθμό πέρασαν, έγιναν υλική πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικό­τητα επιδρά σήμερα καθοριστικά στην αντικειμενική θέση, τη συνείδηση και την πολιτική συμπεριφορά των εργαζο­μένων και της νεολαίας. Ένα νέο πιο ε­κμεταλλευτικό κοινωνικοπολιτικό το­πίο έχει πλέον διαμορφωθεί, προκαλώ­ντας τους επαναστάτες του σήμερα να ανιχνεύσουν τους δρόμους και τις προϋ­ποθέσεις της αντικαπιταλιστικής ανα­τροπής και της κομμουνιστικής απε­λευθέρωσης ακριβώς στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας.

Ωστόσο, σήμερα ο δυναμισμός της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης μοιά­ζει να ανακόπτεται, το ίδιο και τα καύ­σιμα που πρόσφερε η κατάρρευση των «σοσιαλιστικών» χωρών και των ΚΚ της Δύσης.

Ο πληθωρισμός και τα δημόσια ελλείμματα αυξάνονται, η ύφεση και η στα­σιμότητα σταθεροποιούνται, οι νομι­σματικές κρίσεις χτυπούν απρόβλεπτα και συχνά σαρωτικά, η ανεργία, η φτώ­χεια, η «περιθωριοποίηση» βγαίνουν α­πό τα στενά όρια του «τρίτου» η έστω του «τέταρτου κόσμου» των γκέτο, αγ­γίζοντας ευρύτερα τμήματα των εργα­ζομένων.

Ταυτόχρονα ο «υπαρκτός νεοφιλε­λευθερισμός», σαν πολιτικό και ιδεολο­γικό σύστημα ενσωμάτωσης των εργα­ζομένων, χάνει τη «φρεσκάδα» και την επιθετικότητα που τον χαρακτήριζε. Η πολιτική κυρίως, αλλά και η ιδεολογική φθορά του περιπλέκεται —και από μία άποψη οφείλεται και σε ρεύματα κοινω­νικής διαμαρτυρίας που εκδηλώθηκαν τα τελευταία χρόνια, στην καρδιά του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Πρόκει­ται βέβαια για λαϊκές η νεολαιίστικες ε­κρήξεις και όχι για ένα συγκροτημένο ριζοσπαστικό-αντικαπιταλιστικό κί­νημα. Όμως θα ήταν τεράστιο λάθος να υποτιμηθεί η σημασία τους.

Αυτά τα φαινόμενα οξύνονται από την ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών α­νταγωνισμών που φέρνουν την ιμπερια­λιστική και τη στρατιωτική βία στο διε­θνές προσκήνιο, κλονίζουν τα σημερινά δεδομένα των καπιταλιστικών ολοκλη­ρώσεων (βλ. Μάαστριχτ) αναζητώντας νέες ανώτερες και πιο αντιλαϊκές ισορ­ροπίες, ενισχύοντας τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το φασισμό, συνθλίβοντας με τη σιδερένια φτέρνα της «νέας τά­ξης» και του κοινωνικού πολέμου τα δι­καιώματα των εργαζομένων στο εσωτε­ρικό κάθε χώρας.

Πιο φανερή γίνεται η κρίση του κυ­ρίαρχου αστικού πολιτικού συστήμα­τος. Το γενικότερο λαχάνιασμα της κα­πιταλιστικής ανασυγκρότησης, οι ση­μαντικές αλλαγές στο ρόλο και τη λει­τουργία του κράτους με βάση και το «λι­γότερο κράτος» του νεοσυντηρητισμού, η ισχυροποίηση του οικονομικού και πολιτικού ρόλου των πολυεθνικών μο­νοπωλίων, απαιτούν νέες απευθείας μορφές πολιτικής παρέμβασης και ορ­γάνωσης των συμμαχιών τους, υπονο­μεύουν το σημερινό ρόλο και τη φυσιο­γνωμία των κομμάτων και των συνδι­κάτων και τις δυνατότητες επικοινω­νίας και πολιτικής χειραγώγησης των λαϊκών στρωμάτων με τη σημερινή τους μορφή τουλάχιστον.

Το σημερινό πολιτικό καθεστώς βρί­σκεται στο τέλος του. Το μοναδικό πραγματικό δίλημμα είναι αν αυτή η πα­ρατεταμένη και ανήσυχη εγκυμοσύνη θα φέρει στη ζωή μια νέα αστική τερατογένεση ή ένα αυθεντικό επαναστατικό ρεύμα εργατικής πολιτικής.

II. Διανύουμε, συνεπώς, μια περίοδο καμπής, όπου κυοφορούνται νέες σοβα­ρές αντεπαναστατικές τομές σ’ όλα τα επίπεδα, με κατεύθυνση όχι κάποιο νέο ρεφορμιστικό «κοινωνικό συμβόλαιο», αλλά ένα νέο πιο επιθετικό παροξυσμό του κοινωνικού πολέμου, Αυτές οι επι­θετικές κινήσεις του κεφαλαίου είναι έκφραση της δύναμης αλλά και της α­δυναμίας του. Παρά τη δραματική υ­περοπλία του κεφαλαίου, δημιουργού­νται ορισμένες δυνατότητες για την α­νάπτυξη ενός σύγχρονου αντικαπιταλιστικού ρεύματος. Η όξυνση των κοινω­νικών αντιθέσεων, η επανασύνδεση του καπιταλισμού με την έννοια της πιο βα­θιάς κοινωνικής οπισθοδρόμησης για σημαντικά τμήματα των εργαζομένων και νεολαίας, βάζουν όλες τις διάσπαρ­τες δυνάμεις της αριστερής εργατικής σκέψης και πράξης, μπροστά στην ε­πείγουσα ανάγκη να συμβάλλουν στην εμφάνιση της εργατικής πολιτικής στο προσκήνιο με υπολογίσιμους και ανε­ξάρτητους από την κυρίαρχη πολιτική όρους.

III. Τα κρισιακά φαινόμενα που δια­περνούν το κόσμο του κεφαλαίου παίρ­νουν στην Ελλάδα ακόμα πιο περίπλο­κες μορφές, καθώς τροφοδοτούνται επιπλέον από το απολιθωμένο πολιτικό σύ­στημα, από τη μη ολοκλήρωση του πρώτου κύματος της καπιταλιστικής α­νασυγκρότησης, από τη μη αναστρέ­ψιμη κρίση που διαπερνά τη μεταπολι­τευτική στρατηγική της ελληνικής ολι­γαρχίας (για προσκόλληση στην πρώτη ταχύτητα της ΕΟΚικής ολοκλήρωσης), από την όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ντό­πιων ολιγαρχιών στην περιοχή των Βαλ­κανίων.

Σήμερα επιλέγεται η «φυγή προς τα μπρος» —με καύσιμη ύλη τα λαϊκά δι­καιώματα τον ίδιο τον κόσμο της ζω­ντανής εργασίας— μιας ισχνής, αλλά ι­σχυρής μονοπωλιακής πολυκλαδικής αφρόκρεμας με πολυεθνική διαπλοκή, σύγχρονη τεχνολογία και ευρωπαϊκές δυνατότητες, η οποία πρωτοστατώντας στην προώθηση μιας άνευ προηγουμέ­νου αντιδραστικής επίθεσης θα καταδι­κάζει στο τέλμα της βαρβαρότητας το σύνολο της κοινωνίας, θα οδηγεί σε μια χωρίς όρια αυταρχικοποίηση του καθε­στώτος.

Στα Βαλκάνια, η ελληνική ολιγαρχία χωρίς να εγκαταλείψει πλήρως τη γραμ­μή της συμμετοχής και της αξιοποίησης πολεμικών τυχοδιωκτισμών η τη διεκ­δίκηση κάποιου πρωταγωνιστικού ρόλου, πριμοδοτεί τώρα κυρίως μια πολι­τική οικονομικής διείσδυσης και υπο­δούλωσης γειτονικών χωρών. Με το ενιαίο δίπολο ευρωπαϊσμός-εθνικισμός κλιμακώνει την επίθεση στο εσωτερικό.

Σοβαρές ανακατατάξεις προετοιμά­ζονται στο πολιτικό σκηνικό. Οι αλλα­γές θα είναι πιο εντυπωσιακές από μια απλή αλλαγή ηγεσιών ή από μια κυβερ­νητική αλλαγή φρουράς. Οι εκλογικές αναμετρήσεις της επόμενης τριετίας (βουλευτικές, ευρωεκλογές, προεδρικές, δημοτικές) θα είναι οι δοκιμαστι­κοί σωλήνες για την προώθηση της πιο κατάλληλης αναδιάταξης που θα εκ­φράσει τις αναγκαιότητες της νέας α­στικής στρατηγικής.

Τα πολιτικά κόμματα και οι μάζες που επηρεάζουν θα βρεθούν στη δίνη αυ­τού του πολιτικού ανεμοστρόβιλου. Ε­πιδιώκεται να αναμορφωθεί και να συ­μπληρωθεί η βεντάλια του συστήματος της αστικής κυριαρχίας με νέους πολι­τικούς σχηματισμούς. Η δημιουργία της κίνησης Σαμαρά μπορεί με το χαρτί του «εθνικού» και της «ανανέωσης» να φέρει ανακατατάξεις σε αντιδραστική εθνικιστική κατεύθυνση όχι μόνο στο χώρο της ΝΔ αλλά και στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. .

Η Ν.Δ. έχει χρεωθεί με την αντιλαϊκή πολιτική της, δημιουργώντας ένα αντι­κυβερνητικό, αντιδεξιό ρεύμα ειδικά στη εργατική τάξη και τη νεολαία. Η πολιτική που προωθεί δεν είναι η επι­στροφή της «επάρατης Δεξιάς», αλλά η εφαρμογή του αστικού εκσυγχρονιστι­κού και ΕΟΚικού μοντέλου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης του Νέου Αριστερού Ρεύματος’

18
Ιολ.
15

3η συνδιάσκεψη ΝΑΡ: η Εισήγηση της Συντονιστικής Επιτροπής (1993)

Εισήγηση της Συντονιστικής Επιτροπής στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη

του Νέου Αριστερού Ρεύματος

Αθήνα, 5-6 Ιούνη 1993

 

Επαναστατική πάλη. Κομμουνιστική οργάνωση.

Ο ρόλος, ο χαρακτήρας και το μέλλον του ΝΑΡ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όλα φαίνονταν «ρόδινα» για τον κόσμο του κεφαλαίου. Οι πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες είχαν συντριβεί, το ίδιο και το εργατικό-αριστερό κίνημα στην καπιταλιστική Δύση. Οι οικονομικοί δείκτες ευημερούσαν και οι αξίες της «ελεύθερης αγοράς» θριάμβευαν σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης —και προπάντων στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Όμως η ευφορία δεν κράτησε πολύ.

Το 1992, το «μυθικό έτος» της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, κλονίστηκαν ανεπανόρθωτα τα υπεραισιόδοξα σχέδια των δυνάμεων του κεφαλαίου. Οι νομισματικές κρίσεις, οι αναστατώσεις των ολοκληρώσεων, το αναπτυξιακό τέλμα, οι σεισμοί στο πολιτικό σύστημα, τα κινήματα διαμαρτυρίας «τάραξαν» τον αμέριμνο περίπατο των ολιγαρχιών σ’ όλο τον κόσμο.

Οι πρώτοι μήνες του 1993 διέψευσαν τις ελπίδες για μια γρήγορη και εύκολη ανάκαμψη: πολύ πιο γρήγορα από κάθε άλλη περίοδο έγινε εμφανής η αναποτελεσματικότητα των λύσεων που δοκιμάστηκαν. Και αποδείχθηκε ότι οι κρισιακοί τριγμοί του 1992 σηματοδοτούν κάτι περισσότερο από ένα απλό «λαχάνιασμα» και απαιτούν βαθύτερες «χειρουργικές τομές» στο «σώμα» της καπιταλιστικής κοινωνίας.

α) Καπιταλιστική ανασυγκρότηση: Από το θρίαμβο στην κόπωση και το κρισιακό τέλμα

Η καπιταλιστική ανασυγκρότηση — ο νεοσυντηρητισμός ήταν η υπερεπιθετική στρατηγική του κεφαλαίου που αναδύθηκε μετά την κρίση του 1973-1975 και επεδίωκε μια ριζική αναδιοργάνωση του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων σε βάρος της εργατικής τάξης.

Συμπληρώνονται ήδη δύο δεκαετίες από τα πρώτα βήματα αυτής της στρατηγικής και περίπου 15 χρόνια από την κυβερνητική άνοδο των Ρήγκαν και Θάτσερ. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ο κόσμος της εργασίας δέχθηκε συντριπτική ήττα. Σε παγκόσμια κλίμακα και στη χώρα μας, με περισσότερες ή λιγότερες αντιφάσεις και αντιστάσεις, οι αναδιαρθρώσεις που επιχείρησε το κεφάλαιο σε μεγάλο βαθμό πέρασαν, έγιναν υλική πραγματικότητα που επιδρά σήμερα καθοριστικά στην αντικειμενική θέση, τη συνείδηση και την πολιτική συμπεριφορά των εργαζόμενων και της νεολαίας. Ένα νέο, πιο εκμεταλλευτικό κοινωνικοπολιτικό τοπίο έχει πλέον διαμορφωθεί, προκαλώντας τους επαναστάτες του σήμερα ν’ ανιχνεύσουν τους δρόμους και τις προϋποθέσεις της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης ακριβώς στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας.

Ωστόσο, η καπιταλιστική κοινωνία δεν βρίσκεται σήμερα στη δεκαετία του θριαμβευτικού νεοσυντηρητικού περιπάτου. Ο δυναμισμός της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης μοιάζει να εξαντλείται, το ίδιο και τα καύσιμα που πρόσφερε η κατάρρευση των «σοσιαλιστικών» χωρών και των Κ.Κ. της Δύσης. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘3η συνδιάσκεψη ΝΑΡ: η Εισήγηση της Συντονιστικής Επιτροπής (1993)’

10
Μαρ.
15

ΝΑΡ: για ΕΟΚ (ΕΕ) και τη συνθήκη του Μάαστριχτ (1992)

Μπροσούρα που εκδόθηκε από το ΝΑΡ τον Ιούνη του 1992 για την ΕΟΚ (τη σημερινή ΕΕ) και τη συνθήκη του Μάαστριχτ ενόψει της επικύρωσης της. Το ΝΑΡ στήριξε το αίτημα για δημοψήφισμα πάνω στη συνθήκη και κάλεσε σε ένα πλατύ κίνημα ενάντια στην ΕΟΚ και το Μάαστριχτ.

 

02
Μαρ.
15

2η συνδιάσκεψη ΚΝΕ-ΝΑΡ: Οι Θέσεις του ΚΣ

Οι Θέσεις του ΚΣ της ΚΝΕ-ΝΑΡ για τη 2η Συνδιάσκεψη της οργάνωσης που έγινε το Μάη του 1992.

01
Μαρ.
15

ΝΑΡ: Οι Κοινωνικές, Πολιτικοϊδεολογικές, Οργανωτικές Αρχές (1991)

Οι Κοινωνικές, Πολιτικοϊδεολογικές, Οργανωτικές Αρχές του ΝΑΡ εγκρίθηκαν στην Πανελλαδική Σύσκεψη στις 10.11.1991.
Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ιδρυτική συνδιάσκεψη του ΝΑΡ το Φλεβάρη του 1990 μεσολάβησαν οι βουλευτικές εκλογές στις 8.4.1990 και η κυβέρνηση Μητσοτάκη που άμεσα ξεκίνησε μια πολιτική νεοφιλελεύθερης λαίλαπας σε βάρος των εργαζομένων, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τους ιμπεριαλιστές ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν τη λεγόμενη «νέα τάξη πραγμάτων» υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ (διάλυση και πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, καπιταλιστική παλινόρθωση και οπισθοδρόμηση στην Αν. Ευρώπη, πρώτος πόλεμος στον Κόλπο και εισβολή στο Ιράκ).
Το ΝΑΡ παρότι κλονίστηκε σοβαρά μετά το πενιχρό αποτέλεσμα της Λαϊκής Αντιπολίτευσης, του σχήματος που στήριξε στις εκλογές του 1990 (14.440 και 0,22%), προσανατολίστηκε στους σκληρούς κοινωνικούς αγώνες ενάντια στην πολιτική της ΝΔ του Μητσοτάκη. Η ΚΝΕ-ΝΑΡ πρωτοστάτησε στον ξεσηκωμό της νεολαίας ενάντια στο νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου με τις καταλήψεις των φοιτητών και μαθητών το 1990-91.
Σε αυτή τη φάση πραγματοποιήθηκε και η 2η Συνδιάσκεψη του ΝΑΡ το Δεκέμβερη του 1990.
Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού με την γκορπατσοφική Περεστρόικα και η νέα κρίση στην Αριστερά, καθώς τον Ιούνη του 1991 διασπώνται ΚΚΕ και Συνασπισμός, κάνουν αναγκαία βήματα σαν και αυτά που δοκίμασε το ΝΑΡ με την απόφασή του για τις κοινωνικές, πολιτικοϊδεολογικές και οργανωτικές αρχές του.

 

 

 

 

23
Φεβ.
15

Περιοδικό ΠΡΙΝ, τ. 12, Απρίλης-Μάης 1990

Το 12ο τεύχος εκδόθηκε μετά τις εκλογές του 1990, τη νέα νίκη της ΝΔ με 150 έδρες όμως και το σχηματισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τη στήριξη του Κατσίκη, του μοναδικού βουλευτή της ΔΗΑΝΑ που σύντομα αποστάτησε προς τη ΝΔ. Οι κοινοβουλευτικές αθλιότητες ήταν απλά η αρχή μιας λαίλαπας σε βάρος των εργαζομένων, των κοινωνικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών. Η ασυδοσία της ιδιωτικής τηλεόρασης -έργο της κυβέρνησης Τζανετάκη των ΝΔ-Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου- θα εξελιχτεί σε πανίσχυρο όπλο χειραγώγησης του λαού και μιας πρωτοφανούς ιδεολογικής και πολιτιστικής οπισθοδρόμησης.

Παράλληλα η Αριστερά και το εργατικό κίνημα βρισκόταν σε υποχώρηση σε Ανατολή, με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμούς σε εξέλιξη και Δύση, καθώς στην Ιταλία το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα μετονομάζεται σε «Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς» και αποκηρύσσει το μαρξισμό και την ταξική πάλη. Εκείνες τις μέρες το ΚΚΕ διά στόματος του γεν. γραμματέα Γρηγόρη Φαράκου τάσσεται κατά της απεργίας των καθηγητών…

Σε αυτή τη δύσκολη νέα εποχή, ελπίδα το κοινωνικό κίνημα: «Πυρκαγιά λιτότητας, σπίθες αντίστασης», ο τίτλος του τεύχους…

Το ΠΡΙΝ παρά τις αρχικές προθέσεις κλείνει τον κύκλο του, συνεχίζοντας μόνο με τη μορφή της εφημερίδας που πρωτοκυκλοφόρησε το Μάρτη του 1990, στενά συνδεμένο με την προσπάθεια του ΝΑΡ.

20
Φεβ.
15

5ο συνέδριο ΚΝΕ (ΝΑΡ): Σημεία από το κλείσιμο του Γιώργου Γράψα

Ο Οδηγητής της Νεολαίας δημοσίευσε σε ρεπορτάζ του σημεία από το κλείσιμο του Γ. Γράψα, απερχόμενου γραμματέα της ΚΝΕ, στο 5ο συνέδριο:

Σημεία από το κλείσιμο του Γιώργου Γράψα

Στο 5ο Συνέδριο -όπως εξάλλου και στην προσυνεδριακή περίοδο- έγινε μια έντονη συζήτηση, που φυσικά όλοι την περιμέναμε. Συζήτηση που έτσι ή αλλιώς εκφράζει την κοινή, πιστεύω, αγωνία όλων μας.

Στο κέντρο της συζήτησης βρέθηκε, όπως ήταν φυσικό, το ζήτημα που και η Εισήγηση και οι Θέσεις έβαζαν, για τη φυσιογνωμία της ΚΝΕ.

  • για τις σχέσεις της με τη νεολαία και το νεολαιίστικο κίνημα
  • για την εσωτερική της δημοκρατική λειτουργία
  • για τις σχέσεις της με το Νέο Αριστερό Ρεύμα και τη συμβολή της στη διαμόρφωση ενός σύγχρονου επαναστατικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία
  • για τη σχέση της με την επαναστατική θεωρία και επαναστατική σκέψη της εποχής μας
  • και φυσικά αρκετή αναφορά έγινε από ομιλητές, πάνω στην πορεία της ΚΝΕ τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα στο διάστημα από την 8η Σύνοδο και το 4ο Συνέδριο μέχρι τη διάσπαση.

Τι θέλουμε όμως να παρατηρήσουμε: Συνεχίστε την ανάγνωση ‘5ο συνέδριο ΚΝΕ (ΝΑΡ): Σημεία από το κλείσιμο του Γιώργου Γράψα’




2ο συνέδριο ΚΝΕ 3η Διεθνής 3ο συνέδριο ΚΝΕ 5ο συνέδριο ΚΝΕ 9ο συνέδριο ΚΚΕ 10ο συνέδριο ΚΚΕ 12ο συνέδριο ΚΚΕ 15ο συνέδριο ΚΚΕ Άρης Βελουχιώτης Αλλαγή Αριστερό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Β' Πανελλαδική Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία Γκορμπατσόφ Γράψας ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ Δεκεμβριανά ΕΑΜ ΕΑΡ ΕΔΑ ΕΕ ΕΚΟΝ ΡΦ ΕΛΑΣ ΕΟΚ ΕΣΣΔ Εθνική Αντίσταση Ενιαίο Μέτωπο Πάλης ΚΚΕ ΚΚΕ εσ.-ΑΑ ΚΚΕ εσωτ. ΚΝΕ ΚΝΕ-ΝΑΡ Κοινό Πόρισμα Κομμουνιστική Διεθνής Κύρκος Κώστας Κάππος Μικρασιατική Καταστροφή Ν. Ζαχαριάδης ΝΑΡ ΝΑΤΟ ΝΔ Νέα Δημοκρατία Οικουμενική Οκτωβριανή Επανάσταση ΠΑΣΟΚ Πανσπουδαστική σ.κ. Περεστρόικα Πολυτεχνείο Πραγματική Αλλαγή Πόλεμος στον Κόλπο Ρήγας Φεραίος Σπύρος Χαλβατζής Στόχοι του Έθνους Συνασπισμός Τζανετάκης Φαράκος Φλωράκης Χούντα αντιδικτατορικός αγώνας αντιπολεμικό κίνημα αντισυναίνεση αντιφασιστική πάλη διάσπαση '89 εξωκοινοβουλευτική αριστερά εργατικό κίνημα ευρωκομμουνισμός θεωρία των σταδίων ιμπεριαλισμός καταλήψεις '90-'91 μ-λ ρεύμα μορατόριουμ νεολαιίστικο κίνημα νεοφιλελευθερισμός συνέδρια ΚΚΕ φοιτητικό κίνημα

Blog Stats

  • 28,741 hits

Γράψτε το e-mail σας για παίρνετε μήνυμα για τα νέα κείμενα που αναρτηθούν στο 21aristera.

Μαζί με 16 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: